✍ తటవర్తి భద్రిరాజు
హైదరాబాద్, మహాత్మా గాంధీ బస్ స్టేషన్ (MGBS).
సాయంత్రం ఆరు గంటలు. సూర్యుడు అస్తమిస్తున్నాడు, కానీ నగరం మాత్రం ఇప్పుడే నిద్ర లేచినట్టు పరుగు పెడుతోంది.
బస్సుల రొద, ఆటోల హారన్లు, ప్రయాణికుల హడావిడి. ఆ జనసంద్రంలో రెండు జీవచ్ఛవాలు నిలబడి ఉన్నాయి.
వారి పేర్లు రాఘవయ్య, సీతమ్మ.
రాఘవయ్య వయసు డెబ్బై ఐదు దాటి ఉంటుంది.
ఒంటి మీద మాసిపోయిన తెల్ల చొక్కా, కళ్ళకు పాత కాలపు సోడా బుడ్డి కళ్ళద్దాలు. పక్కనే సీతమ్మ. ఆమె చీర అక్కడక్కడా చినిగిపోయి ఉంది. చేతిలో ఒక ప్లాస్టిక్ సంచి తప్ప ఇంకేమీ లేదు.
ఆ సంచిలో వారి జీవితం మొత్తం కుదించబడినట్టుగా ఉంది.
రాఘవయ్య అటు ఇటు వెళ్లే వారిని ఆపడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు.
అతని గొంతులో భయం, కళ్ళలో బెరుకు. మామూలుగా అడుక్కునే వాళ్ళకి ఉండే అలవాటు, ఆ తెగింపు అతనిలో లేవు. చెయ్యి చాపడానికి ఏదో ఆత్మగౌరవం అడ్డువస్తున్నట్టుంది.
ఒక యువకుడు ఆఫీస్ బ్యాగ్ తగిలించుకుని వేగంగా వెళ్తుంటే, రాఘవయ్య అతన్ని సమీపించాడు.
"బాబూ... కాస్త ఆగు బాబూ..." రాఘవయ్య గొంతు వణికింది.
ఆ యువకుడు చిరాకుగా ఆగాడు. "ఏంటి తాతా? చిల్లర లేదు పో..."
"చిల్లర కోసం కాదు బాబూ... మేము నిజామాబాద్ వెళ్ళాలి.
బస్సులో వస్తుండగా నా జేబు ఎవరో కొట్టేశారు. పర్సు, ఫోను అన్నీ పోయాయి. చేతిలో చిల్లిగవ్వ లేదు. టికెట్ కి డబ్బులు ఇస్తే పుణ్యం ఉంటుంది బాబూ..." అని దండం పెట్టాడు.
ఆ యువకుడు నవ్వాడు. ఒక వెటకారపు నవ్వు. "తాతా... ఈ డైలాగులు పాతబడిపోయాయి. రోజుకి నీలాంటి వాళ్ళని పది మందిని చూస్తాం. పర్సు పోయిందని అంటారు, డబ్బులిస్తే పక్కకెళ్లి మందు తాగుతారు. పో... వేరే బకరాను చూసుకో," అని విసురుగా వెళ్ళిపోయాడు.
రాఘవయ్య తల దించుకున్నాడు. ఆ మాట ఒక చెంపదెబ్బలా తగిలింది. పక్కనే ఉన్న సీతమ్మ ఆయన చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆమె కళ్ళలో నీళ్లు సుడులు తిరుగుతున్నాయి. "వద్దులేండి... ఎవరినీ అడగొద్దు. మన రాత ఎలా ఉంటే అలా జరుగుతుంది," అంది సీతమ్మ.
"అలా కాదే సీతా... రాత్రి అవుతోంది. ఇక్కడ ఎక్కడ పడుకుంటాం? కనీసం నువ్వైనా ఇంటికి చేరాలి కదా. నాకు షుగర్ లెవెల్స్ పడిపోతున్నాయి. నీకు మోకాళ్ళ నొప్పులు. ఎవరో ఒకరు సాయం చేయకపోతారా?" అని రాఘవయ్య మళ్ళీ మరో వ్యక్తిని ఆపడానికి వెళ్ళాడు.
దూరం నుండి ఈ దృశ్యాన్ని గమనిస్తున్నాడు సూర్య. అతను ఒక రచయిత. మనుషుల ప్రవర్తనను పరిశీలించడం అతని అలవాటు.
సూర్యకి కూడా మొదట అనిపించింది... "ఇది పక్కా స్కామ్. ఈ మధ్య ముసలి వాళ్ళని కూడా ఇలాంటి మోసాలకు వాడుకుంటున్న ముఠాలు ఉన్నాయి," అనుకున్నాడు.
