✍తటవర్తి భద్రిరాజు
ఆ ఇల్లు... ఒక నిశ్శబ్ద సముద్రం.
సమయం సాయంత్రం ఆరు గంటలు. బయట ఆకాశంలో సూర్యుడు తన సహజమైన కాంతిని ఉపసంహరించుకుంటూ, చీకటికి స్వాగతం పలుకుతున్నాడు.
కానీ ఆ ఇంట్లో మాత్రం అప్పటికే కృత్రిమమైన ఎల్.ఈ.డి వెలుగులు ఆ ఖాళీతనాన్ని కప్పిపుచ్చడానికి పోటీ పడుతున్నాయి. హైదరాబాద్ మహానగర నడిబొడ్డున, ఆకాశాన్ని తాకే గేటెడ్ కమ్యూనిటీలో ఉన్న ఒక విలాసవంతమైన డూప్లెక్స్ అది.
విశాలమైన ఆ హాల్ నడిబొడ్డున, ఖరీదైన లెదర్ సోఫాలో రఘురామయ్య గారు ఒంటరిగా కూర్చున్నారు.
ముక్కు మీదకు జారిపోతున్న కళ్ళజోడును సవరించుకుంటూ, యాంత్రికంగా పేపర్ పేజీలు తిప్పుతున్నారు.
అసంకల్పితంగా ఆయన చెయ్యి టీపాయ్ మీద ఉన్న కప్పు వైపు వెళ్లింది. పెదవికి తగలాల్సిన ఆ టీ, ఎప్పుడో చల్లారిపోయి, పైన మీగడ కట్టి నిర్జీవంగా ఉంది. బహుశా ఆ ఇల్లంత చల్లగా!
సుజాతా... టీ చల్లారిపోయింది. కాస్త వేడి చేస్తావా?' అని పిలిచారు. ఆ పిలుపులో ఆశ కన్నా, అలవాటు ఎక్కువ ధ్వనించింది.
వంటింట్లో గిన్నెల సవ్వడి వినిపిస్తుందనుకున్నారు. కానీ, అనూహ్యంగా పక్క గదిలో నుంచి ఆమె గొంతు వినిపించింది.
"వస్తున్నా అండీ... ఒక్క నిమిషం, ఈ రీల్ అయిపోనివ్వండి."
రఘురామయ్య గారి నిట్టూర్పు ఆ ఏసీ గదిలోని నిశ్శబ్దంలో కలిసిపోయింది. ఆయన కళ్ళ ముందు గతం కదలాడింది. ఒకప్పుడు... ఇదే సమయానికి సుజాత చేతిలో కాఫీ కప్పు ఉండేది, పెదవుల నిండా ఆ రోజుటి విశేషాలు ఉండేవి. ఆ కబుర్లే ఆయనకు అసలైన సేద.
కానీ కాలం మారింది. ఇప్పుడు ఆమె చేతిలో కాఫీ కప్పు స్థానాన్ని ఆ చిన్న స్క్రీన్ ఆక్రమించేసింది. అది కేవలం ఒక పరికరం కాదు, ఆమె శరీరానికి అతుక్కుపోయిన ఆరవ వేలు. ఆ వేలు కదిలితేనే ఆమె రోజు గడుస్తుంది, ఆ తెర వెలిగితేనే ఆమె ప్రపంచం కదులుతుంది.
విచిత్రం ఏమిటంటే... ఆమె ఫోన్లో పొద్దస్తమానం ఏదో ఒక 'వంటల ఆంటీ' ఛానల్ రన్ అవుతూనే ఉంటుంది.
ఆ చిన్న స్క్రీన్ మీద రకరకాల కూరలు ఉడుకుతుంటాయి. ఘమఘమలాడే పోపులు వేగుతుంటాయి.
ఆమె కళ్లు ఆ డిజిటల్ రుచులను ఆస్వాదిస్తాయి. కానీ చేతులు మాత్రం వంటింట్లో గరిటె పట్టుకోవడానికి బద్ధకిస్తాయి.
తెర మీద పంచభక్ష్య పరమాన్నాలు, రియల్ లైఫ్లో మాత్రం స్విగ్గీ పార్శిల్స్. అదొక వింతైన ఆకలి.
