పరిచయం:
శిల్పి శివయ్య – అద్భుతమైన హస్తం
అనగనగా
కృష్ణా నది తీరాన ఉన్న
ఒక చిన్న పల్లెటూరు. ఆ ఊరి పేరు
'శిల్పపురి'. ఆ ఊరిలో ఎటు
చూసినా అందమైన రాతి శిల్పాలు, రంగురంగుల
మట్టి పాత్రలు తయారుచేసే కళాకారులు ఉండేవారు. శిల్పపురి గ్రామంలో శివయ్య అనే ఒక గొప్ప
శిల్పి ఉండేవాడు. శివయ్య చేతుల్లో వింతైన మాయాజాలం ఉండేది. ఆయన ఒక సాధారణ
రాయిని తీసుకుని తన చేతిలోని ఉలితో
చెక్కితే, అది మాట్లాడే జీవం
ఉన్న శిల్పంలా మారిపోయేది. శివయ్య చేసిన విగ్రహాలు దేశదేశాల్లో ఎంతో ప్రసిద్ధి చెందాయి.
శివయ్యకు
ఈ అద్భుతమైన నైపుణ్యం రావడానికి కారణం అతని 'కుడి హస్తం' (Right Hand). ఆ చేతిలోని
ఐదు వేళ్లు—బొటనవేలు, చూపుడువేలు, మధ్యవేలు, ఉంగరపువేలు, మరియు చిటికెనవేలు—ఎంతో సమన్వయంతో, ఒకదానికొకటి
సహాయం చేసుకుంటూ పనిచేసేవి. అందువల్లనే శివయ్య అంతటి క్లిష్టమైన శిల్పాలను కూడా చాలా సులభంగా,
అందంగా చెక్కగలిగేవాడు. ఆ ఐదు వేళ్లు
ఎప్పుడూ కలిసిమెలిసి ఉండేవి.
మొదటి
భాగం: అహంకారం మేల్కొంది – వేళ్ల మధ్య వివాదం
ఒకరోజు
రాత్రి, శివయ్య ఒక పెద్ద నంది
విగ్రహాన్ని చెక్కి బాగా అలసిపోయి పడుకున్నాడు.
ఆయన గాఢనిద్రలోకి వెళ్ళాక, అతని కుడిచేతి వేళ్ల
మధ్య హఠాత్తుగా ఒక పెద్ద గొడవ
మొదలైంది. ఆ వేళ్లకు ఒక
రకమైన అహంకారం, స్వార్థం మేల్కొన్నాయి. ప్రతి వేలూ తానే గొప్పదానినని
వాదించడం ప్రారంభించింది.
మొదట
చూపుడువేలు (Index
Finger) గర్వంగా నిటారుగా నిలబడి ఇలా అంది: "ఈ
చేతిలో నేనే అందరికంటే గొప్పదాన్ని!
శివయ్య ఏదైనా వస్తువును చూపించాలన్నా, ఎవరికైనా దారి నిర్దేశించాలన్నా నన్నే
ఉపయోగిస్తాడు. నేను లేకపోతే మనిషి
దేన్నీ గుర్తించలేడు. కాబట్టి నేనే అందరికంటే ముఖ్యం!"
దానికి
పక్కనే ఉన్న మధ్యవేలు (Middle Finger) పెద్దగా నవ్వి, "నువ్వు కాదు చూపుడువేలూ! ఒకసారి
మనందరి వైపు జాగ్రత్తగా చూడు.
మీ అందరి కంటే నేనే ఎత్తుగా,
పొడవుగా ఉన్నాను. ఏ సభలోనైనా, ఏ
కొలువులోనైనా ఎత్తుగా ఉన్నవారికే కదా గౌరవం దక్కుతుంది?
కాబట్టి నేనే ఈ హస్తానికి
రాజును!" అని అహంకారంతో చెప్పింది.
