 |
✍ తటవర్తి భద్రిరాజు
కార్పొరేట్ ఆసుపత్రిలోని ఐ.సి.యు (ICU) గది.
ఏసీ చల్లదనం కూడా మహావీర్ నుదుటి మీద చెమటను ఆపలేకపోతోంది. గుండె ఆపరేషన్ జరిగి ఇరవై నాలుగు గంటలు కూడా కాలేదు.
ఛాతీ మీద పెద్ద కట్టు, చేతికి సెలైన్ బాటిల్స్, పక్కనే గుండె వేగాన్ని సూచించే మానిటర్ శబ్దాలు. మత్తులో నుండి మెల్లగా తేరుకుంటున్నాడు మహావీర్.
కళ్ళు తెరిచాడు. ఎదురుగా భార్య సునీత. ఆమె కళ్ళు ఏడ్చి ఏడ్చి ఎర్రబడి ఉన్నాయి. పక్కన డాక్టర్ గంభీరంగా నిలబడి ఉన్నాడు. ఏదో తేడాగా ఉంది. సాధారణంగా ఆపరేషన్ సక్సెస్ అయితే కనిపించే ఆనందం ఎవరి ముఖంలోనూ లేదు.
"సునీతా..." సన్నగా పిలిచాడు మహావీర్. గొంతులో తడి ఆరిపోయింది.
సునీత నోటి వెంట మాట రాలేదు. ఆమె పెదవులు వణికాయి. వెక్కిళ్లు ఆపుకుంటూ తల తిప్పుకుంది.
"డాక్టర్... నాన్న ఎక్కడ? ఆపరేషన్ థియేటర్ బయట ఉంటానన్నారు కదా?" అని అడిగాడు మహావీర్.
అతని గుండెలో ఏదో తెలియని అలజడి మొదలైంది. మానిటర్ లో బీప్ శబ్దం వేగం పుంజుకుంది.
డాక్టర్ నిట్టూర్చాడు. మహావీర్ భుజం మీద చేయి వేసి, "మహావీర్ గారూ... మిమ్మల్ని కాపాడుకోగలిగాం. కానీ... విధి చిన్నచూపు చూసింది. బయట వెయిటింగ్ హాల్ లో మీ నాన్నగారు..." డాక్టర్ మాట పూర్తి చేయలేకపోయాడు.
ఆ క్షణం మహావీర్ గుండె ఆగి మళ్ళీ కొట్టుకున్నంత పనైంది. "నాన్నా...!" అని అరవబోయాడు.
ఛాతీలో తీవ్రమైన నొప్పి. కుట్లు తెగిపోతాయేమో అన్నంత బాధ.
"ఆయన లేరా?" ఆ ప్రశ్న గదిలోని గోడలను కూడా కరిగించేంత దీనంగా వచ్చింది.
"మీరు ఆపరేషన్ లో ఉన్నప్పుడే... గుండెపోటుతో..." సునీత ఏడుస్తూ చెప్పింది.
మహావీర్ కి పిచ్చి పట్టినట్టయింది. తను ఒక్కడే కొడుకు.
అమ్మ చిన్నప్పుడే పోయింది. నాన్నే లోకం. ఆ నాన్న ఇప్పుడు లేడు. తను హాస్పిటల్ బెడ్ మీద ఉన్నాడు.
"నేను నాన్నను చూడాలి. ఇప్పుడే... ఇక్కడే..." అని మంచం మీద నుంచి లేవడానికి ప్రయత్నించాడు. నర్సులు వారించారు.
"మహావీర్ గారూ, మీ కండిషన్ క్రిటికల్. ఇప్పుడు మీరు కదిలితే ప్రాణానికే ముప్పు. కనీసం వారం రోజులు రెస్ట్ అవసరం," డాక్టర్ హెచ్చరించాడు.
మహావీర్ కళ్ళలో నీళ్లు సుడులు తిరుగుతున్నాయి. డాక్టర్ కళ్ళలోకి సూటిగా చూశాడు.
"డాక్టర్... ఆయనకు నేను ఒక్కడినే కొడుకును. తలకొరివి పెట్టాల్సిన బాధ్యత నాది. ఆయన ఆత్మ శాంతించాలంటే నేను వెళ్ళాలి. నా గుండె ఆగిపోయినా పర్లేదు, కానీ నాన్న రుణం తీర్చుకోకుండా బతికున్నా ఒకటే, చచ్చినా ఒకటే.
ప్లీజ్... నన్ను ఆపకండి. నేను వెళ్ళకపోతే నా మిగిలిన జీవితం ఒక శవంలా బతకాల్సి వస్తుంది."
ఆ మాటల్లోని నిశ్చయత, ఆ కళ్ళలోని ఆవేదన చూసి డాక్టర్ చలించిపోయాడు.
వైద్యశాస్త్రం గుండెను బాగుచేయగలదు కానీ, ఆ గుండెలోని భావోద్వేగాలను ఆపలేదు కదా!