కానీ రాఘవయ్య కళ్ళలో ఏదో నిజాయితీ, సీతమ్మ నిలబడిన తీరులో ఒక కులీనత (Dignity) కనిపించాయి.
వాళ్ళు ప్రొఫెషనల్ బెగ్గర్స్ లా లేరు. ఏదో తెలియని విషాదం వాళ్ళని ఆవరించుకుని ఉంది.
సూర్య వాళ్ళని గమనిస్తూనే ఉన్నాడు. దాదాపు గంట గడిచింది. పది మందిని అడిగితే ఒక్కరు కూడా రూపాయి ఇవ్వలేదు.
అందరూ తిట్టేవాళ్ళే. "ముసలితనంలో ఈ దొంగ వేషాలు ఎందుకు?" అని ఒకరు, "పోలీసులకు చెప్పమంటావా?" అని మరొకరు.
ఆ తిట్లు విన్నప్పుడల్లా రాఘవయ్య కుంగిపోతున్నాడు. సీతమ్మ తన చీర కొంగుతో కళ్ళు తుడుచుకుంటోంది.
చీకటి పడింది. ఆకలి వారి పేగులను మెలిపెడుతున్నట్టుంది. రాఘవయ్య నడవలేక పక్కనే ఉన్న ఫుట్ పాత్ మీద కూలబడ్డాడు.
సీతమ్మ ఆ సంచిలోంచి ఒక నీళ్ల బాటిల్ తీసి ఇచ్చింది. అందులో సగం కూడా లేవు నీళ్లు. రాఘవయ్య రెండు గుక్కలు తాగి, మిగతావి భార్యకి ఇచ్చాడు.
సూర్య ఇక ఉండలేకపోయాడు. వాళ్ళ దగ్గరికి వెళ్ళాడు.
"పెద్దాయన..." అని పిలిచాడు.
రాఘవయ్య ఉలిక్కిపడి లేవబోయాడు. "బాబూ... మేము దొంగలం కాదు బాబూ... నిజంగానే..." అని మళ్ళీ అదే కథ చెప్పబోయాడు.
సూర్య వారించాడు. "పర్లేదు కూర్చోండి. నేను డబ్బులు ఇస్తాను. కానీ ఒక్క మాట నిజం చెప్పండి. నిజంగా పర్సు పోయిందా? లేక వేరే సమస్య ఏమైనా ఉందా?" అని సూటిగా అడిగాడు.
రాఘవయ్య మౌనంగా ఉండిపోయాడు. సీతమ్మ తల తిప్పుకుంది.
"పర్సు పోయిందనేది అబద్ధం అని నాకు తెలుసు పెద్దాయన. ఎందుకంటే మీ జేబులు చూస్తే, అందులో పర్సు పెట్టుకునే అలవాటు ఉన్నట్టు లేదు. కానీ మీ కళ్ళలో ఉన్నది మాత్రం నిజమైన బాధే. చెప్పండి... ఎందుకీ స్థితి?" అని సూర్య అడిగాడు.
రాఘవయ్య కళ్ళ నుండి ఒక్కసారిగా కట్టలు తెంచుకున్నట్టు నీళ్లు వచ్చాయి. ఆ వయసులో మనిషి అలా ఏడుస్తుంటే చూడటం చాలా కష్టం. వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తున్నాడు.
సీతమ్మ ఆయన్ని ఓదారుస్తూ, సూర్య వైపు చూసి చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.
"బాబూ... ఆయన చెప్పింది అబద్ధమే. మా పర్సు ఎవరూ కొట్టేయలేదు. మాకు అసలు పర్సు లేదు, అందులో దాచుకోవడానికి డబ్బులూ లేవు," అంది సీతమ్మ.
"మేము ఉండేది నిజామాబాద్ పక్కన చిన్న పల్లెటూరు. మాకు ఉన్నది రెండెకరాల పొలం, చిన్న పెంకుటిల్లు. మాకు ఒక్కడే కొడుకు. వాడిని కష్టపడి చదివించి ప్రయోజకుడిని చేశాం. వాడు ఈ హైదరాబాద్ లోనే సాఫ్ట్ వేర్ ఉద్యోగం చేస్తున్నాడు.
పెళ్లి కూడా చేశాం. రెండేళ్లుగా మమ్మల్ని చూడటానికి రాలేదు. మనవడిని చూడాలనిపిస్తోంది రమ్మని ఎన్నిసార్లు అడిగినా పని ఒత్తిడి అని చెప్పేవాడు."
సీతమ్మ గొంతు గద్గదమైంది.
