వీడ్కోలు లేని ప్రయాణం తెలుగు కథ

✒️ తటవర్తి భద్రిరాజు

ఢిల్లీలోని ఆర్మీ క్వార్టర్స్ ఆ సాయంత్రం చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది. చల్లటి గాలి రాలిపోయిన గులాబీ రెక్కలను క్వార్టర్స్ వరండాలోకి నెడుతోంది. ఇరవై ఆరేళ్ల మేఘన (Meghana) కాఫీ కప్పులు పట్టుకుని హాల్లోకి వచ్చింది. హాల్లో గోడకు పెద్ద ఫ్రేమ్ కట్టిన ఫోటో ఉంది. అందులో ఆర్మీ యూనిఫామ్ ధరించి, గంభీరంగా నవ్వుతున్నాడు ఆమె భర్త, కెప్టెన్ విక్రమ్ (Captain Vikram).

మేఘన, విక్రమ్‌ల పెళ్లయి సరిగ్గా ఏడాది దాటింది. ఆ ఏడాదిలో వాళ్లిద్దరూ కలిసి గడిపిన రోజులు కేవలం ముప్ఫై రోజులు మాత్రమే. మిగతా కాలమంతా విక్రమ్ దేశ సరిహద్దుల్లో, మంచు పర్వతాల మధ్య దేశ సేవలోనే గడిపాడు. కానీ ఆ ముప్ఫై రోజుల జ్ఞాపకాలే మేఘనకు ఒక జీవిత కాలపు ప్రేమనిచ్చాయి.

కాఫీ కప్పు టేబుల్‌పై పెట్టి, ఫోటో వైపు చూస్తూ మురిసిపోయింది మేఘన. "త్వరలోనే వస్తానన్నావు కదా విక్రమ్... వచ్చే వారం మన ఫస్ట్ యానివర్సరీ (First Anniversary). ఈసారైనా లాంగ్ లీవ్ తీసుకుని రావాలి," అని మనసులోనే అనుకుంది.

సరిగ్గా అదే సమయంలో... క్వార్టర్స్ ముందు ఒక ఆర్మీ జిప్ వచ్చి ఆగింది. అందులోంచి విక్రమ్ క్లోజ్ ఫ్రెండ్, మేజర్ సందీప్ మరియు ఇద్దరు సీనియర్ అధికారులు దిగారు. వాళ్ల ముఖాల్లో ఒక తెలియని నిశ్శబ్దం, భారత్వం ఉన్నాయి.

సందీప్ అడుగులు భారంగా పడుతున్నాయి. తలుపు తెరిచిన మేఘన, వాళ్లను చూడగానే ముఖంలో చిరునవ్వుతో, "రండి సందీప్... విక్రమ్ ఫోన్ చేశాడా? లీవ్ సాంక్షన్ అయిందా?" అని అడిగింది.

కానీ సందీప్ సమాధానం చెప్పలేదు. తల దించుకున్నాడు. అతని వెనుక ఉన్న ఆఫీసర్ చేతిలో ఆర్మీ ముద్ర ఉన్న ఒక పెట్టె, దానిపై జాగ్రత్తగా మడతపెట్టిన భారత జాతీయ జెండా (Indian Tricolor) ఉన్నాయి.

ఆ జెండాను చూడగానే మేఘన గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినట్లయింది. చేతిలోని కాఫీ కప్పు కిందపడి పగిలిపోయింది.

"మేఘనా... ఐ యామ్ సారీ. కార్గిల్ సెక్టార్‌లోని బంకర్ పోస్ట్‌పై శత్రువులు జరిపిన హఠాత్తు దాడిలో... కెప్టెన్ విక్రమ్ వీరమరణం పొందారు. దేశం కోసం ఆయన అమరుడయ్యారు (Martyred)," అన్నాడు సందీప్ గొంతు వణుకుతుండగా.

ఆ మాటలు మేఘన చెవుల్లో పిడుగుల్లా పడ్డాయి. చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచమంతా ఒక్కసారిగా చీకటి అయిపోయింది. కళ్లు తిరిగినట్లయింది. శ్వాస ఆగిపోతున్నట్లు అనిపించింది. కానీ, ఆమె నోటి వెంట ఒక్క కేక కూడా రాలేదు. కళ్లల్లోంచి నీళ్లు రాలలేదు. ఆ పెద్ద దుఃఖం ఆమె గొంతులోనే గడ్డకట్టుకుపోయింది.