ఆమె వేళ్ళు మాత్రం వాట్సాప్ కీప్యాడ్ మీద నాట్యం చేస్తూనే ఉంటాయి. బంధువుల గ్రూపులో రంగురంగుల పూలతో 'గుడ్ మార్నింగ్', వెన్నెల వంకరలతో 'గుడ్ నైట్' మెసేజ్లు క్రమం తప్పకుండా వెళ్తాయి.
కానీ విధి విచిత్రం... ఆ మెసేజ్లలో ఉన్న శ్రద్ధ, ఆ పలకరింపులోని ఆర్తి, పక్కనే ఉన్న భర్త కోసం మాత్రం ఉండదు.
ప్రపంచం మొత్తానికి ఆమె దగ్గర మాటలున్నాయి, కానీ తన భర్తను పలకరించడానికి మాత్రం మౌనమే మిగిలింది.
ఎక్కడో ఉన్న వాళ్ళ కోసం 'స్టేటస్' అప్డేట్లు, పక్కనే ఉన్న వాడి కోసం మాత్రం 'నిలువెత్తు నిశ్శబ్దం'. ఆ నాలుగు గోడల మధ్య మనసు విప్పి మాట్లాడుకుని నెలలు గడుస్తోంది.
గడియారం రాత్రి ఎనిమిది గంటలు కొట్టింది.
ఒకప్పుడు ఆ సమయం అంటే ఆ ఇంట్లో పండుగ సందడి. తలుపు గడియ చప్పుడు, పిల్లల కేరింతలు, టీవీలో వచ్చే రాత్రి వార్తల హోరు... అదొక జీవం ఉన్న ఇల్లు.
కానీ ఇప్పుడు? ఆ శబ్దాలన్నీ కాలగర్భంలో కలిసిపోయాయి. ఆ నాలుగు గోడల మధ్య ఎవరి గది వారిదే ఒక ప్రత్యేక ప్రపంచం. ఎవరి చేతిలోని మొబైల్ వారికే ఒక నిర్జన ద్వీపం (Island). ఆ ద్వీపాల్లో ఎవరికి వారు ఏకాంతంగా బతుకుతున్నారు.
తలుపు తెరుచుకుంది. కార్తీక్ వచ్చాడు. సాఫ్ట్వేర్ ప్రపంచపు అలసటంతా అతని ముఖంలో కనిపిస్తోంది.
కనీసం ముఖం కడుక్కోవాలన్న స్పృహ కూడా లేదు. వచ్చిరాగానే సోఫాలో కుప్పకూలాడు. శరీరం విశ్రాంతి కోరుకుంటున్నా, అతని చేతులు మాత్రం జేబులోంచి ఫోన్ తీయడానికి ఆత్రుత పడుతున్నాయి.
జేబులో నుంచి ఫోన్ తీసి ఇన్స్టాగ్రామ్ స్క్రోల్ చేయడం మొదలుపెట్టాడు.
"నాన్నా కార్తీక్, ఈ రోజు ఆఫీసులో ఎలా గడిచిందిరా? మేనేజర్ ఏదో ప్రాజెక్ట్ అన్నావు కదా?" అని రఘురామయ్య ఆసక్తిగా అడిగారు.
కార్తీక్ తల ఎత్తకుండానే, బొటనవేలుని స్క్రీన్ మీద పైకి జరుపుతూ, "హ్మ్.. బానే ఉంది డాడ్. వర్క్ ప్రెజర్," అని ముక్తసరిగా సమాధానం ఇచ్చాడు.
అతని కళ్లు ఆ కాంతివంతమైన స్క్రీన్కు అయస్కాంతంలా అతుక్కుపోయాయి. ఆఫీసులో రోజంతా వాడిన మెదడుకు విశ్రాంతినివ్వడం లేదు, దానికి 'రీల్స్' అనే మత్తు మందు వేస్తున్నాడు.
ఆశ్చర్యం ఏమిటంటే... అతని మెదడు ఇప్పుడు ఆఫీసు డెడ్లైన్ల గురించి గానీ, రేపటి ప్రాజెక్టుల గురించి గానీ ఆలోచించడం లేదు. అది ఆలోచనను పూర్తిగా నిలిపివేసింది. వారెవరో తెలియదు, ఆ ఇన్ఫ్లుయెన్సర్ చేసే డ్యాన్స్తో తనకేం సంబంధం లేదు.
