దేవాలయం వెలుపల దేవత | వితంతువు చేసిన త్యాగం అందరినీ కదిలించిన హృదయాన్ని హత్తుకునే కథ

దేవాలయం బయట ఓ ఒంటరి జీవితం 

దేవాలయం నలుమూలలా మంగళవాయిద్యాలు మారుమోగుతున్నాయి. శ్రావణ శుక్రవారం కావడంతో కనకదుర్గమ్మ గుడి భక్తులతో కిక్కిరిసిపోయింది. పట్టుచీరల రెపరెపలు, కర్పూర హారతుల సువాసనలు, వేద మంత్రాల ఘోషతో ఆ ప్రాంతమంతా ఆధ్యాత్మికతతో ఓలలాడుతోంది.

కానీ, ఆ హడావిడికి కాస్త దూరంగా, గుడి రాజగోపురం నీడ కూడా పడని ఒక మూలన, అరుగు అంచున కూర్చుని ఉంది లక్ష్మి. ఆమె వయసు ముప్ఫై ఐదేళ్లు ఉండొచ్చు, కానీ నుదుట సింధూరం లేని ఆ బోసి ముఖం, కళ్లల్లో పేరుకుపోయిన శూన్యం ఆమెను యాభై ఏళ్ల వృద్ధురాలిలా చూపిస్తున్నాయి. లక్ష్మి చేతులు చకచకా మల్లెపూలను దారంతో ముడేస్తున్నాయి. ఆమె వేళ్ల సందుల్లోంచి వస్తున్న మల్లె తావి కన్నా, ఆమె గుండెల్లోంచి వచ్చే నిట్టూర్పుల వేడే ఎక్కువగా ఉంది.

ఐదేళ్ల క్రితం వరదల్లో మొగుడు కొట్టుకుపోయాడు. చేతిలో పైసా లేదు, కడుపున పుట్టిన పిల్ల లేదు. అప్పటినుంచి ఈ గుడి మెట్ల పక్కనే చిన్న గంప పెట్టుకుని పూలు అమ్ముకుంటూ బతుకుతోంది.

"ఏమ్మా! ఆ మల్లె మోర ఎంత?" అడిగింది ఒక ఆవిడ, లక్ష్మికి కాస్త దూరంగా నిలబడి. ఆమె పట్టుచీర లక్ష్మి పాత కాటన్ చీరకు తగలకుండా జాగ్రత్త పడుతూ.

"ముప్ఫై రూపాయలమ్మ," అంది లక్ష్మి వినయంగా.

ఆవిడ యాభై నోటును లక్ష్మి చేతికి ఇవ్వకుండా, కింద పడేసింది. లక్ష్మి ఆ నోటును తీసుకుని, చిల్లరను నేలపై పెట్టింది. ఆవిడ ఆ నాణేలను అందుకుని, "శ్రావణ శుక్రవారం పూట ఈ ముండ మొహం ఒకటి ఎదురుగా... పొద్దుపొద్దునే అపశకునం," అని గొణుక్కుంటూ వెళ్ళిపోయింది.

లక్ష్మి గుండె చెరువైంది. కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగినా గట్టిగా రెప్పలు వాల్చి లోపలికే మింగేసింది. "నేను వితంతువునైతే నా చేతి పూలు మాత్రం దేవుడికి పవిత్రమేనా? పూలకి లేని మైల నాకు ఎందుకు అంటగడుతున్నారు?" ఈ ప్రశ్న ఆమెకు కొత్త కాదు. ప్రతిరోజూ వినే నిందలే. గుడి పూజారి గరుడాచార్యులు గారు పొద్దున్నే వస్తూనే, "ఏయ్ లక్ష్మీ! కాస్త అవతలికి జరిగి కూర్చో. స్వామివారి అభిషేక ద్రవ్యాలు వస్తున్నాయి, నీ నీడ పడనీయకు," అని గద్దించడం ఆమెకు అలవాటే.

దేవుడి గర్భగుడిలోకి ఆమెకు ప్రవేశం లేదు. ఆమె పాపిష్టిదట, అరిష్టమట. అందుకే లక్ష్మి ఎప్పుడూ గుడి లోపలికి చూడదు. బయట నుంచే ఆ గోపుర కలశానికి దండం పెట్టుకుని, "అమ్మా దుర్గమ్మా... నేనేం పాపం చేశానని ఈ వెలి?" అని మనసులోనే ఏడుస్తుంది.

