పల్లె పిలిచింది!

✍️ తటవర్తి భద్రిరాజు

 కాంక్రీట్ వనం – ప్లాస్టిక్ నవ్వులు

హైదరాబాద్ నగరం పగలు రాత్రి తేడా లేకుండా కాంక్రీట్ భవనాల మధ్య, ట్రాఫిక్ హడావిడిలో నిరంతరం పరుగు తీస్తూనే ఉంటుంది. నిమిషాల వేగంతో మారే సిగ్నల్స్, బంధాలను కూడా క్యాలెండర్ డేట్స్‌లా చూసే యాంత్రిక జీవనం అది. 

గచ్చిబౌలి  ఐటీ కారిడార్‌లోని స్కై-స్క్రాపర్స్, మెరిసిపోయే షాపింగ్ మాల్స్, పబ్స్, వీకెండ్ పార్టీల నడుమ పెరిగిన అమ్మాయి శృతి. 

ఏసీ గదుల్లోనే చదువు, మల్టీనేషనల్ కంపెనీలో సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్‌గా నెలకు లక్షల్లో జీతం, చేతిలో అధునాతన గ్యాడ్జెట్స్—ఇదే ఆమె ప్రపంచం. 

వర్చువల్ రియాలిటీని నమ్మే శృతికి, రియల్ లైఫ్ లోని మనుషుల మధ్య ఉండే ఆర్ద్రత గురించి పెద్దగా అవగాహన లేదు. పక్క ఫ్లాట్‌లో ఎవరుంటున్నారో కూడా పట్టించుకోని హడావిడి సంస్కృతి ఆమెది.

కానీ విధి ఎప్పుడూ ఒకే సరళరేఖపై ప్రయాణించదు. శృతి జీవితాన్ని ఊహించని మలుపు తిప్పుతూ ఒక సంఘటన జరిగింది. 

ఆమెకు ప్రాణ సమానుడైన తాతగారు అకస్మాత్తుగా గుండెపోటుతో కన్నుమూశారు. ఆయన మరణిస్తూ రాసిన చివరి కోరిక శృతి జీవితాన్నే మార్చేసింది.

 పల్లెటూరిలో ఉంటూ నగరాల వైపు చూడకుండా, మట్టిని నమ్మి వ్యవసాయం చేస్తున్న శివ అనే యువకుడిని శృతి వివాహం చేసుకోవాలన్నదే ఆ వృద్ధుడి ఆఖరి ఆశ.

శివ బాగా చదువుకున్నా పట్నం మోజులో పడలేదు. మట్టి వాసనను, పల్లెటూరి స్వచ్ఛతను ప్రేమించి పుట్టిన ఊర్లోనే ఉండిపోయిన నిజాయితీ గల రైతు. 

తాతగారి కోరిక వినగానే శృతి ప్రపంచం ఒక్కసారిగా కూలిపోయినట్లయింది.

"నేను ఆ పల్లెటూరిలో, ఆ బురదలో ఎలా బతకాలి నాన్న? రాత్రింబవళ్లు కష్టపడి సంపాదించుకున్న నా సాఫ్ట్‌వేర్ కెరీర్, నా లైఫ్ స్టైల్ ఏమైపోవాలి?" అని శృతి పెళ్లికి ముందు ఎంతో ఏడ్చింది, గొడవ పడింది.

 "పట్నంలో ఏ లోటు లేకుండా పెంచాను, కానీ మీ తాతగారి ఆత్మ శాంతించాలంటే ఈ ఒక్క మాట వినక తప్పదమ్మా" అని తండ్రి కన్నీళ్లు పెట్టుకోవడంతో, తాతగారిపై ఉన్న గౌరవంతో చివరికి మనసు చంపుకుని శివ తో  మెడలో మూడు ముళ్లు వేయించుకుంది.

కొత్త పరిచయాలు – వింత వాతావరణం

పెళ్లయిన కొత్తలో శృతికి ఆ పల్లెటూరి వాతావరణం ఒక నరకంలా అనిపించింది. పొద్దున్నే ఐదు గంటలకే కోళ్ల కూతలతో, పక్షుల కిలకిలారావాలతో బలవంతంగా నిద్రలేవడం ఆమెకు అస్సలు నచ్చలేదు.