కానీ, ఒక యాంత్రికమైన బొమ్మలా... ఆ వీడియోలను స్వైప్ చేస్తూ, తన వాస్తవ జీవితాన్ని ఆ డిజిటల్ ప్రవాహంలో కరిగించేస్తున్నాడు.
పక్కన ఉన్న తండ్రి ఉనికి కన్నా, ఆ స్క్రీన్ మీద కదిలే అపరిచితుల విన్యాసాలే అతనికి ఇప్పుడు ముఖ్యం.
అంతలో మెట్ల మీద అలికిడి. కోడలు స్నేహ కిందకు దిగివస్తోంది. ఆమె చేతిలో స్మార్ట్ఫోన్ ఒక ఆభరణంలా మెరుస్తోంది.
ఆమెదొక విచిత్రమైన మనస్తత్వం... ప్రపంచాన్ని నేరుగా కళ్ళతో చూడటం ఆమె ఎప్పుడో మర్చిపోయింది. ఆమెకు ప్రతిదీ ఒక 'కంటెంట్' మాత్రమే. దేన్నీ హృదయంతో ఆస్వాదించదు, కెమెరా లెన్స్ ద్వారానే దర్శిస్తుంది. వాస్తవం కన్నా, దానికి తగిలించే 'ఫిల్టర్లు' ఆమెకు ముఖ్యం.
డైనింగ్ టేబుల్ మీద వంటకాలు సర్దుతూ, కనీసం అటు వైపు చూడకుండానే... 'అత్తయ్య గారూ, మామయ్య గారూ రండి భోజనానికి,' అని పిలిచింది.
ఆ పిలుపులో ఆప్యాయత కన్నా, ఏదో మొక్కుబడి తంతు ఎక్కువ ధ్వనించింది.
కానీ ఆమె పిలుపులో ఆప్యాయత లేదు, ఒక యాంత్రికత ఉంది.
అందరూ టేబుల్ చుట్టూ చేరారు.
రఘురామయ్యకి ఆకలిగా ఉన్నా, కడుపు నిండిపోయినట్లు అనిపించింది. ఎందుకంటే, అక్కడ నలుగురు మనుషులు కూర్చున్నారు. కానీ వారి ఆత్మలు మాత్రం ఆ నాలుగు ఫోన్లలో బందీలై ఉన్నాయి.
అంతలో కార్తీక్ ఫోన్ 'టింగ్' అని మోగింది. అన్నం కలుపుతున్న చేతిని ఆపి, మెసేజ్ చూసి నవ్వాడు.
పక్కనే స్నేహ, వడ్డించిన ఆవకాయను ఫోటో తీసి "#TraditionalFood #FamilyDinner" అని పోస్ట్ చేసింది.
రఘురామయ్యకి నవ్వాలో ఏడవాలో అర్థం కాలేదు. సోషల్ మీడియాలో పెట్టడానికి ఫోటో తీస్తోంది కానీ, పక్కనే ఉన్న మామగారికి కూర వడ్డించడం మర్చిపోయింది.
లక్షల మంది ఫాలోవర్లకు ఆమె "వడ్డించిన విస్తరి", కానీ ఇంట్లో ఉన్న వాళ్ళకి మాత్రం ఆమె "కనపడని అతిథి".
ఇక మనవడు చింటూ పరిస్థితి మరీ దారుణం. వాడికి అన్నం తినాలంటే ఫోన్ ఉండాలి, పడుకోవాలంటే ఐపాడ్ ఉండాలి.
ఒకరోజు రఘురామయ్య "రా నాన్నా.. ఏనుగు కథ చెప్తాను," అని పిలిస్తే.. "నో తాతయ్యా.. ఐ వాంట్ స్పైడర్ మ్యాన్," అని వాడు విదిలించుకుని వెళ్ళిపోయాడు.
వాడి లేత మనసులో బంధాలు నాటుకోవడం లేదు, కేవలం పిక్సెల్స్ మాత్రమే ముద్ర పడుతున్నాయి. వాడికి తాతయ్య స్పర్శ కంటే, టచ్ స్క్రీన్ స్పర్శే ఎక్కువ ఇష్టం. అది చూస్తుంటే రఘురామయ్య గుండె తరుక్కుపోయేది.