"మొన్న ఫోన్ చేసి... 'నాన్న, ఇక్కడ నేను ప్లాట్ కొంటున్నాను. లోన్ కోసం మీ పొలం, ఇల్లు షూరిటీ పెట్టాలి. మీరు వచ్చి సంతకాలు పెట్టి వెళ్ళండి' అన్నాడు.
కొడుకు పిలిచాడు కదా అని, వాడు బాగుపడతాడు కదా అని... ఉన్న ఆస్తుల కాగితాలు పట్టుకుని నిన్న పొద్దున్నే బస్సు ఎక్కి వచ్చాం."
రాఘవయ్య కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ అందుకున్నాడు.
"ఇంటికి వెళ్ళాం బాబూ. కోడలు మంచినీళ్లు కూడా ఇవ్వలేదు. వాడు మాత్రం ఆత్రంగా కాగితాలు తీసుకున్నాడు. రిజిస్ట్రార్ ఆఫీస్ కి తీసుకెళ్లి సంతకాలు పెట్టించుకున్నాడు. సాయంత్రం అయ్యింది. 'బాబూ... ఈ రోజు ఉండి రేపు వెళ్తాం రా... మనవడితో కాసేపు ఆడుకుంటాం' అన్నాను.
దానికి వాడు... 'ఇంట్లో ప్లేస్ లేదు. మా ఫ్రెండ్స్ పార్టీకి వస్తున్నారు. మీరు ఉంటే బాగోదు. ఇప్పుడే బస్సు ఎక్కి వెళ్లిపోండి' అన్నాడు."
సూర్యకి వింటుంటే రక్తం మరిగిపోతున్నట్టు అనిపించింది.
"సరే అని బయలుదేరాం బాబూ. కానీ ఇంటి నుండి బయటకు రాగానే గుర్తోచ్చింది... వచ్చేటప్పుడు ఉన్న డబ్బంతా ఖర్చయిపోయింది. తిరుగు ప్రయాణానికి చేతిలో చిల్లిగవ్వ లేదు. 'ఒరేయ్... టికెట్ కి డబ్బులివ్వరా' అని అడగడానికి నా ఆత్మగౌరవం అడ్డొచ్చింది.
వందల ఎకరాల విలువైన ఆస్తి రాసిచ్చాను... ఇప్పుడు వంద రూపాయలు అడుక్కోవాలా అనిపించింది.
పోనీ, అడిగినా వాడు ఇస్తాడన్న నమ్మకం పోయింది. 'నా దగ్గర క్యాష్ లేదు, గూగుల్ పే చేస్తా' అంటాడు, మాకు అవి వాడటం రాదు అని తెలిసి కూడా వెటకారం చేస్తాడు."
సీతమ్మ కల్పించుకుంది. "అందుకే మౌనంగా బస్ స్టాండ్ కి వచ్చాం. ఇక్కడికి వచ్చాక తెలిసింది ఆకలి విలువ.
పొద్దున్న నుండి మంచి నీళ్లు తప్ప తిండి లేదు. ఆకలితో చచ్చిపోతామేమో అనిపించింది. అడుక్కోవడం తప్ప వేరే దారి లేదు. కానీ 'మా కొడుకు మమ్మల్ని గెంటేశాడు, మాకు డబ్బులివ్వండి' అని అడిగితే... వాడి పరువు పోతుందేమోనని భయం."
ఈ మాట వినగానే సూర్య గుండె బరువెక్కింది.
కొడుకు వాళ్ళను రోడ్డున పడేశాడు. అయినా సరే, ఆ తల్లిదండ్రులు వాడి పరువు గురించి ఆలోచిస్తున్నారు. "మా కొడుకు మోసం చేశాడు" అని చెప్తే జనం వాడిని తిడతారని, "మా పర్సు పోయింది" అని తమ మీద నింద వేసుకుంటున్నారు. అబద్ధం ఆడుతున్నారు.
ఆ అబద్ధం... తమ ఆకలి కోసం కాదు, తమ కొడుకు గౌరవం కోసం. ఎంతటి విషాదం ఇది!
సూర్యకి ఏం మాట్లాడాలో తెలియలేదు. జేబులోంచి పర్సు తీశాడు. అందులో ఉన్న ఐదు వందల రూపాయల నోటు తీసి రాఘవయ్య చేతిలో పెట్టాడు.
"పెద్దాయన... ఇది భిక్షం కాదు. ఒక కొడుకుగా ఇస్తున్నాను అనుకోండి. ముందు ఎదురుగా ఉన్న హోటల్ కి వెళ్ళి కడుపు నిండా తినండి. తర్వాత బస్సు ఎక్కి ఊరు వెళ్ళండి," అన్నాడు.