 అర్ధరాత్రి వేళల్లో వచ్చే దోమల కాటు, అకస్మాత్తుగా పోయే పవర్ కట్స్, ఇంటి వెనుక ఉండే పశువుల పాక నుండి వచ్చే పేడ వాసన... ఇవన్నీ చూసి ఆమె రోజురోజుకూ కృంగిపోయేది. 

పట్నంలో సెంట్రలైజ్డ్ ఏసీ కంఫర్ట్‌కు అలవాటు పడిన శృతికి, పల్లెటూరి ప్రకృతి ఒక శాపంగా కనిపించింది.

"శివా! కనీసం మన ఇంట్లో ఏసీ కూడా లేదు. ఈ ఉక్కపోతను, ఈ వాతావరణాన్ని నేను అస్సలు భరించలేను. నా వల్ల ఇక్కడ ఒక్క రోజు కూడా ఉండటం సాధ్యం కాదు. నన్ను సిటీకి తీసుకెళ్లిపో" అని పెళ్లయిన వారం రోజులకే తీవ్రమైన విసుగుతో, కన్నీళ్లతో గొడవ పడింది.


శివ ఆమె మాటలకు ఏమాత్రం కోప్పడలేదు. కోపానికి ప్రతిరూపంగా కాకుండా, ఓర్పుకు నిదర్శనంగా నిలిచే వ్యక్తిత్వం అతనిది. 

పట్నంలో పెరిగిన శృతికి ఈ మార్పు కష్టంగానే ఉంటుందని అతను ముందే ఊహించాడు. అతని ముఖంలో ఎప్పుడూ ఒక నిశ్శబ్దమైన, నిష్కల్మషమైన చిరునవ్వు ఉండేది. 

"సరే శృతీ, నీకు ఇబ్బందిగా ఉంటే రేపే మనం టౌన్‌కి వెళ్లి ఏసీ కొనుక్కొద్దాం. నీకు నచ్చినట్లు, నువ్వు కంఫర్టబుల్‌గా ఉండేలా ఈ ఇల్లు మార్చుకో, నాకేం అభ్యంతరం లేదు" అన్నాడు చాలా మృదువుగా. అతనిలోని ఆ నిశ్చలత్వం శృతికి మరింత వింతగా అనిపించేది.

కేవలం ఇల్లే కాదు, ఊర్లోని మనుషులు కూడా శృతికి ఒక కొత్త పజిల్‌లా కనిపించేవారు. పట్నం పిల్ల ఊరికి కోడలిగా వచ్చిందని తెలిసి, చుట్టుపక్కల ఇళ్లవాళ్లు పలకరించడానికి వచ్చేవారు. 

వాళ్లు ఖాళీ చేతులతో వచ్చేవారు కాదు; ఎవరో ఒకరు తోటలో కోసిన గంపెడు మామిడి పండ్లు, మరొకరు చేలో కాసిన తాజా కూరగాయలు, ఇంకొకరు ఇంట్లో వండిన అరిసెలు తెచ్చేవారు. "ఏమ్మా పట్నం పిల్ల! మా ఊరు నచ్చిందా? ఏమైనా కావాలంటే మొహమాటం లేకుండా అడుగు తల్లి" అని ఆప్యాయంగా పలకరించేవారు.




కానీ, శృతికి ఈ అతి సాన్నిహిత్యం నచ్చలేదు. పట్నంలో పక్క ఫ్లాట్‌లో మరణం సంభవించినా వీకెండ్ ప్లాన్స్ మార్చుకోని సంస్కృతిని చూసిన ఆమెకు, ఊరంతా తన సొంత మనుషుల్లా ప్రవర్తించడం ఒక రకమైన 'ప్రైవసీ' భంగంలా అనిపించింది. 

అందుకే ఆమె ఎవరితోనూ మాట్లాడకుండా, ఊరి వాళ్లు వస్తే తలుపులు వేసుకుని రూమ్‌లోనే కూర్చునేది.