"వీడు మనిషిలా పెరుగుతున్నాడా? లేక ఒక రోబోలా ప్రోగ్రామ్ చేయబడుతున్నాడా?"
సరిగ్గా అప్పుడే... ప్రకృతికి ఈ కృత్రిమ జీవితం మీద కోపం వచ్చినట్లుంది.
హైదరాబాద్ నగరంలో ఒక్కసారిగా బీభత్సమైన గాలి వాన మొదలైంది. ఉరుములు, మెరుపులతో ఆకాశం బద్దలవుతోంది.
క్షణాల్లో కరెంట్ పోయింది. కాసేపటికి ఇన్వర్టర్ కూడా చేతులెత్తేసింది. గేటెడ్ కమ్యూనిటీ జనరేటర్ మొరాయించింది. అన్నిటికంటే ఘోరంగా... బయట ఇంటర్నెట్ కేబుల్స్ తెగిపోయాయి. ఫోన్ సిగ్నల్స్ ఆగిపోయాయి. ముఖ్యంగా ఆ ఇంటికి ప్రాణవాయువు లాంటి "వైఫై (Wi-Fi)" ఆగిపోయింది.
ఇంట్లో చిమ్మ చీకటి. ఫ్యాన్లు ఆగిపోయాయి. ఏసీలు మూగబోయాయి.
"డాడ్.. డేటా రావడం లేదు," కార్తీక్ అసహనం.
"అయ్యో.. అప్పుడే పోస్ట్ పెట్టానే, లైక్స్ చూడాలి," స్నేహ ఆందోళన.
మొదటి పది నిమిషాలు అందరూ నీళ్లలోంచి బయటపడ్డ చేపల్లా గిలగిలలాడారు.
కానీ గంట గడిచింది. కరెంట్ రాలేదు. ఆ నిబిడంధకారంలో, తప్పనిసరి పరిస్థితుల్లో అందరూ హాల్ లోకి వచ్చి కూర్చున్నారు. రఘురామయ్య ఒక పాత కొవ్వొత్తి వెలిగించారు.
ఆ చిన్న కొవ్వొత్తి వెలుగులో, చాలా రోజుల తర్వాత అందరి ముఖాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఫోన్ స్క్రీన్ బ్లూ లైట్ (Blue Light) లో కాకుండా, ఆ సహజమైన పసుపు పచ్చని కాంతిలో వాళ్ళ ముఖాల్లోని భావాలు తెలుస్తున్నాయి.
అక్కడ భయంకరమైన నిశ్శబ్దం. ఇన్నాళ్లు ఫోన్లలో టైప్ చేయడం తప్ప, పక్కన మనిషితో మాట్లాడటం మర్చిపోయిన మనుషులు వాళ్ళు.
ఆ నిశ్శబ్దాన్ని రఘురామయ్యే ఛేదించారు.
"గుర్తుందా సుజాతా.. మనం కొత్తగా పెళ్లయినప్పుడు ఇలాగే కరెంట్ పోతే, టెర్రస్ మీద వెన్నెల్లో కూర్చునేవాళ్ళం," అని మెల్లగా అన్నారు.
సుజాత ఉలిక్కిపడింది. ఆమె మనసులో ఏదో కదిలింది. ఇన్నాళ్లు వంటల వీడియోల్లో, సీరియల్స్ లో పడిపోయి, ఈ అనుభూతిని ఆమె ఎప్పుడో మర్చిపోయింది.
"అవునండీ.. అప్పుడు కార్తీక్ చిన్న పిల్లాడు. ఉరుము శబ్దం వస్తే నా కొంగు పట్టుకుని వదిలేవాడు కాదు," అని నవ్వింది.
కార్తీక్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు. "నేను భయపడేవాడినా? నిజమా మమ్మీ?" అని అడిగాడు. ఆ ప్రశ్నతో వారి మధ్య సంభాషణల ప్రవాహం మొదలైంది. కార్తీక్ ఆఫీస్ జోక్స్ చెప్పాడు. స్నేహ తన చిన్నప్పటి అల్లరి చెప్పింది.