రాఘవయ్య ఆ నోటు వంక చూశాడు. అతని చేతులు వణికాయి. "వద్దు బాబూ... టికెట్ కి సరిపడా చాలు. మాకు ఎక్కువ వద్దు. ఋణం ఉంచుకోలేం," అన్నాడు.
"పర్లేదు ఉంచుకోండి. మీ కొడుకు చేయాల్సిన పని నేను చేస్తున్నాను అనుకోండి," అని సూర్య బలవంతం చేశాడు.
ఇద్దరూ లేచారు. నడవలేక నడుస్తూ హోటల్ వైపు వెళ్ళారు.
సూర్య వాళ్ళనే చూస్తున్నాడు.
వాళ్ళు హోటల్ లోకి వెళ్లి, రెండు ప్లేట్ల ఇడ్లీ తీసుకున్నారు. సీతమ్మ తన ప్లేట్ లోని ఇడ్లీని రాఘవయ్యకి వడ్డిస్తోంది.
రాఘవయ్య కళ్ళజోడు తీసి కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ తింటున్నాడు.
ఆ దృశ్యం చూస్తుంటే సూర్యకి అనిపించింది... "ప్రపంచంలోకెల్లా అత్యంత ధనవంతులు వాళ్ళే. ఎందుకంటే, వాళ్ళ దగ్గర డబ్బు లేకపోవచ్చు, కానీ ఒకరికొకరు తోడుగా ఉన్నారు. ఆ కొడుకు కోట్ల ఆస్తి సంపాదించొచ్చు, కానీ ఇలాంటి ప్రేమని ఎప్పటికీ కొనలేడు."
వాళ్ళు తిని బయటకు వచ్చారు. సూర్య బస్సు ఎక్కించాడు.
బస్సు కిటికీలోంచి రాఘవయ్య దండం పెట్టాడు. "బాబూ... నువ్వు చల్లగా ఉండాలి. మా కొడుకు మమ్మల్ని మరిచిపోయినా పర్లేదు, కానీ మా అబద్ధాన్ని నువ్వు అర్థం చేసుకున్నావ్. ఈ రోజు మా ఆకలి తీర్చావ్. కానీ ఒక్కటి గుర్తుంచుకో బాబూ... ఏ తల్లిదండ్రులూ తమ పిల్లల గురించి చెడుగా చెప్పుకోలేరు. అందుకే ఇలాంటి కథలు అల్లాల్సి వస్తుంది. ఎక్కడైనా ముసలి వాళ్ళు 'పర్సు పోయింది' అని అడిగితే... వాళ్ళని దొంగల్లా చూడకండి. వాళ్ళ వెనుక మా లాంటి ఓడిపోయిన తల్లిదండ్రులు ఉండొచ్చు," అన్నాడు.
బస్సు కదిలింది.
ఆ ముసలి దంపతులు చీకటిలో కలిసిపోయారు.
సూర్య అక్కడే నిలబడిపోయాడు.
అతని మనసులో రాఘవయ్య చెప్పిన మాటలే మెదులుతున్నాయి.
నిజమే... ఆ దంపతులు "డబ్బులు పోయాయి" అని చెప్పారు. కానీ వాళ్ళు నిజంగా పోగొట్టుకున్నది డబ్బులు కాదు... తమ రక్తాన్ని పంచుకు పుట్టిన బంధాన్ని.
ఆ రోజు రాత్రి సూర్య డైరీలో ఇలా రాసుకున్నాడు:
"నగరంలోని ప్రతి ట్రాఫిక్ సిగ్నల్ దగ్గర, ప్రతి బస్టాండ్ లో కనిపించే ప్రతి అబద్ధం వెనుక... ఒక నిజాయితీ గల ఆకలి, ఒక మోసపోయిన బంధం, ఒక చనిపోయిన నమ్మకం దాగి ఉంటాయి. వాళ్ళు చేతులు చాచేది డబ్బు కోసం మాత్రమే కాదు... ఈ సమాజంలో ఇంకా మానవత్వం మిగిలే ఉందా అని పరీక్షించడానికి కూడా."
బస్సులో వెళ్తున్న రాఘవయ్య, సీతమ్మ ఒకరి భుజం మీద ఒకరు తల వాల్చుకున్నారు. వారి జేబులు ఖాళీగా ఉండొచ్చు, కానీ వారి గుండెల్లో మాత్రం బరువు మోయలేనంతగా ఉంది. ఆ బరువు... కన్న పేగు చేసిన గాయం. అది ఏ మందుతోనూ మానని గాయం.
ఈ కథ కానీ మీకు నచ్చితే మీ మనసుకు నచ్చిన వారికి షేర్ చేయండి. 🙏
ఇవి కూడా చదవండి
Post a Comment