 ప్రకృతి కోపం – పల్లె గుండె ఆర్ద్రత

కానీ కాలం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండదు. మనుషుల మనసుల్లోని అహాన్ని, అపోహలను కరిగించడానికి ప్రకృతి ఒక్కోసారి ఒక విలక్షణమైన నాటకాన్ని రచిస్తుంది. 

ఒకరోజు మధ్యాహ్నం శివ పనుల నిమిత్తం దూరంగా ఉన్న పొలానికి వెళ్లాడు. అప్పటివరకు ఎండగా ఉన్న వాతావరణం అకస్మాత్తుగా మారిపోయింది. 

ఆకాశం నిగనిగలాడే నల్లటి మేఘాలతో నిండిపోయింది. చూస్తూ చూస్తుండగానే ఊరిపై పెద్ద గాలివాన విరుచుకుపడింది. 

పిడుగుల భీకర శబ్దాలకు, పెనుగాలి ధాటికి చుట్టుపక్కల ఉన్న తాటి చెట్లు ఊగిపోతున్నాయి, ఇళ్ల కప్పులు కొట్టుకుపోతున్నాయి. 

ఆ సమయంలో శృతి ఇంట్లో ఒంటరిగా ఉంది. అప్పటికే పల్లెటూరి వానలను చూసి భయపడుతున్న ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకోసాగింది.

దురదృష్టవశాత్తూ, సరిగ్గా అదే సమయంలో ఇంటి మీదున్న విద్యుత్ తీగలకు పెద్ద చెట్టు కొమ్మ తగలడంతో ఇంట్లో షార్ట్ సర్క్యూట్ అయింది.

 మేన్‌బోర్డు నుండి పెద్ద ఎత్తున పొగలు, నిప్పుకణాలు రావడం మొదలయ్యాయి. ఇల్లు పాతకాలపు పెంకుటిల్లు కావడంతో దూలాలకు నిప్పు అంటుకునే ప్రమాదం ఏర్పడింది. 

శృతి భయంతో ఏం చేయాలో పాలుపోక, ప్రాణభయంతో కేకలు వేస్తూ వానలోకి పరుగెత్తింది.


వానలో తడుస్తూ, చలికి వణుకుతూ, కళ్లెదుట ఇల్లు కాలిపోతుందేమోనన్న ఆందోళనతో ఆమె రోడ్డుపై నిలబడి ఏడుస్తోంది. 

ఆ సమయంలో ఆమెకు సహాయం చేయడానికి నగరంలోలాగా ఫైర్ ఇంజన్ లేదు, లేదా సెక్యూరిటీ గార్డ్స్ లేరు. కానీ, ఆ పిడుగుల వానను కూడా లెక్కచేయకుండా చుట్టుపక్కల ఉన్న లక్ష్మమ్మ, రాములయ్య అనే పల్లెటూరి జనం గొడుగులు కూడా లేకుండా పరుగున వచ్చారు.

రాములయ్య పరిస్థితిని గమనించి, తన ప్రాణాలకు తెగించి ఇంట్లోకి దూరి తడి గుడ్డతో మేయిన్ స్విచ్ ఆఫ్ చేసి, మంటలను ఆర్పేశాడు. 

లక్ష్మమ్మ వానలో తడుస్తున్న శృతి దగ్గరికి వచ్చి, తన చీర కొంగుతో ఆమె తల తుడుస్తూ, గట్టిగా తన గుండెలకు హత్తుకుంది. "భయపడకు తల్లి... మేమున్నాం కదా. నీకేం కాదు, నీ ఇల్లు సేఫ్‌గానే ఉంది. అంతా బాగుంటుంది" అంటూ ఓదార్చింది.


ఆ పల్లెటూరి ముసలావిడ గుండెల్లోంచి వచ్చిన ఆప్యాయత, నిస్వార్థమైన రక్షణ కవచం శృతిని కదిలించివేసాయి. 

తను పట్నంలో చూసిన ఏ హై-సొసైటీ రిలేషన్స్‌లోనూ, ఏ కార్పొరేట్ ఫ్రెండ్‌షిప్స్‌లోనూ ఇంతటి నిజాయితీ, ఆర్ద్రత ఆమెకు ఎప్పుడూ కనిపించలేదు.