రెండో
భాగం: పోటీలో మిగతా వేళ్లు – ఎవరి వాదన వారిదే
మధ్యవేలు
మాటలకు ఉంగరపువేలు (Ring Finger) కోపంతో ఊగిపోయింది. "మీ ఇద్దరికీ బుద్ధి
లేదు! లోకంలో అత్యంత విలువైన వస్తువులు ఎక్కడ ఉంటాయి? నా దగ్గరే ఉంటాయి.
పెళ్లిళ్లలో, శుభకార్యాల్లో మనుషులు బంగారు, వజ్రాల ఉంగరాలను నాకే తొడుగుతారు. నన్ను
అందం మరియు ఐశ్వర్యానికి చిహ్నంగా చూస్తారు. అంతటి గౌరవం ఉన్న నేను గొప్పదాన్ని
కాక ఇంకెవరు?" అని గంభీరంగా వాదించింది.
అప్పుడు
చివరన ఉన్న చిటికెనవేలు (Little Finger) చిన్నగా నవ్వుతూ ముందుకు వచ్చింది. "మీరంతా మీ పొడవును, మీ
మీదున్న బంగారాన్ని చూసుకుని మురిసిపోతున్నారు. కానీ ఒక్క విషయం
మర్చిపోకండి. శివయ్య భగవంతుడికి నమస్కారం చేసేటప్పుడు, అందరికంటే ముందు నిలిచేది నేనే! దేవుడి వైపు మొదట తిరిగేది
నేనే. భక్తి, వినయం ఉన్న నేనే అందరికంటే
ఉత్తమమైనదాన్ని," అంది చాలా తెలివిగా.
ఈ నలుగురి మాటలు వింటున్న బొటనవేలు (Thumb) ఒక్కసారిగా గర్జించింది. "మీరంతా ఒట్టి అల్పులు! మీరు ఎంత వాదించుకున్నా
ఒక సత్యాన్ని మర్చిపోతున్నారు. నేను విడిగా కొద్దిగా
దూరంగా ఉంటాను. కానీ, నేను లేకపోతే మీరు
నలుగురు కలిసి ఒక్క పని కూడా
చేయలేరు. పెన్ను పట్టుకోవాలన్నా, ఉలి పట్టుకోవాలన్నా, ముద్ద
నోట్లోకి వెళ్లాలన్నా నా సహాయం తప్పనిసరి.
నేను లేకపోతే మీ నలుగురి పట్టు
(Grip) శూన్యం. కాబట్టి నేనే అందరికంటే శక్తివంతమైనదాన్ని!"
అని గట్టిగా చెప్పింది.
ఇలా
ఐదు వేళ్ల మధ్య గొడవ పెద్దదైంది.
ఏ వేలూ తగ్గడం లేదు.
"ఎవరు గొప్పో తేల్చుకోవడానికి రేపు శివయ్య శిల్పం
చెక్కేటప్పుడు ఎవరికి వారు విడివిడిగా పనిచేద్దాం.
అప్పుడు ఎవరి బలం ఏంటో
తెలుస్తుంది," అని ఐదూ కలిసి
ఒక నిర్ణయానికి వచ్చాయి.
మూడో
భాగం: విడివిడిగా ప్రయత్నం – మొదటి పరాభవం
మరుసటి
రోజు ఉదయం శివయ్య లేచాడు.
రాజాస్థానం నుండి ఒక అత్యవసరమైన ఆర్డర్
వచ్చింది. సాయంత్రంలోగా ఒక అందమైన దేవతా
విగ్రహాన్ని సిద్ధం చేయాలి. శివయ్య ఉలిని, సుత్తిని తీసుకుని రాయి దగ్గరకు వెళ్లాడు.
శివయ్య
రాయిని కొట్టడానికి ఉలిని పట్టుకోబోయాడు. కానీ చేతిలోని వేళ్లు
సహకరించడం లేదు. మొదట బొటనవేలు మాత్రమే
ఒంటరిగా ఉలిని పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ, మిగతా నాలుగు వేళ్ల సహాయం లేకపోవడంతో ఉలి చేతిలో నుండి
జారి కిందపడిపోయింది. బొటనవేలుకు తన ఒంటరితనం వల్ల
ఏమీ చేయలేనని అర్థమైంది.
