అద్దె గర్భం – అనుబంధం

✍️ తటవర్తి భద్రిరాజు 

హైదరాబాద్ నగర శివార్లలోని ఒక చిన్న సిమెంట్ రేకుల ఇల్లు. తెల్లవారుజామునే లేచి ముగ్గు వేస్తున్న జానకి (Janaki) మనసంతా ఏదో తెలియని అలజడి. వయసు ముప్ఫై ఏళ్లు కూడా నిండలేదు, కానీ ముఖంలో పేదరికం రాసిన కష్టాల గీతలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. 

భర్త శ్రీను మూడేళ్ల క్రితం ఒక బిల్డింగ్ కన్స్ట్రక్షన్ సైట్‌లో ప్రమాదవశాత్తూ పైనుంచి పడి వెన్నెముక విరిగి మంచాన పడ్డాడు. చేతిలో పైసా లేదు. ఇంట్లో ఇద్దరు పిల్లలు—ఎనిమిదేళ్ల సాయి, ఆరేళ్ల కావ్య.

"అమ్మా! స్కూల్ ఫీజు కట్టకపోతే రేపటినుంచి క్లాసులోకి రానివ్వనన్నారు అమ్మా," అంటూ చిన్నోడు సాయి నలిగిపోయిన పాత యూనిఫామ్ వేసుకుని వచ్చి అడిగాడు. ఆ మాటలు జానకి గుండెల్లో సూదుల్లా గుచ్చుకున్నాయి.

ఒకవైపు భర్త మందుల ఖర్చులు, ఇంకోవైపు పిల్లల ఆకలి, చదువులు. జానకి ఎంత కష్టపడినా నెలకు వచ్చే ఐదారు వేల రూపాయల కూలి దేనికీ సరిపోయేది కాదు. 

చదువు విలువ తెలిసిన జానకి, తన పిల్లలు కూడా తనలాగే కూలీలుగా మిగిలిపోకూడదని అనుకుంది. వాళ్ల భవిష్యత్తు కోసం ఆమె ఒక కఠినమైన, లోకం తప్పుగా చూసే నిర్ణయాన్ని తీసుకోవాల్సి వచ్చింది. అదే—అద్దె గర్భం (Surrogacy).

టౌన్లోని ఒక పెద్ద ఫెర్టిలిటీ హాస్పిటల్ ద్వారా జానకికి ఆనంద్, మాధవి అనే ధనవంతుల దంపతులు పరిచయమయ్యారు. 

పెళ్లయి పదేళ్లయినా పిల్లలు కలగని ఆ దంపతులకు జానకి గర్భం ఒక ఆఖరి ఆశగా నిలిచింది.

"జానకమ్మ! మా బిడ్డను తొమ్మిది నెలలు నీ కడుపులో భద్రంగా దాచి మాకు ఇవ్వు. నీ పిల్లల చదువులకి, నీ భర్త ఆపరేషన్‌కి సరిపోయే డబ్బు మేము ఇస్తాం," అని మాధవి జానకి చేతులు పట్టుకుని కళ్లల్లో నీళ్లతో బతిమాలింది.

జానకి మనసు మొదట్లో ఒప్పుకోలేదు. వేరే వాళ్ల రక్తాన్ని తన కడుపులో మోయడం ఏంటి? కానీ ఆకలితో ఏడుస్తున్న పిల్లల ముఖాలు కళ్లముందు కదలాడేసరికి ఆమె లీగల్ కాగితాలపై సంతకం చేసింది. 

రక్తం పంచుకోకపోయినా, కేవలం డబ్బు కోసం మొదలైన ఒక ఒప్పందం అది.

హాస్పిటల్‌లో ప్రొసీజర్ పూర్తయింది. జానకి గర్భం దాల్చింది. ఆనంద్, మాధవి ఆమెను నగరంలోని ఒక మంచి అపార్ట్‌మెంట్‌లో ఉంచి, అన్ని వసతులు కల్పించారు. ప్రతి నెలా మంచి ఆహారం, మందులు అందిస్తూ కంటికి రెప్పలా చూసుకున్నారు.

మొదటి మూడు నెలలు జానకి ఆ గర్భాన్ని కేవలం ఒక 'బాధ్యత' లాగే భావించింది. "ఇది నా బిడ్డ కాదు, నేను కేవలం ఒక యంత్రాన్ని మాత్రమే," అని తన మనసుకు నూరిపోసుకునేది. కానీ ఐదో నెల వచ్చేసరికి పరిస్థితి మారింది.

కడుపులో ఉన్న పసిపాప మొదటిసారిగా కదిలింది. ఆ చిన్న తన్ను (Baby Kick) జానకి నాభిని తాకగానే, ఆమె గుండెల్లో ఒక వింత కంపన మొదలైంది. 

ఒక తల్లిగా ఆ స్పర్శ ఆమెకు కొత్త కాదు, కానీ ఈ బిడ్డ తనది కాదనే సత్యం ఆమెను లోలోపల కలిచివేసింది.