ఆ రాత్రి వాన కొద్దిగా తగ్గాక, శివ కంగారుగా, ఊపిరి సలపనట్లు పొలం నుండి పరిగెత్తుకుంటూ ఇంటికి వచ్చాడు. 

శృతి క్షేమంగా లక్ష్మమ్మ ఇంట్లో కూర్చుని ఉండటం చూసి, అతని కళ్లల్లోంచి నీళ్లు తిరిగాయి. ఒక్కసారిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు. 

అతని కాళ్లు మోకాళ్ల వరకు బురదతో నిండి ఉన్నాయి, ఒళ్లంతా తడిసిపోయి చలికి వణుకుతున్నాడు. కానీ అతని కళ్లల్లో తన గురించి ఉన్న ఆరాటం, ఆందోళన చూశాక శృతి మనసులో పట్నం నుండి తెచ్చుకున్న కాంక్రీట్ గోడలు మెల్లమెల్లగా కరగడం మొదలయ్యాయి.

మట్టి వాసన – రైతు కన్నీరు

ఆ సంఘటన శృతి ఆలోచనల్లో పెద్ద మార్పును తెచ్చింది. మరుసటి రోజు ఉదయం, ప్రకృతి ఎంతో ప్రశాంతంగా ఉంది. వానకు కడిగిన ముత్యంలా పల్లెటూరు మెరిసిపోతోంది. 

శృతి మొదటిసారిగా తనే స్వయంగా అడిగి శివతో కలిసి పొలానికి వెళ్ళింది. పచ్చటి వరి పొలాలు, తెల్లవారుజామున ఆకుల చివర్లలో మెరుస్తున్న మంచు బిందువులు, సూర్యకిరణాలు ఆ నీటిపై పడి ఇంద్రధనస్సులా మెరుస్తుంటే ఆమె కళ్లు తిప్పుకోలేకపోయింది. 

అన్నింటికంటే మిన్నగా, వాన పడిన తర్వాత మట్టి నుండి వచ్చే ఒక రకమైన పవిత్రమైన సువాసన ఆమెను మంత్రముగ్ధురాలిని చేసింది.

పొలంలో మోకాళ్ల లోతు బురదలో నిలబడి, ఏమాత్రం అలసట లేకుండా ఎంతో ఇష్టంగా శ్రమిస్తున్న రైతులను ఆమె నిశితంగా గమనించింది.

 శివ పార పట్టుకుని గట్టు కడుతుంటే, అతని ముఖంలో కనిపించే ఆ తృప్తిని చూసింది.

శివ శృతి దగ్గరికి వచ్చి, చేతిలోకి కొద్దిగా మట్టిని తీసుకుని చూపిస్తూ... "శృతీ! ఈ మట్టి కేవలం బురద కాదు. కోట్ల మంది ఆకలి తీర్చే అన్నపూర్ణమ్మ ఇది. ఈ మట్టి వాసన వెనుక, ఈ పచ్చదనం వెనుక రైతుల రక్తం, రాత్రింబవళ్లు చిందించిన చెమట ఉన్నాయి.

 అందుకే మాకు మట్టి అంటే ప్రాణం" అన్నాడు. శివ మాటల్లోని లోతును విన్నప్పుడు, శృతికి మొదటిసారిగా వ్యవసాయంలో ఉన్న గొప్పతనం, మట్టి విలువ ఏమిటో అనుభవపూర్వకంగా అర్థమైంది.

అయితే, ఆ పచ్చదనం వెనుక ఉన్న చీకటి కోణాన్ని కూడా శృతి త్వరలోనే గమనించింది. ఊరిలోని రైతుల ఆర్థిక పరిస్థితి చాలా దయనీయంగా ఉంది. రైతులు కష్టపడి రాత్రింబవళ్లు పంట పండిస్తున్నా, మార్కెట్‌కు వెళ్లేసరికి దళారులు (Middlemen) వారిని దారుణంగా మోసం చేస్తున్నారు. 