ఆ తర్వాత చూపుడువేలు, మధ్యవేలు కలిసి ఉలిని పట్టుకోవాలని చూశాయి. కానీ బొటనవేలు సపోర్ట్
లేకపోవడంతో ఉలిపై పట్టు దొరకలేదు. శివయ్య సుత్తితో కొట్టగానే ఉలి పక్కకు తప్పుకుని,
నేరుగా శివయ్య చేతికే గట్టిగా తగిలింది. "అమ్మో!" అని శివయ్య నొప్పితో
అరిచాడు.
మధ్యాహ్నం
అయింది, అయినా ఒక్క రాయి ముక్క
కూడా చెక్కబడలేదు. విడివిడిగా ఉంటూ ఏ వేలూ
కనీసం ఒక చిన్న పెన్సిల్ను కూడా సరిగ్గా
పట్టుకోలేకపోయాయి. ఐదు వేళ్లకూ ఒక
రకమైన నీరసం, నిస్సహాయత ఆవహించాయి. విడివిడిగా ఉంటే తాము ఎంత
బలహీనమో వాటికి మెల్లగా అర్థం కాసాగింది.
నాలుగో
భాగం: అంతర్గత గొంతు – హస్తదేవత పొడుపు కథ
శివయ్య
నొప్పితో చేతిని పక్కన పెట్టి, దిగులుగా కూర్చుని నిద్రపోయాడు. అప్పుడు ఆ చేతిలోని నరాల
గుండా 'హస్తదేవత' (The Hand Goddess)
కాంతి రూపంలో వేళ్ల ముందు ప్రత్యక్షమైంది.
ఆమె
ఐదు వేళ్లను చూసి గంభీరంగా మాట్లాడింది.
"వేళ్లలారా! మీ అహంకారం వల్ల
ఈరోజు మీ యజమాని ఎంత
కష్టపడుతున్నాడో చూశారా? మీలో ఎవరు గొప్పో
తేల్చడానికి నేను ఒక పొడుపు
కథ అడుగుతాను. దానికి మీలో ఏ వేలు
సమాధానం చెబుతుందో చూద్దాం," అంది.
వేళ్లన్నీ
తలలు వంచుకుని, "అడగండి తల్లీ," అన్నాయి.
హస్తదేవత
తన పొడుపు కథను ఇలా చెప్పింది:
> "మేము
ఐదుగురు అన్నదమ్ములం, ఒకే ఇంట్లో ఉంటాము.
> మేము
విడిపోతే బలహీనమవుతాము, ఒక్కటైతే పిడికిలి అవుతాము.
> శత్రువును
ఎదిరించాలన్నా, విజయాన్ని సాధించాలన్నా మా కలయికే బలం.
మేమెవరం?"
>
ఐదు
వేళ్లూ ఒకదాని ముఖం ఒకటి చూసుకున్నాయి.
ఈ పొడుపు కథకు సమాధానం ఏ
ఒక్క వేలుకు మాత్రమే చెందింది కాదు. అది ఐదింటికీ కలిపి
వర్తిస్తుంది.
మొదట
చూపుడువేలు అంది, "తల్లీ! ఈ పొడుపు కథకు
సమాధానం మాలో ఏ ఒక్కరం
కాదు. దీని సమాధానం 'ఐదు
వేళ్ల కలయిక' లేదా 'ఐకమత్యం' (Unity)!"
బొటనవేలు
కూడా ఒప్పుకుంటూ, "అవును తల్లీ, నేను విడిగా ఉంటే
శూన్యం. మిగతా వేళ్లతో కలిసినప్పుడే నాకు బలం వస్తుంది,"
అంది పశ్చాత్తాపంతో. మిగతా వేళ్లు కూడా తమ తప్పును
తెలుసుకుని ఒకదానికొకటి క్షమాపణలు చెప్పుకున్నాయి.
