ఆమె పేరు శారద | telugu story

 

✍తటవర్తి భద్రిరాజు 

ఆమె నడుముకు వేలాడే తాళం గుత్తిని చూసి లోకం ఆమెను ఆ ఇంటికి 'మహారాణి' అనుకుంటుంది. 

కానీ ఆ తాళం కేవలం ఒక ఇనుప ముక్క మాత్రమేనని, ఆ బీరువా తెరుచుకోవాలంటే భర్త అనుమతి అనే 'పాస్‌వర్డ్' కావాలని ఆమెకు మాత్రమే తెలుసు.

కిరీటం లేని ఆ చిన్న సామ్రాజ్యంలో... ఆమె బీరువాకు కాపలా కాసే 'కాపలాదారు' మాత్రమే తప్ప, రూపాయి కూడా స్వతంత్రంగా తీయలేని 'నిస్సహాయురాలు'."

ఉదయం 5 గంటలు. అలారం మోగకముందే శారద నిద్రలేచింది. పక్కనే గురక పెట్టి నిద్రపోతున్న భర్త రఘురామ్, అవతలి గదిలో ఇంకా నిద్రలేవని పిల్లలు. ఆ నిశ్శబ్దంలో ఆమె దినచర్య మొదలైంది.

చీపురు పట్టి వాకిలి ఊడ్చడం దగ్గరి నుంచి, కాఫీ కలపడం, పిల్లల లంచ్ బాక్సులు సర్దడం, మామయ్య గారికి మందులు ఇవ్వడం, రఘురామ్‌కి ఇస్త్రీ బట్టలు తీసిపెట్టడం... ఇవన్నీ ఒక యంత్రంలా చేసుకుంటూ పోతోంది. 

ఆమె నుదుటి మీద చెమట చినుకులు రాలుతున్నాయి. కానీ ఆ చెమటకి ఖరీదు లేదని ఆమెకు తెలుసు.

గడియారం 9 కొట్టింది. అందరూ ఆఫీసులకు, స్కూళ్లకు వెళ్ళిపోయాక ఆ ఇల్లు ప్రశాంతంగా మారింది. శారద సోఫాలో కూలబడింది. టీపాయ్ మీద రఘురామ్ మర్చిపోయిన పర్సు కనిపించింది. ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా బరువుగా అనిపించింది.

రేపు తన పుట్టింటికి వెళ్ళాలి. తన అన్నయ్య కూతురి బారసాల. ఏదో ఒక చిన్న బహుమతి కొనాలి, కనీసం ఆ పసిబిడ్డ చేతిలో పెట్టడానికి ఒక వెయ్యి రూపాయలైనా కావాలి. కానీ తన చేతిలో చిల్లిగవ్వ లేదు.

సాయంత్రం రఘురామ్ రాగానే అడగాలి అనుకుంది. కానీ భయం. సంకోచం. "ఎందుకు?" అని అడుగుతాడేమో! "మొన్ననే ఇచ్చాను కదా?" అని విసుక్కుంటాడేమో!

సాయంత్రం 7 గంటలు. రఘురామ్ ఆఫీసు నుండి వచ్చాడు. టీ తాగుతూ పేపర్ చూస్తున్నాడు. శారద మెల్లగా దగ్గరికి వెళ్ళింది.

"ఏవండీ..." అని పిలిచింది.

"ఏంటి?" పేపర్లోంచి తల తిప్పకుండానే అడిగాడు రఘురామ్.

"అది.. రేపు మా అన్నయ్య వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్తున్నాను కదా..."

"అవును.. వెళ్తున్నావు. దానికి నా పర్మిషన్ కావాలా?" వ్యంగ్యంగా అన్నాడు.

"అది కాదు.. పాపకి ఏదైనా కొనడానికి.. ఓ రెండు వేలు కావాలి," అని చాలా కష్టమ్మీద చెప్పింది.

రఘురామ్ పేపర్ కింద పెట్టాడు. నుదురు చిట్లించాడు.

"రెండు వేలా? మొన్ననే కదా ఇంటి ఖర్చులకు ఐదు వేలు ఇచ్చాను? కూరగాయలు, పాలు అన్నీ నేనే తెస్తున్నాను కదా. ఇంకా డబ్బులు ఎందుకు ఖర్చవుతున్నాయి నీకు?"

ఆ ప్రశ్న శారద గుండెల్లో ఒక ముల్లులా దిగింది.