శ్రావణ శుక్రవారం జరిగిన అనూహ్య ఘటన

మధ్యాహ్నం ఒంటిగంట దాటింది. ఎండ మండిపోతోంది. భక్తుల రద్దీ కాస్త తగ్గింది. పూజారులు కూడా లోపల నైవేద్యాలు ముగించుకుని విశ్రాంతి తీసుకుంటున్నారు. లక్ష్మి తన గంపపై తడి గుడ్డ కప్పి, ఆకలి వేస్తుండటంతో పక్కనే ఉన్న సద్ది అన్నం మూట విప్పింది.

సరిగ్గా అదే సమయంలో, ఒక లగ్జరీ కారు గుడి ముందు ఆగింది. అందులోంచి ఒక యువ జంట దిగారు. ఆ అమ్మాయి నిండు గర్భిణీ, తొమ్మిదో నెల కాబోలు, నడవడానికి కూడా ఇబ్బంది పడుతోంది. ఆమె భర్త ఆమెను జాగ్రత్తగా పట్టుకుని గుడి మెట్లు ఎక్కిస్తున్నాడు.

"శ్రావణ శుక్రవారం కదా, అమ్మవారి దర్శనం చేసుకుంటే పుట్టబోయే బిడ్డకు మంచిదని వచ్చాం బాబూ," అని ఆ అబ్బాయి పక్కనే ఉన్న సెక్యూరిటీతో అనడం లక్ష్మి వింది. ఆ గర్భిణీ ముఖంలో అలసట స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

వాళ్లు లోపలికి వెళ్లిన పది నిమిషాలకే... గుడి లోపల ఒక్కసారిగా గందరగోళం మొదలైంది.

"అయ్యో! ఎవరో పడిపోయారు..!"

"ఎవరైనా లేడీస్ రండి అమ్మో... గర్భిణీ స్త్రీ!"

"పూజారి గారు.. తలుపులు వేసేయండి.. మైల పడిపోతుంది!"

మనుషుల ప్రాణం కంటే ఆచారాలే ముఖ్యమా?

గోల వినపడగానే లక్ష్మి చేతిలోని అన్నం ముద్ద కింద పడిపోయింది. ఆమె చకచకా గుడి లోపలికి పరుగెత్తింది. అంతవరకు ఆమె అడుగుపెట్టడానికి భయపడిన ఆ ప్రాంగణంలోకి ఈరోజు కాళ్లు తనే లాక్కుపోయాయి.

గుడి మంటపం మధ్యలో, ఆ గర్భిణీ స్త్రీ నేలపై పడి విలవిల్లాడిపోతోంది. ఆమె కాళ్ల మధ్యనుంచి నీరు, రక్తం కారిపోతున్నాయి. ఉమ్మనీరు ముందే పగిలిపోయింది. ఆమె భర్త భయంతో వణికిపోతూ, "ప్లీజ్.. ఎవరైనా హెల్ప్ చేయండి. నొప్పులు వచ్చేసాయి. కార్ దాకా కూడా తీసుకెళ్లలేను," అని ఏడుస్తూ బతిమాలుతున్నాడు.

చుట్టూ ఉన్న జనం మాత్రం చూస్తూ నిలబడ్డారే తప్ప ఒక్కరూ ముందుకు రాలేదు. కొందరు మొబైల్స్ తీసి వీడియోలు తీస్తున్నారు.

"అయ్యో.. గుడిలో కాన్పా? అమ్మవారి అపచారం.. మైలైపోతుంది. అర్జంటుగా బయటపడేయండి," అన్నాడు ఒక ముసలాయన.

పూజారి గరుడాచార్యులు కంగారుగా వచ్చి, "ఏవండీ, ఇక్కడ డెలివరీ ఏంటి? గుడి మూసేయాలి. త్వరగా బయటికి తీసుకెళ్ళండి," అని కేకలు వేశాడు.

"మనుషుల ప్రాణం కంటే మీకు గుడి మైల ఎక్కువైందా?" అంటూ జనాన్ని తోసుకుంటూ లోపలికి వచ్చింది లక్ష్మి.

ఆమెను చూడగానే పూజారి, "ఏయ్ లక్ష్మీ! నువ్వెందుకు లోపలికి వచ్చావ్? అవతలికి పో," అన్నాడు.

ఒక వితంతువు చేసిన ప్రాణరక్షణ యుద్ధం

లక్ష్మి ఆయన మాటలను అస్సలు పట్టించుకోలేదు. ఆ గర్భిణీ స్త్రీ దగ్గర మోకాళ్లపై కూర్చుంది. ఆ అమ్మాయి కళ్లు తేలేస్తోంది, శరీరం చల్లబడిపోతోంది. ఊపిరి తీసుకోవడానికి ఇబ్బంది పడుతోంది. పరిస్థితి చాలా విషమంగా ఉందని లక్ష్మికి అర్థమైంది. తన చిన్నతనంలో పల్లెటూర్లో వాళ్లమ్మ మంత్రసానిగా ఉన్నప్పుడు ఇలాంటి కేసులు చాలా చూసింది లక్ష్మి.