ఐదో
భాగం: ఐకమత్యమే మహాబలం – అద్భుత శిల్పం
హస్తదేవత
చిరునవ్వు నవ్వి, "మీకు బుద్ధి వచ్చినందుకు
సంతోషం. మీ ఐదుగురిలో ఎవరూ
ఎక్కువ కాదు, ఎవరూ తక్కువ కాదు.
మీరు కలిసి పనిచేస్తేనే ఈ హస్తానికి శక్తి,
మీ యజమానికి కీర్తి," అని చెప్పి అంతర్థానమైంది.
శివయ్య
నిద్రలేచాడు. సమయం చాలా తక్కువగా
ఉంది. ఈసారి చేతిలోని ఐదు వేళ్లూ అహంకారాన్ని
పక్కన పెట్టి, ఎంతో ప్రేమతో, ఐకమత్యంతో
ఒకదానికొకటి సపోర్ట్ చేసుకుంటూ ఉలిని గట్టిగా పట్టుకున్నాయి. బొటనవేలు గట్టిగా నొక్కి పట్టగా, చూపుడు, మధ్య వేళ్లు ఉలిని
స్థిరంగా ఉంచాయి. ఉంగరపు, చిటికెన వేళ్లు చేతికి బలాన్ని ఇచ్చాయి.
ఆశ్చర్యకరంగా,
శివయ్య చేతులు గాల్లో ఎగురుతున్నట్లుగా వేగంగా కదిలాయి. ఉలి నుండి వచ్చే
శబ్దాలు సంగీతంలా వినిపించాయి. కేవలం రెండు గంటల్లోనే, శివయ్య ఒక అద్భుతమైన, అత్యంత
సుందరమైన దేవతా విగ్రహాన్ని చెక్కి ముగించాడు. ఆ విగ్రహం ఎంత
అందంగా ఉందంటే, దాన్ని చూడటానికి ఊరి ప్రజలంతా తరలివచ్చారు.
సాయంత్రం
రాజాస్థాన అధికారులు వచ్చి ఆ శిల్పాన్ని చూసి
ముగ్ధులైపోయారు. శివయ్యకు రాజుగారు పంపిన వెయ్యి బంగారు నాణేలను, ఒక సువర్ణ కంకణాన్ని
బహుమతిగా ఇచ్చారు. శివయ్య ఆ కంకణాన్ని తన
కుడిచేతికి తొడుక్కున్నాడు. ఆ కంకణం యొక్క
వెలుగులో ఐదు వేళ్లూ ఎంతో
సంతోషంగా మెరిసిపోయాయి.
ముగింపు:
జీవితాంతం స్నేహం
ఆ రోజు నుండి శివయ్య
చేతి వేళ్ల మధ్య మళ్లీ ఎప్పుడూ
గొడవ రాలేదు. అవి తాము విడిపోతే
బలహీనమని, కలిస్తేనే మహాబలమని గ్రహించాయి. శివయ్య ఆ ఐకమత్యం ఉన్న
చేతితో మరెన్నో అద్భుత శిల్పాలను చెక్కి దేశంలోనే నంబర్ వన్ శిల్పిగా గుర్తింపు
పొందాడు. శిల్పపురి గ్రామంలో పిల్లలందరికీ ఈ ఐదు వేళ్ల
కథను పెద్దలు ఐకమత్యం యొక్క విలువను చెప్పడానికి ఉదాహరణగా చెప్పడం ప్రారంభించారు.
కథలోని
నీతి (Moral of the
Story):
సమాజంలో
లేదా ఒక కుటుంబంలో ఎవరి
ప్రతిభ, ఎవరి పాత్ర వారిదే.
నేనే గొప్ప అనే అహంకారం ఎవరికీ
పనికిరాదు. విడిపోతే బలహీనత, కలిసుంటేనే కలకాలం సుఖం. ఐకమత్యంగా పనిచేసినప్పుడే ఎంతటి కష్టమైన కార్యాన్నైనా సాధించవచ్చు మరియు విజయం వరిస్తుంది. ఐకమత్యమే మహాబలం.
إرسال تعليق