రెండు రోజుల తర్వాత... విక్రమ్ పార్థివ దేహం ఆమె సొంతూరికి చేరుకుంది.

ఊరంతా జనం తరలివచ్చారు. "కెప్టెన్ విక్రమ్ అమర్ రహే" అనే నినాదాలతో ఆకాశం మారుమోగిపోతోంది. బంధువుల ఏడుపులు, కన్నీళ్లు, దేశభక్తి నినాదాల మధ్య విక్రమ్ దేహాన్ని చితిపై ఉంచారు. ఆర్మీ జవాన్లు గాల్లోకి కాల్పులు జరిపి అధికారిక లాంఛనాలతో వీడ్కోలు పలికారు.

అందరూ ఏడుస్తున్నారు. విక్రమ్ తల్లిదండ్రులు కొడుకు శవాన్ని పట్టుకుని విలవిల్లాడుతున్నారు. కానీ మేఘన మాత్రం చితి పక్కనే ఒక శిలలా నిలబడి ఉంది. ఆమె కళ్లల్లో నీటి పొర లేదు. ఆ చూపుల్లో ఏదో శూన్యం, ఒక గడ్డకట్టిన దృఢత్వం ఉన్నాయి.

"పాపం.. చిన్న వయసులోనే వితంతువు అయిపోయింది. ఇక దీని జీవితం ఏం కాను?"

"మొగుడు చనిపోతే కళ్లల్లో నీరు కూడా రాలేదు చూడు... ఎంత రాయి లాంటిదో!"

చుట్టూ ఉన్న జనం రకరకాలుగా మాట్లాడుకోవడం మేఘన చెవిన పడింది. కానీ ఆమె మనసు ఆ మాటలను దాటి చాలా దూరం వెళ్ళిపోయింది. చితి మంటల్లో కాలిపోతున్న విక్రమ్ దేహాన్ని చూస్తున్నప్పుడు, ఆమెకు విక్రమ్ ఒకసారి అన్న మాటలు గుర్తొచ్చాయి: *'మేఘనా! ఈ యూనిఫామ్ నా ప్రాణం. ఒకవేళ దేశ సేవలో నా ప్రాణాలు పోయినా, నేను చనిపోను... ఈ మట్టిలో కలిసిపోతాను. కానీ నా వీడ్కోలు ప్రయాణంలో నా భార్య కన్నీళ్లు కార్చకూడదు, గర్వంగా తల ఎత్తుకోవాలి.'*

చితి మంటలు శాంతించాయి. జనం ఒక్కొక్కరుగా వెళ్ళిపోయారు. మేఘన విక్రమ్ బూడిదను గుప్పెట్లోకి తీసుకుని కళ్లకద్దుకుంది. "నీకు వీడ్కోలు లేదు విక్రమ్... నువ్వు వదిలేసిన చోటు నుండే నా ప్రయాణం మొదలవుతుంది," అని మనసులోనే ప్రతిజ్ఞ చేసింది.

కార్యక్రమాలన్నీ ముగిశాక మేఘన తన తండ్రి ఇంటికి వచ్చింది. ఒకరోజు ఉదయం ఆమె తన డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర కూర్చుని ఒక అప్లికేషన్ ఫిల్ చేస్తోంది.

ఆమె తండ్రి వచ్చి చూశాడు. అది SSB (Services Selection Board) ఆర్మీ ఎంట్రీ ఫామ్.

ఆయన షాక్ తిన్నాడు. "మేఘనా! ఏం చేస్తున్నావ్ తల్లీ? విక్రమ్ పోయిన బాధ నుండి నువ్వు ఇంకా కోలుకోలేదు. ఇప్పుడు ఈ ఆర్మీ అప్లికేషన్ ఏంటి?" అని ఆందోళనగా అడిగాడు.

మేఘన తల ఎత్తి తండ్రి వంక చూసింది. ఆ కళ్లల్లో ఇన్నాళ్లూ దాచుకున్న దుఃఖం ఇప్పుడు ఒక నిప్పుకణంలా మెరుస్తోంది.

"నాన్న... విక్రమ్ చనిపోలేదు. ఆయన బాధ్యత సగంలో ఆగిపోయింది. దేశాన్ని కాపాడాలనే ఆయన కల, ఆయన వేసుకున్న యూనిఫామ్ నాన్నగారి ఇంట్లో పెట్టెలో మూలుగుతోంది. ఆ యూనిఫామ్‌ను నేను ధరిస్తాను. విక్రమ్ స్థానంలో నిలబడి నేను దేశ సేవ చేస్తాను," అంది ఎంతో దృఢంగా.

