- ✍భద్రిరాజు తటవర్తి.
కిటికీ పక్కన ఈజీ చైర్లో నిశ్చలంగా కూర్చున్న శారద చూపులు, బయట రాలిపడుతున్న పారిజాతాలపైనే నిలిచిపోయాయి. చెట్టు నుండి పువ్వు విడివడటంలోని మౌనం, ఆమె గొంతులో గూడుకట్టుకున్న మూగదనానికి ప్రతిబింబంలా ఉంది.
ముప్పై ఏళ్ల నాడు ఆ గడప లోపల అడుగుపెట్టినప్పుడు, ఆమె గొంతు ఒక గలగలపారే గోదావరిలా ఈ ఇల్లంతా పరవళ్లు తొక్కేది.
ఆమె నవ్వుల అలలకి ఆ గోడలన్నీ ప్రతిధ్వనించేవి. కానీ ఇప్పుడు, ఆ ప్రవాహం ఎక్కడో అంతర్ధానమైపోయింది.
ఒకప్పటి నిత్యకల్యాణం లాంటి ఆమె గొంతు, ఇప్పుడు ఎడారిలో ఇసుక పొరల కింద చిక్కుకున్న నిశ్శబ్ద సెలయేరులా మారిపోయింది.
గొంతులో మాట ఉంది కానీ, అది పెదవి దాటడం లేదు. పక్షవాతం ఆమె మాటను లాగేసుకుంది.
గదిలోకి కాఫీ కప్పుతో ప్రవేశించిన రాఘవయ్య గారు, ఆమె కళ్లలోకి చూశారు. ఆ కళ్లలో ఏదో అలజడి... ఏదో చెప్పాలనే తపన. ఆయనకు అర్థం కావడం లేదు.
"ఏమ్మా.. కాఫీ వేడిగా లేదా? పంచదార తక్కువైందా?" అని అడిగారు. శారద తల అడ్డంగా ఊపింది.
ఆమె కళ్లు మళ్ళీ కిటికీ వైపు, ఆ పక్కనే ఉన్న పాత అలమారా వైపు మళ్లాయి. రాఘవయ్య గారు తడబడ్డారు. ముప్పై ఏళ్ల సంసారం... కానీ ఈ మౌనం ముందు ఆయన ఒక అపరిచితుడిలా నిలబడిపోయారు.
రాఘవయ్య గారికి ఈ మౌనం ఒక పెద్ద శిక్షలా అనిపిస్తోంది.
శారద ఆరోగ్యంగా ఉన్నప్పుడు ఆయన ఎప్పుడూ పుస్తకాల్లోనో, పేపర్లోనో మునిగిపోయేవారు. ఆమె ఏదో చెబుతుంటే "సరే.. సరే.." అని తల ఊపేవారే తప్ప, ఆమె కళ్లలోకి చూసి మాట్లాడిన సందర్భాలు చాలా తక్కువ.
ఇప్పుడు ఆమె కళ్లలోకి చూస్తుంటే, అదొక నిశ్చలమైన మహాసముద్రంలా తోస్తోంది. పైకి శాంతంగా కనిపిస్తున్నా, లోలోపల ఎన్నో జ్ఞాపకాల సుడిగుండాలు, మరెన్నో జవాబులు దొరకని ప్రశ్నల కెరటాలు. ఆ చూపుల్లో ఒక జీవితకాలపు ఆవేదన నిశ్శబ్దంగా అలలు వేస్తోంది
ఆ రోజు సాయంత్రం శారద ఏదో అడగాలని చాలా ప్రయత్నించింది. చేతులు వణుకుతుంటే సైగ చేసింది. రాఘవయ్య గారు మంచినీళ్లు తెచ్చారు. ట్యాబ్లెట్ తెచ్చారు. టీవీ ఆన్ చేశారు . కానీ ఆమె కళ్లలో నిరాశ నిండిపోయింది.
చివరకు విసుగ్గా కళ్లు మూసుకుని పడుకుంది. ఆ రాత్రి రాఘవయ్య గారికి నిద్ర పట్టలేదు. ఆమె ఏం కోరుకుంటోంది? తనకు అర్థం కావడం లేదేంటి? అన్న ఆవేదన ఆయన్ని తొలిచేసింది.
మరుసటి రోజు ఉదయం, శారద మత్తుగా నిద్రపోతుండగా, ఆమె సైగ చేసిన ఆ పాత అలమరను వెతికారు రాఘవయ్య గారు.
అందులో పాత చీరలు, పిల్లల ఫోటోలు... వాటి అడుగున ఒక చిన్న ఎర్రటి డైరీ దొరికింది.
అది చూసినప్పుడు ఆయన గుండె ఒక్క క్షణం ఆగినట్లయింది. శారద డైరీ రాస్తుందని ఆయనకు తెలీదు.
వణికే చేతులతో ఆ డైరీ తెరిచారు.
జూన్ 15, 1995:
"ఈరోజు ఆయన ఆఫీస్ నుంచి వస్తూ నాకోసం మల్లెపూలు తెచ్చారు. ఆయనకు తెలియదు... నాకు మల్లెపూల కంటే, ఆయన పక్కన కూర్చుని ఆ రోజంతా ఆఫీసులో ఏం జరిగిందో చెప్పే ఐదు నిమిషాలే ఎక్కువ ఇష్టమని. కానీ ఆయన పూలు ఇచ్చి వెంటనే పేపర్ పట్టుకున్నారు. నా మాటలు నాలోనే ఆగిపోయాయి."
రాఘవయ్య గారి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆ పేజీలు తిరగేస్తున్న కొద్దీ ఆయనకు ఒక కొత్త శారద పరిచయమైంది.