అది ఇంటి ఖర్చులకండీ. పాల వాడికి, పనిమనిషికి ఇచ్చేశాను. ఇది నా వ్యక్తిగత అవసరం. మా పుట్టింటి విషయం..."

"పుట్టిల్లు, అత్తిల్లు అని తేడా ఏముంది శారదా? అయినా బారసాలకి వెళ్తున్నావ్, భోజనం పెడతారు, వస్తావ్. దానికి రెండు వేలు దండగ కాకపోతే! చేతిలో పట్టుకెళ్లడానికి ఓ ఐదు వందలు ఇస్తాను తీసుకెళ్ళు. 

అంతకంటే ఇప్పుడు నా దగ్గర కుదరదు. ఈ నెల ఈఎంఐలు ఎక్కువ ఉన్నాయి," అని పర్సులోంచి ఒక ఐదు వందల నోటు తీసి టీపాయ్ మీద విసిరినట్లు పెట్టాడు. మళ్ళీ పేపర్ మొహానికి అడ్డుపెట్టుకున్నాడు.

శారద కళ్ళలో నీళ్లు సుడులు తిరిగాయి. ఆ ఐదు వందల నోటు వైపు చూసింది. అది ఆమెను చూసి వెక్కిరిస్తున్నట్లుంది.

ఆమె ఆ డబ్బు తీసుకోలేదు. మౌనంగా వంట గదిలోకి వెళ్లిపోయింది. గిన్నెలు తోముతుంటే కన్నీళ్లు ధారాపాతంగా కారుతున్నాయి.

ఇరవై ఏళ్లు... ఈ ఇంటికి కోడలిగా వచ్చి ఇరవై ఏళ్లు అయ్యింది. ఈ ఇరవై ఏళ్లలో ఏ ఒక్క రోజు కూడా ఆమె సెలవు తీసుకోలేదు. ఆదివారం లేదు, పండగ లేదు. 

జ్వరం వచ్చినా పారాసిటమాల్ వేసుకుని వంట చేసింది కానీ, హోటల్ నుంచి తెప్పించలేదు.

బయట మార్కెట్లో ఒక వంట మనిషిని పెట్టుకుంటే నెలకు పది వేలు. బట్టలు ఉతికే మనిషికి మూడు వేలు. ఇంటి పనికి మరో మూడు వేలు. పిల్లల ఆలనా పాలనా చూసుకోవడానికి ఆయాను పెట్టుకుంటే పదిహేను వేలు.

అంటే, తను చేసే పనికి బయట లెక్క గడితే నెలకు కనీసం ముప్పై, నలభై వేల జీతం వచ్చేది. ఇరవై ఏళ్లలో తను ఈ ఇంటికి చేసిన సేవ విలువ కోట్లలో ఉంటుంది.

కానీ ఈరోజు... తన సొంత అన్నయ్య కూతురికి బట్టలు కొనడానికి భర్తను అడుక్కోవాల్సి వస్తోంది. తన కష్టానికి, తన త్యాగానికి ఆ భర్త కట్టిన వెల... "ఐదు వందలు".

ఆ రాత్రి ఆమెకు అన్నం సహించలేదు. రఘురామ్ మాత్రం భోజనం చేసి, హాయిగా నిద్రపోయాడు. ఆయనకు తెలియదు, పక్క గదిలో ఒక స్త్రీ ఆత్మగౌరవం ఎంతలా గాయపడిందో.

మరుసటి రోజు ఉదయం. శారద బారసాలకు వెళ్ళలేదు.

"ఎందుకు వెళ్ళలేదు?" అని రఘురామ్ అడిగాడు.

"తల నొప్పిగా ఉంది," అని అబద్ధం చెప్పింది. ఖాళీ చేతులతో, భర్త విదిల్చిన డబ్బులతో పుట్టింటికి వెళ్లలేక, ఆత్మాభిమానం చంపుకోలేక ఆగిపోయింది.

మధ్యాహ్నం పనిమనిషి లక్ష్మి వచ్చింది. లక్ష్మి భర్త తాగుబోతు. అయినా లక్ష్మి మొహంలో ఎప్పుడూ ఒక ధైర్యం ఉంటుంది.

"అమ్మా.. ఈ నెల జీతం కాస్త ముందు ఇస్తారా? నా కూతురికి పుస్తకాలు కొనాలి," అని అడిగింది లక్ష్మి.

శారద బీరువాలోంచి డబ్బులు తీసి ఇస్తూ, "మీ ఆయన ఇవ్వలేదా లక్ష్మీ?" అని అడిగింది.