పంటను కొనేటప్పుడు తక్కువ ధరలకు కొని, వాటిని పట్నంలో అధిక ధరలకు అమ్ముకుంటున్నారు.

ఉదాహరణకు, రైతు దగ్గర కేజీ కేవలం రూ. 10 కి కొనే కూరగాయలను, పట్నంలోని సూపర్ మార్కెట్లలో రూ. 80 నుండి రూ. 100 కి అమ్ముతున్నారు. కష్టమంతా రైతుది, లాభమంతా దళారులది.

 పెట్టుబడి కూడా రాక ఊర్లోని రైతులు అప్పులపాలై, ఆత్మహత్యలు చేసుకునే పరిస్థితికి వస్తున్నారు. శివ కూడా ఈ దళారీ వ్యవస్థ వల్ల ఎంత నష్టపోతున్నాడో శృతి కళ్లారా చూసింది.

టెక్నాలజీ విప్లవం – రైతు ఉత్పత్తిదారుల సంస్థ

శృతిలోని చదువు, ఆధునిక ఆలోచనా విధానం, ఒక సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్‌గా ఉన్న ప్రాబ్లం-సాల్వింగ్ స్కిల్స్ ఇక్కడ మేల్కొన్నాయి. "నేను విదేశీ కంపెనీలకు, పెద్ద పెద్ద వ్యాపారాలకు సాఫ్ట్‌వేర్ సొల్యూషన్స్ ఇచ్చాను.

 కోడింగ్ ద్వారా ఎన్నో సమస్యలను పరిష్కరించాను. మరి నా దేశానికి వెన్నెముక అయిన రైతు కష్టానికి, నా భర్త శ్రమకు ఒక సాంకేతిక సొల్యూషన్ ఎందుకు ఇవ్వకూడదు?" అని గట్టిగా నిశ్చయించుకుంది.


ఆమె ఊరి రైతు లందరినీ ఒకచోట చేర్చి, రచ్చబండ దగ్గర శివ సహాయంతో ఒక పెద్ద మీటింగ్ పెట్టింది.

"పెద్దలారా! మనం ఎప్పుడూ పాత పద్ధతుల్లోనే వ్యవసాయం చేస్తూ, మార్కెట్లో దళారులను నమ్ముకుంటే ఎప్పటికీ అప్పుల నుండే బయటపడలేం. మన శ్రమ దోపిడీ కాకుండా ఉండాలంటే మనం ఆధునిక పద్ధతులు (Modern Farming Techniques) వాడాలి. అలాగే మన పంటను మధ్యవర్తులు లేకుండా నేరుగా వినియోగదారుడికే (Direct to Consumer) అమ్మాలి" అంది శృతి ఎంతో స్పష్టంగా.

మొదట్లో వయసు పైబడిన ముసలి రైతులు ఆమె మాటలను నమ్మలేదు. "నువ్వు పట్నం పిల్లవి తల్లి, నీకేం తెలుసు మా వ్యవసాయం గురించి? ఎక్కడో కూర్చుని కంప్యూటర్లు నొక్కుకునేటోళ్లకు ఈ నాగలి కష్టం ఏం తెలుస్తుంది?" అని పెదవి విరిచారు.

 కానీ శివ ఆమెకు కొండంత అండగా నిలిచాడు. "పెద్దలారా, శృతి చెప్పేది మన మంచికే. ఆమె చదువుకున్నది మనల్ని మోసం చేయడానికి కాదు, మన బ్రతుకులు మార్చడానికే. ఒక్కసారి ఆమెను నమ్మి చూద్దాం" అని వారందరికీ నచ్చజెప్పాడు.

శివ ఇచ్చిన ధైర్యంతో శృతి తన సొంత పొదుపు మొత్తాన్ని పెట్టుబడిగా పెట్టి, ఊరిలో ఒక "రైతు ఉత్పత్తిదారుల సంస్థ" (FPO - Farmer Producer Organization) ని చట్టబద్ధంగా స్థాపించింది. 