అక్టోబర్ 10, 2005:
"పిల్లలు హాస్టల్కు వెళ్ళిపోయారు. ఇల్లు నిశ్శబ్దంగా ఉంది. నాకు భయమేస్తోంది. ఈ నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చాలని ఆయనతో ఏదో మాట్లాడాలని వెళితే... ఆయన క్రికెట్ మ్యాచ్ చూస్తూ బిజీగా ఉన్నారు. నా మనసులో మాట చెప్పడానికి ఒక భాష కావాలి. కానీ ఆ భాష ఆయనకు అర్థం కాదేమో అనిపిస్తోంది."
డైరీ చివరి పేజీల్లో ఆమె అనారోగ్యం పాలవడానికి కొన్ని రోజుల ముందు రాసిన వాక్యం ఆయనను కదిలించివేసింది.
"నాకు మాట పడిపోతుందేమో అని భయంగా ఉంది. కానీ ఒకవేళ అదే జరిగితే, అప్పుడైనా ఆయన నా కళ్లను చూసి నేను ఏం కోరుకుంటున్నానో అర్థం చేసుకుంటారా? మాటలు లేని చోట మనసులు మాట్లాడుకుంటాయని విన్నాను. అది మన విషయంలో నిజమవుతుందా?"
రాఘవయ్య గారికి ఒక్కసారిగా జ్ఞానోదయం అయింది. తను ఇన్నాళ్లు విన్నది కేవలం ఆమె శబ్దాలనే. ఆమె మనసుని కాదు. ఆమె కోరుకున్నది విలాసాలు కాదు, కేవలం తన సమయం... తన చూపు.
వెంటనే డైరీ పక్కన పెట్టి శారద దగ్గరకు వెళ్లారు. ఆమె అప్పుడే కళ్లు తెరిచింది. రాఘవయ్య గారు ఆమె పక్కన కూర్చుని, ఆమె వణుకుతున్న చేతిని తన రెండు చేతుల్లోకి తీసుకున్నారు.
ఆమె కళ్లలోకి లోతుగా చూశారు. ఆ కళ్లు మళ్ళీ కిటికీ వైపు చూశాయి. ఈసారి రాఘవయ్య గారు తడబడలేదు.
ఆయనకు అర్థమైంది. ఆ కిటికీ బయట ఉన్న పారిజాత చెట్టు కింద, వాళ్లు పెళ్లి చేసుకున్న కొత్తలో నాటిన ఒక చిన్న గులాబీ మొక్క ఉంది. ఇప్పుడు అది ఎండిపోయే స్థితిలో ఉంది. శారదకు ఆ మొక్క అంటే ప్రాణం. దానికి నీళ్లు పోయలేకపోతున్నానని ఆమె ఆవేదన.
రాఘవయ్య గారు లేచి వెళ్లి గ్లాసుతో నీళ్లు తెచ్చి ఆ మొక్కకు పోశారు. తిరిగి వచ్చి శారద వైపు చూసి నవ్వారు. శారద కళ్లలో తొలిసారిగా ఒక వెలుగు చూశారు ఆయన. అది వెయ్యి మాటల కంటే స్పష్టంగా ఉంది.
"శారదా.. నీకు ఏం కావాలో నాకు అర్థమైంది. ఇన్నాళ్లు నేను మాటల కోసం వెతికాను. కానీ మనసు భాష కళ్లలో ఉంటుందని ఇప్పుడే తెలిసింది. ఇకపై నువ్వు మాట్లాడనక్కర్లేదు. నేను వింటాను.. నీ కళ్లను చూసి నీ ప్రతి ఆలోచనను నేను చదువుతాను," అన్నారు రాఘవయ్య గారు.
శారద కళ్ల వెంట ఒక నీటి చుక్క రాలి బుగ్గ మీద ఆగింది.
అది బాధతో వచ్చిన నీరు కాదు, తనను అర్థం చేసుకునే తోడు దొరికిన తృప్తి.
ఆ రోజు నుంచి ఆ ఇంట్లో మౌనం భారంగా లేదు. అది ఒక అందమైన రాగమైంది.
రాఘవయ్య గారు పేపర్ చదవడం తగ్గించారు. శారద పక్కన కూర్చుని ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ గంటలు గడిపేస్తున్నారు. ఆమె కంటి రెప్ప వాల్చే తీరును బట్టి ఆమెకు ఆకలి వేస్తుందో, నిద్ర వస్తుందో లేదా పాత పాటలు వినాలనుందో ఆయన చెప్పగలుగుతున్నారు.
లోకం దృష్టిలో ఆమె మూగది కావచ్చు, కానీ రాఘవయ్య గారికి మాత్రం ఆమె ప్రపంచంలోనే అత్యంత స్పష్టంగా మాట్లాడే మనిషి.
ముప్పై ఏళ్ల తర్వాత, మాటలు ఆగిపోయిన చోట, వారి మధ్య నిజమైన 'సంభాషణ' మొదలైంది. ఆ మౌనమే ఇప్పుడు వారిద్దరినీ కలిపే బలమైన వంతెన.
బంధాల్లో మాటల కంటే భావానికి విలువ ఇవ్వాలి. ఎదుటివారి కళ్లలోకి చూసి మాట్లాడటం నేర్చుకుంటే, మౌనం కూడా ఒక అద్భుతమైన భాషగా మారుతుంది.
*******
ఈ కథ కానీ మీకు నచ్చితే మీ మనసుకు నచ్చిన వారికి షేర్ చేయండి.
ఇవికూడా చదవండి
Post a Comment