లక్ష్మి నవ్వింది. "వాడిని అడిగేదేంటి తల్లీ? వాడు ఇచ్చేది లేదు, నేను తీసుకునేది లేదు. నా కష్టం నాది. నా చేతుల్లో సత్తువ ఉన్నంత వరకు నా పిల్లలకి, నా అవసరాలకి ఎవరి ముందూ చేయి చాపను. ఆడదాని చేతిలో నాలుగు డబ్బులు ఉంటేనే అమ్మా విలువ. లేకపోతే మగవాడి కాలి కింద చెప్పులా చూస్తారు," అని చెప్పి వెళ్ళిపోయింది.

లక్ష్మి మాటలు శారద చెంప చెళ్లుమనిపించినట్లు అనిపించాయి.

చదువు రాని లక్ష్మికి ఉన్న స్వేచ్ఛ, డిగ్రీలు చదివిన తనకెందుకు లేదు? కేవలం భర్త సంపాదన మీద ఆధారపడటమే తను చేసిన తప్పు. "గృహిణి" అనే అందమైన పేరుతో తనని తాను నాలుగు గోడల మధ్య బంధించుకుంది. ఆర్థిక స్వాతంత్ర్యం లేని స్త్రీ స్వేచ్ఛ... రెక్కలు కత్తిరించిన పక్షి లాంటిదని ఆమెకు అర్థమైంది.

శారద ఆలోచన మారింది. కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది. బీరువాలో తన డిగ్రీ సర్టిఫికెట్లు దుమ్ము పట్టి ఉన్నాయి. వాటిని బయటకు తీసింది.

ఆమెకు టైలరింగ్ వచ్చు. పెళ్ళికాకముందు ఎంబ్రాయిడరీ బాగా చేసేది. "మా ఇంటి కోడలు బట్టలు కుట్టడమా?" అని అత్తగారు అన్నారని ఆ మిషన్‌ని మూలన పడేసింది. ఇప్పుడు ఆ మిషన్ మీద దుమ్ము దులిపింది.

ఒక వారం గడిచింది.

పక్కింటి ఆవిడకు శారద ఒక బ్లౌజ్ కుట్టి ఇచ్చింది. డిజైన్ ఎంత బాగుందంటే, ఆ ఆవిడ సంతోషంతో ఐదు వందలు చేతిలో పెట్టింది.

ఆ ఐదు వందల నోటును చేతిలో పట్టుకున్నప్పుడు శారదకు కలిగిన ఆనందం... రఘురామ్ లక్షల జీతం తెచ్చినప్పుడు కూడా కలగలేదు. అది భర్త ఇచ్చిన ఐదు వందల్లా చులకనగా లేదు. అది ఆమె కష్టం. ఆమె ప్రతిభ. ఆమె ఆత్మగౌరవం.

మెల్లగా విషయం తెలిసింది.

అపార్ట్‌మెంట్‌లో చాలామంది ఆడవాళ్ళు శారద దగ్గరకు బట్టలు కుట్టించుకోవడానికి రావడం మొదలుపెట్టారు. శారద ఇంట్లోనే చిన్న బొటిక్ లాంటిది స్టార్ట్ చేసింది. అంతేకాదు, తనకు బాగా వచ్చిన ఆవకాయ పచ్చడి కూడా పెట్టి అమ్మడం మొదలుపెట్టింది.

రఘురామ్ మొదట్లో విసుక్కున్నాడు. "ఇంట్లో ఈ గోల ఏంటి? కుట్టు మిషన్ల చప్పుడు, పచ్చళ్ళ వాసన.. నా స్టేటస్ కి ఇది బాగుంటుందా?" అని అరిచాడు.

కానీ శారద ఈసారి భయపడలేదు. తల దించలేదు.

మీ స్టేటస్ మీ ఆఫీసులో అండీ. ఇది నా ఇల్లు. నా ప్రపంచం. ఖాళీగా కూర్చుని ఆలోచించే బదులు, నలుగురికి ఉపయోగపడే పని చేస్తున్నాను. పైగా, నా చిన్న చిన్న అవసరాలకి మిమ్మల్ని అడిగి మిమ్మల్ని ఇబ్బంది పెట్టడం నాకూ ఇష్టం లేదు," అని తెగేసి చెప్పింది. ఆమె కళ్ళలో కొత్త మెరుపు చూసి రఘురామ్ నోట మాట రాలేదు.

నెల తిరిగే సరికి శారద చేతిలో పది వేల రూపాయలు ఉన్నాయి.