"తమ్ముడూ.. భయపడకు. మీ ఆవిడకి ఇప్పుడే ఇక్కడే కాన్పు చేయాలి. లేదంటే తల్లి, బిడ్డ ఇద్దరి ప్రాణాలకే ప్రమాదం," అంది లక్ష్మి ధైర్యంగా.

"నువ్వా? నువ్వేం చేస్తావ్? నీకేం తెలుసు?" అన్నాడు ఒకతను ఎగతాళిగా.

"నాకు తెలుసు! నా ప్రాణం పోయినా ఈ తల్లిని, బిడ్డను కాపాడుకుంటా," అంటూ లక్ష్మి గర్జించింది. ఆమె కళ్లల్లోని రౌద్రం చూసి చుట్టూ ఉన్నవాళ్లు ఒక్క అడుగు వెనక్కి వేశారు.

"నాకు అడ్డం గా ఉన్నవాళ్లంతా అవతలికి వెళ్ళండి. పూజారి గారు.. దేవుడి పటాలకి కట్టే ఆ దవుడు తెరలు (తెరచాపలు) రెండు తీసుకురండి.. చుట్టూ చాటు పెట్టాలి. అలాగే దీపారాధన కుందుల్లో ఉన్న వేడి నూనె, కాస్త పవిత్ర జలం తీసుకురండి," అని లక్ష్మి అధికారికంగా ఆదేశించింది.

"అమ్మవారి తెరలు మైలపడిపోతాయి.." పూజారి నసిగాడు.

"కడుపులో బిడ్డ చచ్చిపోతే ఆ పాపం మీ గుడికి చుట్టుకుంటుంది... తీసుకురండి!" లక్ష్మి గట్టిగా అరిచేసరికి పూజారి పరుగున వెళ్లి తెరలు తెచ్చాడు.

జీవితం కోసం జరిగిన అరగంట పోరాటం

నలుగురు మహిళలు ఆ తెరలను చుట్టూ పట్టుకున్నారు. ఒక తాత్కాలిక ప్రసవ గది తయారైంది.

బయట జనం నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయారు. లోపల ఆ అమ్మాయి నొప్పులతో అరుస్తున్న కేకలు గుడి గోడలను తాకుతున్నాయి. లక్ష్మి ఆ అమ్మాయి చేతులను గట్టిగా పట్టుకుని, "తల్లీ.. నన్ను చూడు. ధైర్యంగా ఉండు. నీకు దుర్గమ్మ తోడుంది. గట్టిగా ముక్కమ్మ.. గట్టిగా..!" అంటూ ఊరడించింది.

పరిస్థితి అనుకున్నంత సులభంగా లేదు. బిడ్డ అడ్డం తిరిగింది. లక్ష్మి నుదుటిపై చెమటలు పడుతున్నాయి. చేతులు రక్తాశీక్తం అయ్యాయి. సమాజం తనను ముట్టడానికి అసహ్యించుకున్న అదే చేతులతో, లక్ష్మి ఇప్పుడు ఒక కొత్త జీవిని భూమిపైకి తేవడానికి పోరాడుతోంది.

ఆమె మనసులో ఒక్కటే ప్రార్థన: *'అమ్మా జననీ.. నన్ను పాపాత్మురాలివి అన్నారు సరే.. కానీ నా చేతుల మీదుగా ఈ పసిప్రాణం పోతే నేను తట్టుకోలేను. నన్ను నిలబెట్టు తల్లీ...'*

పసిపాప ఏడుపుతో మారిపోయిన క్షణం

అరగంట పాటు చావుబ్రతుకుల పోరాటం సాగింది. లక్ష్మి తన అనుభవాన్నంతా ఉపయోగించి, ఆ గర్భిణీ కడుపుపై మృదువుగా ఒత్తుతూ, బిడ్డ తల కిందకు వచ్చేలా చేసింది. "ఇంకొక్కసారి అమ్మ.. గట్టిగా..!" అంది.

ఆ అమ్మాయి చివరి శక్తినంతా కూడదీసుకుని గట్టిగా కేక పెట్టింది.

తదుపరి క్షణంలో...

గుడి గర్భగుడిలోంచి కాదు, ఆ వెలుపల ఉన్న మంటపంలోంచి ఒక పసిపాప ఏడుపు వినిపించింది. ‘కేవ్వు.. కేవ్వు..’ మంటూ ఆ స్వరం గుడి అంతటా ప్రతిధ్వనించింది.