చింటూ ఫోన్ కోసం ఏడుస్తుంటే, రఘురామయ్య వాడిని దగ్గరకు తీసుకుని, అభినయిస్తూ ఒక దయ్యం కథ చెప్పారు. ఆశ్చర్యం! చింటూ ఏడుపు ఆపి, కళ్లు పెద్దవి చేసి విన్నాడు. వాడికి 4K వీడియోలో లేని మజా, తాతయ్య గొంతులో వినిపించింది. వాడు తాతయ్య ఒళ్లో ముడుచుకుని పడుకుండిపోయాడు.
ఆ రాత్రి కరెంట్ రాలేదు. కానీ వారి మధ్య "కరెంట్" పాస్ అయ్యింది. ఒకరినొకరు కళ్ళలోకి చూసుకున్నారు. డిజిటల్ తెరలు అడ్డులేకుండా, మనసులు కలిశాయి. ఆ నాలుగు గోడల మధ్య ఇన్నాళ్లు ఉన్న "వైఫై బంధాలు" తెగిపోయి, "రక్త సంబంధాలు" మళ్ళీ చిగురించాయి.
తెల్లవారింది. కరెంట్ వచ్చింది. వైఫై రౌటర్ మీద లైట్లు బ్లింక్ అవ్వడం మొదలైంది. "టింగ్.. టింగ్.." అంటూ నోటిఫికేషన్ల శబ్దాలు మోగాయి.
కార్తీక్ అలవాటుగా ఫోన్ వైపు చెయ్యి చాచాడు. కానీ ఎందుకో ఆగిపోయాడు. రాత్రి నాన్న చెప్పిన జోక్ గుర్తొచ్చి పెదవి విరిచి నవ్వాడు. స్నేహ లేవగానే ఇన్స్టాగ్రామ్ చెక్ చేయలేదు, కిటికీ తెరచి బయట వాన వెలిసిన అందాన్ని కళ్ళతో చూసింది.
హాల్లో రఘురామయ్య పేపర్ చదువుతుంటే, కార్తీక్ వచ్చి పక్కన కూర్చున్నాడు. ఫోన్ పక్కన పెట్టి, "డాడ్.. మీ హెల్త్ ఇన్సూరెన్స్ రెన్యూవల్ గురించి మాట్లాడదామా?" అన్నాడు.
రఘురామయ్య మొహంలో వెయ్యి వోల్టుల వెలుగు.
పూర్తిగా మార్పు వచ్చిందని కాదు. మళ్ళీ వాళ్ళు ఫోన్లు వాడతారు. కానీ, నిన్నటి రాత్రి వాళ్ళకి ఒక పాఠం నేర్పింది.
టెక్నాలజీ మన సౌకర్యం కోసమే కానీ, మన బంధాల కంటే గొప్పది కాదని వాళ్ళకి అర్థమైంది.
ఒక చిన్న "పవర్ కట్".. ఆ ఇంటికి మళ్ళీ అసలైన "పవర్" నిచ్చింది.
ఈ కథ ఆ ఒక్క ఇంటిది కాదు. మనందరిది.
మనం "కనెక్టెడ్ (Connected)" గా ఉంటున్నాం అని భ్రమపడుతున్నాం. కానీ ఎవరితో? వేల కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న అపరిచితులతో.
కానీ, పక్క గదిలో ఉన్న అమ్మతో, సోఫాలో కూర్చున్న నాన్నతో, పక్కనే పడుకున్న భార్యతో మనం "డిస్కనెక్ట్ (Disconnected)" అయిపోతున్నాం.
ఫోన్ బ్యాటరీ 20% కంటే తగ్గితే కంగారు పడి ఛార్జర్ వెతుకుతాం. కానీ మన బంధాల బ్యాటరీ డెడ్ అయిపోతుంటే మాత్రం గమనించలేకపోతున్నాం.
ఇంటికి వెళ్ళగానే వైఫై కాదు, మనసు ఆన్ చేద్దాం.
లైక్స్ ముఖ్యం కాదు, లైఫ్ ముఖ్యం.
ఫోన్ ఒక పనిముట్టు మాత్రమే.. అది మన జీవితానికి యజమాని కాకూడదు!
ఈ కథ కానీ మీకు నచ్చితే మీ మనసుకు నచ్చిన వారికి షేర్ చేయండి.
ఇవి కూడా చదవండి
Post a Comment