ఆ రోజు రాత్రి... రఘురామ్ ఆఫీసు నుంచి అలసిపోయి వచ్చాడు. కరెంట్ బిల్లు కట్టలేదని మెసేజ్ వచ్చిందని టెన్షన్ పడుతున్నాడు. "అకౌంట్లో బ్యాలెన్స్ తక్కువ ఉంది, రేపు జీతం పడ్డాక కట్టాలి, కానీ ఈలోపు ఫైన్ పడుతుందేమో," అని గొణుగుతున్నాడు.

శారద వంటింట్లోంచి కాఫీ తెచ్చింది. టీపాయ్ మీద కాఫీ కప్పు పెట్టింది. దాని పక్కనే ఒక రెండు వేల రూపాయల నోటు పెట్టింది.

రఘురామ్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు. "ఏంటిది?"

"కరెంట్ బిల్లు కట్టేయండి. ఫైన్ పడదు," అని ప్రశాంతంగా చెప్పింది.

"నీ.. నీ దగ్గర ఎక్కడివి?" అని అడిగాడు రఘురామ్.

నా సంపాదన," అని చిన్నగా నవ్వింది. "ఇంట్లో ఖర్చులకి ఇక నుంచి నేను కూడా సాయం చేస్తాను. ఇన్నాళ్లూ మీరు ఒక్కరే మోశారు కదా."

రఘురామ్ ఆమె వైపు చూశాడు. ఆ మాటలో ఎంత హుందాతనం! ఒకప్పుడు ఐదు వందల కోసం తన ముందు చేయి చాపిన భార్య, ఈరోజు తనకు సాయం చేయడానికి నిలబడింది. 

తను ఆమెను ఎంత చిన్నచూపు చూశాడో గుర్తొచ్చి సిగ్గుపడ్డాడు. ఆ రెండు వేల నోటు విలువ, తను సంపాదించే లక్షల కంటే ఎక్కువ అనిపించింది.

"శారదా.. సారీ," అని మెల్లగా అన్నాడు.

శారద ఏమీ మాట్లాడలేదు. కేవలం నవ్వి లోపలికి వెళ్ళిపోయింది.

ఆమె ఇప్పుడు కేవలం 'రఘురామ్ భార్య' కాదు. ఆమె 'శారద'.

బీరువా తాళం చెవి ఇప్పటికీ ఆమె దగ్గరే ఉంది. కానీ ఇప్పుడు అందులో నుంచి డబ్బులు తీయడానికి ఎవరి పర్మిషన్ ఆమెకు అవసరం లేదు. ఎందుకంటే, అందులో ఉన్నది ఆమె చెమట చుక్కల నుండి పుట్టిన స్వచ్ఛమైన సంపాదన.

మరుసటి రోజు...

శారద బజారుకు వెళ్ళింది. తన స్వార్జితంతో, తన అన్నయ్య కూతురి కోసం ఒక చిన్న వెండి గొలుసు కొంది. ఆలస్యమైనా సరే, ఆ పసిపాప మెడలో ఆ గొలుసు వేస్తున్నప్పుడు శారద కళ్ళలో కనిపించిన తృప్తికి వెలకట్టలేము. 

అది కేవలం ఆభరణం కాదు, ఆమె 'ఆత్మగౌరవానికి నిదర్శనం'.

​ఇప్పుడు ఆమె నడుముకు ఉన్న తాళం గుత్తి ఆమెకు 'బరువు'గా అనిపించడం లేదు, ఒక 'బలం'గా అనిపిస్తోంది. 

ఆ బీరువాకి ఇప్పుడు 'భర్త అనుమతి' అనే పాస్‌వర్డ్ డిలీట్ అయిపోయింది. 'ఆత్మవిశ్వాసం' అనే కొత్త బయోమెట్రిక్ లాక్ పడింది.

అద్దంలో తనని తాను చూసుకుంది శారద.

ఒకప్పుడు ఆమె కళ్ళలో 'నేను ఎందుకు పనికిరాను' అనే నిస్సహాయత ఉండేది. కానీ ఇప్పుడు 'నేను ఏదైనా సాధించగలను' అనే తెగువ మెరుస్తోంది. ఆమె ఇప్పుడు ఆ ఇంటికి కేవలం గృహిణి మాత్రమే కాదు... ఆ ఇంటి ఆర్థిక స్తంభాలలో ఆమె కూడా ఒక భాగం.

ఈ కథ కానీ మీకు నచ్చితే మీ మనసుకు నచ్చిన వారికి షేర్ చేయండి.