ప్రతిరోజూ ఉదయం మాధవి వచ్చి జానకి కడుపుపై చేయి వేసి, "నా బుజ్జి కన్నా! ఎలా ఉన్నావు?" అని పలకరించేది. 

అది చూస్తున్నప్పుడు జానకి మనసులో ఒక రకమైన ఈర్ష్య, భయం కలగలిసి వచ్చేవి. "కడుపులో పెరుగుతున్నది మాధవి బిడ్డ కావచ్చు, కానీ దానికి రక్తాన్ని, శ్వాసను ఇస్తున్నది నా శరీరం కదా... తొమ్మిది నెలల బంధాన్ని కేవలం ఒక కాగితంపై సంతకం ఎలా తుడిచేయగలదు?" ఈ ప్రశ్న జానకి అంతరంగాన్ని నిరంతరం వేధించేది.

తొమ్మిది నెలలు గడిచాయి. జానకికి పురిటి నొప్పులు మొదలయ్యాయి. హాస్పిటల్ లేబర్ రూమ్‌లో జానకి పడిన ప్రతి నొప్పు వెనుక, ఆ బిడ్డను క్షేమంగా భూమిపైకి తేవాలనే ఒక నిజమైన తల్లి ఆరాటం ఉంది.

చివరకు... ఒక అందమైన ఆడపిల్ల జన్మించింది.

నర్స్ ఆ పాపను తీసుకొచ్చి మొదట జానకి గుండెలపై పడుకోబెట్టింది. ఆ పసిపాప వెచ్చటి స్పర్శ జానకి చనుబాలను సైతం ఉప్పొంగేలా చేసింది. పాప ఏడుపు ఆపడానికి జానకి మెల్లగా పాప నుదుటిపై ముద్దు పెట్టుకుంది. 

పాప వెంటనే ఏడుపు ఆపేసి జానకి చిటికెన వేలిని తన చిన్న చేతులతో గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆ క్షణంలో జానకి ప్రపంచాన్ని మర్చిపోయింది. బంధాలు, ఒప్పందాలు, డబ్బు... అన్నీ కరిగిపోయాయి. అక్కడ కేవలం ఒక తల్లి, ఆమె బిడ్డ మాత్రమే మిగిలారు.

కానీ, విధి రూపంలో ఉన్న లీగల్ నోటీసు తలుపు తట్టింది.

బయట ఉన్న మాధవి, ఆనంద్ ఆనందబాష్పాలతో లోపలికి వచ్చారు. మాధవి చేతులు చాచి, "జానకమ్మ... నా బిడ్డను నాకు ఇవ్వు," అంది.

జానకి చేతులు ఒక్కసారిగా వణికిపోయాయి. పాపను గుండెలకు మరింత గట్టిగా అతుక్కుంది. ఇవ్వనని గట్టిగా అరవాలనిపించింది. 

కానీ పక్కనే నిలబడిన భర్త శ్రీను, తన పిల్లల ముఖాలు గుర్తొచ్చాయి. జానకి కళ్లల్లోంచి కన్నీళ్లు ధారగా కారిపోతుండగా, తన గుండెను ముక్కలు చేసుకుంటూ, ఆ పసిపాపను మాధవి చేతుల్లో పెట్టింది.

పాపను చేతుల్లోకి తీసుకోగానే మాధవి ఆనందంతో ఏడ్చేసింది. కానీ పాప మాత్రం జానకి వైపు చూస్తూ గట్టిగా ఏడవడం మొదలుపెట్టింది. 

ఆ ఏడుపు విన్న జానకి గుండె పిండేసినట్లయింది. ఆమె బెడ్‌పై బోర్లా పడి వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది.

ఒప్పందం ప్రకారం జానకికి రావాల్సిన డబ్బు అందింది. ఆమె భర్తకు ఆపరేషన్ జరిగింది, పిల్లలను నగరంలోని పెద్ద ఇంగ్లీష్ మీడియం స్కూల్లో చేర్పించింది. 

అంతా అనుకున్నట్లే జరిగింది... కానీ జానకి మనసులో ఉన్న శూన్యం మాత్రం అలాగే ఉండిపోయింది. ప్రతిరోజూ రాత్రిళ్లు ఆ పాప తన వేలిని పట్టుకున్న స్పర్శే గుర్తొచ్చి నిద్రలేకుండా ఏడ్చేది.

"రక్తం పంచుకోకపోయినా, నా కడుపులో తొమ్మిది నెలలు పెరిగిన ఆ బంధాన్ని నా మనసు ఎలా మర్చిపోగలదు?" అని శ్రీను దగ్గర బాధపడేది.

రెండు సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి.