"సరే... కానీ ఒక షరతు. అంబులెన్స్ లోనే వెళ్ళాలి. వెంట డాక్టర్లు ఉంటారు. వీల్ చైర్ లోనే ఉండాలి. ఎక్కువ సేపు అక్కడ ఉండకూడదు," అని డాక్టర్ అనుమతి ఇచ్చాడు.
అంబులెన్స్ సైరన్ మోగుతోంది. అందులో మహావీర్ స్ట్రెచర్ మీద పడుకుని ఉన్నాడు. పక్కన ఆక్సిజన్ సిలిండర్.
హాస్పిటల్ నుండి స్మశాన వాటికకు ప్రయాణం. ప్రతి కుదుపుకీ మహావీర్ ఛాతీలో ప్రాణం పోతున్నంత నొప్పి. కానీ మనసులోని బాధ ముందు ఆ శారీరక నొప్పి చిన్నబోయింది.
"నాన్నా... నిన్ను ఇలా చూడాల్సి వస్తుందని అనుకోలేదు నాన్నా..." అని మనసులోనే కుమిలిపోతున్నాడు.
చిన్నప్పుడు తన వేలు పట్టుకుని నడిపించిన తండ్రి, ఇప్పుడు తన భుజాల మీద వెళ్లాల్సిన తండ్రి, అనాధ శవంలా అంబులెన్స్ వెనుక మరో వాహనంలో వస్తున్నాడు.
స్మశాన వాటిక చేరారు.
బంధువులంతా మహావీర్ ని చూసి అయ్యో పాపం అనుకుంటూ దారి వదిలారు. వీల్ చైర్ లో మహావీర్ ని దింపారు. సెలైన్ స్టాండ్ పట్టుకుని ఒక నర్సు పక్కనే నడుస్తోంది.
అక్కడ... ఒక స్ట్రెచర్ మీద నాన్న. తెల్లటి వస్త్రంతో కప్పేసి ఉన్నారు.
మహావీర్ ని దగ్గరకు తీసుకెళ్ళారు. వణికే చేతులతో తండ్రి ముఖం మీద ఉన్న గుడ్డను తీశాడు.
ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నట్టున్నారు నాన్న.
"నాన్నా..." అని పిలిచాడు. గొంతు పెగలలేదు. కన్నీళ్లు నాన్న ముఖం మీద పడ్డాయి. ఆ కన్నీళ్లే ఆ తండ్రికి కొడుకు అర్పించే మొదటి నివాళి.
అది విద్యుత్ దహన వాటిక. కట్టెలతో కాల్చే సమయం, ఓపిక ఇప్పుడు మహావీర్ శరీరానికి లేవు. సాంప్రదాయం ప్రకారం జరగాల్సిన తంతును క్లుప్తంగా ముగించారు పురోహితులు.
కొడుకుగా చేయాల్సిన కర్మకాండలు మొదలయ్యాయి. కుండ పట్టుకుని శవం చుట్టూ తిరగాలి.
మహావీర్ వీల్ చైర్ లో నుండే తండ్రి చుట్టూ తిరిగాడు. అతని చేతిలో కుండ బరువుగా ఉంది. గుండె బరువు అంతకంటే ఎక్కువగా ఉంది.
ప్రతి అడుగుకి ఆపరేషన్ జరిగిన గాయం 'వద్దు వద్దు' అని అరుస్తోంది. కానీ 'నాన్న రుణం' మాత్రం 'పద పద' అని ముందుకు నెడుతోంది.
చివరికి, తండ్రి శరీరాన్ని ఆ ఇనుప ట్రాలీ మీద పెట్టారు. అది విద్యుత్ కొలిమి లోపలికి వెళ్ళడానికి సిద్ధంగా ఉంది.
పాత రోజుల్లో అయితే కొడుకు చేతిలో నిప్పుల కుంపటి ఉండేది. చితికి నిప్పు అంటించేవాడు.
కానీ ఈ ఆధునిక మరణంలో... అక్కడ నిప్పు లేదు, కట్టెలు లేవు. కేవలం ఒక గోడ, దాని మీద ఒక స్విచ్ బోర్డు.
ఆపరేటర్ చెప్పాడు, "సార్... ఆ గ్రీన్ బటన్ నొక్కండి."
మహావీర్ వీల్ చైర్ ని స్విచ్ బోర్డు దగ్గరకు జరిపారు.
అందరూ నిశ్శబ్దంగా చూస్తున్నారు.
మహావీర్ చెయ్యి పైకి లేచింది. ఆ చెయ్యి విపరీతంగా వణుకుతోంది. కళ్ళ ముందు నాన్న నవ్వుతున్న ముఖం, ఆపరేషన్ థియేటర్ ముందు "ధైర్యంగా వెళ్ళిరా నాన్నా" అని చెప్పిన మాటలు మెదిలాయి.