"కానీ మేఘనా! ఆర్మీ అంటే ఆటలు కాదు. ఎంతో కఠినమైన శిక్షణ ఉంటుంది. శారీరకంగా, మానసికంగా ఎంతో శ్రమించాలి. ఒంటరిగా ఈ వయసులో నువ్వు అవన్నీ తట్టుకోగలవా? సమాజం ఏమంటుందో ఆలోచించావా? హాయిగా ఏదైనా సాఫ్ట్‌వేర్ ఉద్యోగమో, టీచర్ ఉద్యోగమో చూసుకోవచ్చు కదా," అని తండ్రి నచ్చజెప్పే ప్రయత్నం చేశాడు.

"నాన్న! సమాజం నా కన్నీళ్లను మాత్రమే చూస్తుంది, నాలోని ధీరత్వాన్ని కాదు. విక్రమ్ భార్యగా నేను ఏడ్చుకుంటూ కూర్చోవడం ఆయనకు ఇచ్చే గౌరవం కాదు. శత్రువుల బుల్లెట్ విక్రమ్ గుండెను మాత్రమే ఆపింది, ఆయన ఆశయాన్ని కాదు. నా నిర్ణయం మారదు నాన్న," అంది ఖచ్చితంగా.

ఆ తర్వాత మేఘన జీవితం పూర్తిగా మారిపోయింది. పొద్దున్నే నాలుగు గంటలకే లేచి రన్నింగ్, వ్యాయామాలు చేయడం ప్రారంభించింది. శారీరక దృఢత్వం కోసం పగలు రాత్రి కష్టపడింది. ఎన్నో రాత పరీక్షలు, కఠినమైన ఇంటర్వ్యూలను దాటుకుని, చివరకు చెన్నైలోని OTA (Officers Training Academy) కి ఎంపికైంది.

అకాడమీలో అడుగుపెట్టిన రోజు... చుట్టూ ఇరవై ఏళ్ల యువతీ యువకులు ఉంటే, మేఘన మాత్రం ఒక అమర జవాను భార్యగా అక్కడ నిలబడింది.

శిక్షణ (Training) అత్యంత కఠినంగా సాగింది. మండుతున్న ఎండలో కిలోమీటర్ల కొద్దీ బరువైన రైఫిల్ మోసుకుంటూ పరిగెత్తడం, బురదలో పాకడం, అర్ధరాత్రిళ్లు నిద్ర లేకుండా టాస్క్‌లు పూర్తి చేయడం... ఇవన్నీ మేఘన శరీరాన్ని ముక్కలు చేశాయి. ఎన్నోసార్లు కాళ్లకు గాయాలయ్యాయి, రక్తం కారింది. తోటి క్యాడెట్స్ (Cadets) కొందరు తట్టుకోలేక ఏడ్చేవారు. కానీ మేఘన కంటి నుండి ఒక్క కన్నీటి చుక్క కూడా రాలేదు.

ఆమెకు ఎప్పుడు ఓపిక నశించినట్లు అనిపించినా... బూట్ల శబ్దం వినపడినా, క్వార్టర్స్ పెట్టెలో దాచిన విక్రమ్ పాత యూనిఫామ్ ముక్క, ఆయన నవ్వుతున్న ముఖం గుర్తొచ్చేవి. ఆ జ్ఞాపకాలే ఆమెలో రక్తాన్ని ఉడుకెత్తించేవి. శారీరక వేదనను దేశభక్తిగా, వ్యక్తిగత దుఃఖాన్ని అజేయమైన శక్తిగా మార్చుకుంది మేఘన. అకాడమీలోని ట్రైనర్స్ సైతం ఆమెలోని పట్టుదలను, క్రమశిక్షణను చూసి ఆశ్చర్యపోయారు.

దాదాపు ఒక సంవత్సరం పాటు సాగిన కఠిన శిక్షణ ముగిసింది. మేఘన అన్ని విభాగాల్లోనూ అత్యుత్తమ ప్రతిభ కనబరిచి 'బెస్ట్ క్యాడెట్' (Best Cadet) గా నిలిచింది.

చివరికి ఆ చారిత్రాత్మకమైన రోజు రానే వచ్చింది... పాసింగ్ అవుట్ పరేడ్ (Passing Out Parade).