ఒకరోజు జానకి టౌన్లోని ఒక పెద్ద పార్క్ పక్కన నడుచుకుంటూ వెళ్తోంది. హఠాత్తుగా పార్క్ లోపల నుండి ఒక చిన్న పాప ఏడుపు, దాంతో పాటు జనం కంగారుగా అరుస్తున్న శబ్దాలు వినపడ్డాయి. జానకి లోపలికి పరుగెత్తింది.

అక్కడ రెండుేళ్ల వయసున్న ఒక చిన్న పాప మట్టిలో పడి ఏడుస్తోంది. పాప కాలికి పెద్ద గాయమై రక్తం కారుతోంది. పక్కనే మాధవి కంగారుగా ఫోన్లో డాక్టర్‌తో మాట్లాడుకుంటూ ఏడుస్తోంది.

 పాప ఏడుపు విన్న జానకికి ఆ స్వరం చాలా సుపరిచితంగా అనిపించింది. అవును... అది తను తొమ్మిది నెలలు మోసి కన్న కూతురే!

జానకి ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా పరుగున వెళ్లి ఆ పాపను ఎత్తుకుంది. తన కొంగుతో పాప కాలి రక్తాన్ని తుడిచింది.

"ఏడవకు కన్నా... అమ్మ వచ్చిందిగా, ఏడవకు," అంటూ పాపను గుండెలకు హత్తుకుని మెల్లగా ఊపడం మొదలుపెట్టింది.

చిత్రంగా... ఇన్నాళ్లూ తన కన్నతల్లి మాధవి దగ్గర కూడా అంత త్వరగా ఊరుకోని ఆ పాప, జానకి గుండెలపై తల వాల్చగానే ఒక్క నిమిషంలో ఏడుపు ఆపేసింది. జానకి ముఖాన్ని తన చిన్న చేతులతో తాకుతూ, ఒక తెలియని ఆత్మీయతతో జానకి కళ్లల్లోకి చూసింది. 

ఆ రెండుేళ్ల పాపకు సురోగేసి అంటే ఏంటో తెలియదు, చట్టాలు తెలియవు... కానీ ఆమెకు తెలుసున్నదల్లా తొమ్మిది నెలలు తనను మోసిన ఆ గర్భపు వెచ్చదనం మాత్రమే!

మాధవి ఫోన్ పక్కన పెట్టి ఆ దృశ్యాన్ని చూసింది. జానకి కళ్లల్లో ఉన్న నిస్వార్థమైన ప్రేమ, పాప ఆమె దగ్గర పొందుతున్న హాయి చూశాక మాధవికి ఒక సత్యం బోధపడింది.

మాధవి నెమ్మదిగా జానకి దగ్గరకు వచ్చింది. జానకి భయపడి, "సారీ అమ్మ గారు... పాప ఏడుస్తుంటే తట్టుకోలేక ఎత్తుకున్నాను. నాకేం దురాశ లేదు అమ్మ గారు," అంటూ పాపను కిందకి దించబోయింది.

కానీ మాధవి జానకి చేతులను పట్టుకుని వారించింది.

"జానకమ్మ! నన్ను క్షమించు. నేనేదో డబ్బు ఇచ్చి ఈ బిడ్డను కొనుక్కున్నానని అనుకున్నాను. కానీ ఈరోజు అర్థమైంది... నేను కేవలం పాపకు జన్మనిచ్చే బీజాన్ని మాత్రమే ఇచ్చాను, కానీ ఆ పాపకు ప్రాణాన్ని, మాతృత్వాన్ని ఇచ్చింది నువ్వే.

 రక్తం పంచుకోకపోయినా తొమ్మిది నెలలు నువ్వు చూపించిన ఆ బంధాన్ని ఏ చట్టాలు, ఏ డబ్బు తెంచలేవు," అంది మాధవి కళ్లల్లో నీళ్లతో.

మాధవి జానకిని తన ఇంటికి రమ్మని ఆహ్వానించింది. "జానకమ్మ! ఈ బిడ్డకు నేను ఒక్కదాన్నే తల్లిని కాలేను. ఈరోజు నుండి మనమిద్దరం ఈ పాపకు అమ్మలమే. నువ్వు ఎప్పుడైనా మా ఇంటికి రావచ్చు, నీ బిడ్డను చూడవచ్చు," అంది.

ఆ రోజు నుండి జానకి జీవితంలో ఒక కొత్త అధ్యాయం మొదలైంది. ఆమె ఆ పాపను తన సొంత కూతురిలాగే ప్రేమిస్తూ, ఎలాంటి స్వార్థం లేకుండా, ఆమె ఎదుగుదలను చూస్తూ ఆనందించేది. 

సమాజం అద్దె గర్భాన్ని ఒక వ్యాపారంగా చూడొచ్చు... కానీ జానకి నిరూపించింది—మాతృత్వం అనేది కేవలం రక్తం బంధం కాదు, అది మనసుల అనుబంధం, తొమ్మిది నెలల గర్భగుడి సాక్షిగా ఏర్పడిన ఒక అమర బంధం!