"ఇదేనా చివరి వీడ్కోలు? ఒక స్విచ్ వేస్తే నాన్న బూడిద అయిపోతారా?" అనిపించింది.
గుండె పిండేసే బాధతో, కళ్ళు మూసుకుని, "వెళ్ళిరా నాన్నా... మళ్ళీ జన్మంటూ ఉంటే నా కొడుకుగా పుట్టు... నిన్ను కంటికి రెప్పలా చూసుకుంటాను," అని మనసులో అనుకుంటూ...
ఆకుపచ్చ బటన్ నొక్కాడు.
"గర్...." మంటూ శబ్దం. మెషీన్ ఆన్ అయ్యింది. విద్యుత్ కొలిమి తలుపులు తెరుచుకున్నాయి. నాన్న శరీరం లోపలికి జారిపోయింది. తలుపులు మూసుకున్నాయి.
ఒక్క క్షణం... అంతా శూన్యం.
అగ్ని పుట్టలేదు, పొగ రాలేదు. కానీ తన సర్వస్వం ఆ యంత్రం లోపల కాలి బూడిదవుతోంది.
మహావీర్ చేతిని గుండెకు అత్తుకుని, వీల్ చైర్ లోనే వెనక్కి వాలాడు. ఆయాసం, దుఃఖం, నిస్సహాయత అన్నీ ఒక్కసారిగా ముట్టడించాయి.
అంబులెన్స్ మళ్ళీ హాస్పిటల్ వైపు వెళ్తోంది.
మహావీర్ ఇప్పుడు కాస్త ప్రశాంతంగా ఉన్నాడు. శరీరం సహకరించకపోయినా, ప్రాణానికి ముప్పు అని తెలిసినా, ఒక్కగానొక్క కొడుకుగా తన ధర్మాన్ని నెరవేర్చాడు.
కిటికీ లోంచి బయటకు చూశాడు.
నగరమంతా మామూలుగానే ఉంది. ఎవరి పనుల్లో వాళ్లున్నారు. కానీ మహావీర్ ప్రపంచం మాత్రం మారిపోయింది.
తన గుండెలో ఇప్పుడు కొత్తగా అమర్చిన స్టెంట్ లు ఉన్నాయి, కానీ ఆ గుండె నిండా మాత్రం తండ్రి జ్ఞాపకాలే ఉన్నాయి.
"మహావీర్ గారూ... బీపీ పెరుగుతోంది, రిలాక్స్ అవ్వండి," అన్నాడు పక్కన ఉన్న డాక్టర్.
మహావీర్ చిన్నగా నవ్వాడు. అది విషాదంతో కూడిన నవ్వు.
"ఇక భయం లేదు డాక్టర్. నా గుండెను కాపాడుకోవాల్సింది నా కోసం కాదు... నాలో బతికున్న నాన్న కోసం," అనుకున్నాడు.
ఆసుపత్రి గదిలోకి మళ్ళీ చేరాడు. మంచం మీద పడుకోబెట్టారు.
కళ్ళు మూసుకుంటే... ఆ గ్రీన్ బటన్, ఆ మెషీన్ శబ్దం ఇంకా వినిపిస్తున్నాయి.
అది కేవలం ఒక స్విచ్ కాదు... ఒక తరం ముగింపుకి, మరో తరం బాధ్యతకి మధ్య ఉన్న వారధి.
మహావీర్ ఆ రోజు కేవలం తండ్రికి అంత్యక్రియలు చేయలేదు... తనలోని అభద్రతా భావానికి కూడా దహనం చేశాడు.
ఇప్పుడు అతను తండ్రి లేని బిడ్డ కాదు, తండ్రి బాధ్యతను మోస్తున్న వారసుడు.
బంధాలు రక్తం పంచుకు పుడతాయి, కానీ ఆ బంధాల విలువ ఇలాంటి కఠిన సమయాల్లోనే తెలుస్తుంది.
ప్రాణాపాయ స్థితిలో ఉండి కూడా, పితృరుణం తీర్చుకోవడం కోసం మృత్యువుతో పోరాడి స్మశానానికి వెళ్ళిన మహావీర్ కథ... మన సంస్కృతిలోని బంధాల గొప్పతనానికి నిదర్శనం.
మహావీర్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు. చేతి వేలి కొనలపై ఆ 'గ్రీన్ బటన్' తాలూకు స్పర్శ ఇంకా తడిగానే ఉంది. బయట నాన్న దేహం బూడిదై ఉండవచ్చు, కానీ తన లోపల మాత్రం నాన్న జ్ఞాపకం ఒక కొత్త గుండె చప్పుడై మొదలైంది.
ఆసుపత్రి మానిటర్ ఇచ్చే ప్రతి 'బీప్' శబ్దం ఇప్పుడు ఒకటే చెబుతోంది—తన తండ్రి చనిపోలేదు, తన శ్వాసలో ఊపిరిగా మిగిలే ఉన్నాడని.
ఇవి కూడా చదవండి
Post a Comment