తెరల బయట ఉన్న జనం ఒక్కసారిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. ఆ అమ్మాయి భర్త ఆనందంతో ఏడ్చేశాడు.

లక్ష్మి ఆ పసిబిడ్డను పవిత్ర జలంతో శుభ్రం చేసి, తన పాత చీర కొంగులోనే జాగ్రత్తగా చుట్టి, ఆ తల్లి పక్కన పడుకోబెట్టింది. ఆడపిల్ల పుట్టింది. తల్లి కళ్లు తెరిచి, అలసటగా నవ్వుతూ, లక్ష్మి చేతులు పట్టుకుని కళ్లకి అద్దుకుంది. "థాంక్స్ అమ్మా.. నువ్వు మాకు అమ్మవి అయ్యావు," అంది క్షీణ స్వరంతో.

అంతలో సమాచారం అందుకున్న అంబులెన్స్ గుడి ముందుకు వచ్చింది. పారామెడికల్ సిబ్బంది లోపలికి వచ్చి తల్లిని, బిడ్డను స్ట్రెచ్చర్‌పైకి ఎక్కించారు. "సరిగ్గా సమయానికి డెలివరీ చేశారు, లేదంటే బ్లీడింగ్ ఎక్కువై ప్రాణాలకే ప్రమాదం అయ్యేది. గ్రేట్ జాబ్ అమ్మా," అని లక్ష్మిని అభినందించారు డాక్టర్స్.

మారింది గుడి కాదు... మనుషుల మనసులు

వాళ్లు వెళ్ళిపోయాక... మంటపమంతా రక్తం మరకలు, ఉమ్మనీటి తడితో ఉంది.

లక్ష్మి అలసటగా ఆ అరుగు పక్కనే కూలబడింది. ఆమె చేతుల నిండా రక్తం. చుట్టూ ఉన్న జనం ఆమె వైపు చూసే చూపుల్లో ఇప్పుడు అసహ్యం లేదు, అనంతమైన గౌరవం ఉంది.

పూజారి గరుడాచార్యులు గారు నెమ్మదిగా లక్ష్మి దగ్గరకు వచ్చారు. లక్ష్మి భయపడి, "సామీ.. మైలైపోయింది కదా.. ఇప్పుడే ఇదంతా శుభ్రం చేస్తాను సామీ," అంటూ లేవబోయింది.

కానీ పూజారి ఆమెను వారించారు. ఆయన కళ్లల్లో నీళ్లు తిరుగుతున్నాయి. స్వామివారికి అలంకరించే పవిత్రమైన రేకుల మాల ఒకటి ఆయన చేతిలో ఉంది. ఆయన వంగి, లక్ష్మి మెడలో ఆ మాలను వేశారు.

లక్ష్మి దిత్తరపోయింది. "సామీ.. నేనేమో వితంతువుని.. మైల.."

"తల్లీ! మైల పడింది గుడి కాదు, మా మనసులు," అన్నారు పూజారి చేతులు జోడించి. "ఇన్నాళ్లూ రాతి విగ్రహానికి పూజలు చేస్తూ, గర్భగుడిలోనే దేవుడున్నాడనుకున్నాను. కానీ ఈరోజు ప్రాణాలు పోస్తున్న నిన్ను చూశాక తెలిసింది... నిజమైన దేవుడు గర్భగుడి లోపల కాదు, కరుణతో నిండిన నీలాంటి తల్లి హృదయంలో, ఈ గర్భగుడి వెలుపల ఉన్నాడని! మమ్మల్ని క్షమించు తల్లీ."

మాతృత్వమే నిజమైన దైవత్వం

చుట్టూ ఉన్న భక్తులంతా ఒక్కసారిగా లక్ష్మికి చేతులెత్తి నమస్కరించారు. ఇన్నాళ్లూ ఆమెను అపశకునంగా చూసిన కళ్లే, ఇప్పుడు ఆమెలో జగన్మాతను చూశాయి.

లక్ష్మి కళ్లల్లోంచి కన్నీళ్లు ధారగా కారిపోయాయి. కానీ ఆ కన్నీళ్లలో ఈరోజు బాధ లేదు, ఐదేళ్ల నిందల భారమంతా కరిగిపోయిన హాయి ఉంది. ఆమె మెల్లగా లేచి, తన పూల గంప వైపు నడిచింది. ఇప్పుడు ఆమె అమ్మే మల్లెపూల కంటే, ఆమె మాతృత్వపు పరిమళమే ఆ ఆలయమంతటా వ్యాపించి ఉంది.

ఇవి కూడా చదవండి 

అద్దె గర్భం  కథ