అకాడమీ మైదానమంతా ఆర్మీ బ్యాండ్ వాయిద్యాల సవ్వడితో, మార్చ్ ఫాస్ట్ చప్పుళ్లతో కంపించిపోతోంది. దేశం నలుమూలల నుండి వచ్చిన తల్లిదండ్రులు, అధికారులు గర్వంగా చూస్తున్నారు.

క్యాడెట్స్ అందరూ క్రమశిక్షణతో కూడిన అడుగులు వేస్తూ స్టేజి ముందుకు వచ్చారు. ఆ లైన్‌లో అందరికంటే ముందు నిలబడింది మేఘన. ఆమె ముఖంలో ఒక అద్భుతమైన తేజస్సు, కళ్లల్లో అంతులేని ఆత్మవిశ్వాసం ఉప్పొంగుతున్నాయి.

పరేడ్ ముగిసిన తర్వాత, పీపింగ్ సెరిమనీ (Peeping Ceremony) ప్రారంభమైంది. అంటే కొత్త ఆఫీసర్స్ భుజాలపై స్టార్స్ (Stars) తగిలించే వేడుక.

మేఘన తండ్రి, అలాగే విక్రమ్ తల్లిదండ్రులు వేదిక పైకి వచ్చారు. మేఘన ఆర్మీ ఆఫీసర్ యూనిఫామ్ ధరించి వారి ముందు నిలబడింది. విక్రమ్ తండ్రి వణుకుతున్న చేతులతో మేఘన భుజాలపై లెఫ్టినెంట్ (Lieutenant) స్టార్స్‌ను ఉంచారు.

ఆ క్షణంలో, ఇన్నాళ్లూ గుండెల్లో దాచుకున్న దుఃఖం, గర్వంగా మారి విక్రమ్ తల్లి కళ్లల్లోంచి కన్నీళ్లుగా రాలింది. "నా కొడుకు మళ్లీ తిరిగి వచ్చాడు," అంటూ ఆమె మేఘనను గట్టిగా కౌగిలించుకుని ఏడ్చేసింది.

మేఘన తన తండ్రికి, విక్రమ్ తల్లిదండ్రులకు గంభీరంగా సెల్యూట్ (Salute) చేసింది.

"విక్రమ్ వెళ్ళిపోయాడని మేము ఏడ్చాం మేఘనా... కానీ ఈరోజు నువ్వు మా తలలు గర్వంతో ఆకాశమంత ఎత్తుకు పెంచావు. ఒక అమర జవాను భార్యగా నువ్వు చూపించిన ధీరత్వం, ఈ దేశంలోని ప్రతి మహిళకు ఆదర్శం," అన్నాడు మేఘన తండ్రి ఆనందబాష్పాలతో.

పరేడ్ గ్రౌండ్స్ పక్కనే ఉన్న క్వార్టర్స్ లోపలికి నడిచింది లెఫ్టినెంట్ మేఘన.

అక్కడ ఉన్న అద్దంలో తనను తాను చూసుకుంది. ఒంటిపై ఆలివ్ గ్రీన్ (Olive Green) యూనిఫామ్, భుజాలపై మెరుస్తున్న నక్షత్రాలు. సరిగ్గా ఏడాది క్రితం విక్రమ్ ఏ రూపంలో అయితే శత్రువులతో పోరాడాడో, అదే రూపంలో ఇప్పుడు తను నిలబడింది.

ఆమె తన జేబులోంచి విక్రమ్ చిన్న ఫోటోను బయటికి తీసింది. దాన్ని చూస్తూ మెల్లగా అంది, "చూశావా విక్రమ్... నువ్వు వదిలేసిన యూనిఫామ్‌ను నేను ధరించాను. నీ ప్రయాణం ఆగలేదు. ఈ శ్వాస ఉన్నంతవరకు నీ స్థానంలో నిలబడి ఈ మాతృభూమిని కాపాడుతాను. మన ప్రేమకు మరణం లేదు... ఎందుకంటే మన బంధం దేశ సేవతో ముడిపడి ఉంది," అంది.

కిటికీలోంచి చూస్తే ఆకాశంలో భారత జాతీయ జెండా గర్వంగా ఎగురుతోంది. ఆ జెండా నీడలో, విక్రమ్ చల్లని జ్ఞాపకాల మధ్య, లెఫ్టినెంట్ మేఘన తన సరికొత్త దేశ సేవ ప్రయాణానికి సిద్ధమైంది. ఆ ప్రయాణానికి వీడ్కోలు లేదు... కేవలం దేశం కోసం సాగే నిరంతర పోరాటం మాత్రమే ఉంది!