ఆమె ఇంటర్నెట్ మరియు తన పాత కార్పొరేట్ పరిచయాల సాయంతో నేరుగా నగరంలోని పెద్ద పెద్ద సూపర్ మార్కెట్ చైన్స్, ఐటీ కారిడార్‌లోని లగ్జరీ అపార్ట్‌మెంట్ అసోసియేషన్లతో అధికారికంగా టై-అప్ అయింది.

దళారుల ప్రమేయం అస్సలు లేకుండా, పొలంలో కోసిన తాజా కూరగాయలను, పండ్లను, స్వచ్ఛమైన బియ్యాన్ని నేరుగా సిటీకి రవాణా చేసేలా ఒక ఆన్‌లైన్ యాప్ మరియు పటిష్టమైన సప్లై చైన్ (Supply Chain) వ్యవస్థను స్వయంగా డిజైన్ చేసింది. 

ఏ రోజు ఏ అపార్ట్‌మెంట్‌కు ఎంత క్వాంటిటీ కావాలో యాప్ ద్వారా ముందే ఆర్డర్స్ వచ్చేలా సిస్టమ్ తయారుచేసింది.

అంతేకాదు, భూమి సారాన్ని పాడుచేసే కెమికల్ ఎరువులను, పురుగుమందులను పూర్తిగా మాన్పించి, సాంప్రదాయ సేంద్రీయ వ్యవసాయం (Organic Farming) వైపు రైతులను మళ్లించింది. బిందు సేద్యం (Drip Irrigation) ద్వారా నీటి వృథాను అరికట్టి, తక్కువ నీటితో ఎక్కువ దిగుబడి వచ్చేలా టెక్నాలజీని జోడించింది. 

శృతి తీసుకొచ్చిన ఈ విప్లవాత్మక మార్పుల వల్ల ఆశ్చర్యకరంగా మొదటి ఆరు నెలల్లోనే ఊరి రైతుల ఆదాయం రెట్టింపు అయింది.

 దళారులకు వెళ్లాల్సిన లాభం నేరుగా రైతుల బ్యాంకు ఖాతాల్లోకి జమ అయింది. ఇన్నాళ్లూ అప్పుల బాధతో, కన్నీళ్లతో ఉన్న రైతుల ముఖాల్లో ఇప్పుడు ఆనందం తాండవించింది.

 కుట్రలు – ఎదురుదెబ్బలు

విజయం అంత సులభంగా రాదు. మంచి జరుగుతున్నప్పుడు చెడు ఎప్పుడూ అడ్డుపడటానికి ప్రయత్నిస్తుంది. 

ఊరి ప్రెసిడెంట్, మరియు ఇన్నాళ్లూ రైతులను దోచుకు తిన్న కొందరు ముఖ్య దళారులు తమ దోపిడీ ఆగిపోవడంతో శృతిపై పగ పెంచుకున్నారు. 

ఆమె వల్ల తాము కోట్లలో నష్టపోతున్నామని గ్రహించి, ఎలాగైనా ఆ సంస్థను మూసివేయించాలని కుట్రలు పన్నారు.

ఒకరోజు రాత్రి, రైతులు తమ పంటను నగరానికి తీసుకెళ్లడానికి లోడ్ చేస్తున్న సమయంలో, దళారులు కొంతమంది రౌడీలను తీసుకువచ్చి వాహనాలపై దాడులు చేయడానికి ప్రయత్నించారు. శృతిని, శివను భయపెట్టి ఊరి నుండి పంపించేయాలని చూశారు.

కానీ ఈసారి శృతి ఒంటరిది కాదు. ఆమె ఊరిలోని వందలాది మంది రైతుల గుండెల్లో స్థానం సంపాదించుకుంది. విషయం తెలియగానే రాములయ్య, లక్ష్మమ్మలతో పాటు ఊరంతా కట్టెలు, పారలు పట్టుకుని ఆమె వెనుక ఒక సైన్యంలా నిలబడింది.

"మా ఊరి వెలుగు, మా శృతి అమ్మ జోలికి వస్తే ఊరుకునేది లేదు. ఒక్కొక్కడిని ప్రాణాలతో పోనివ్వం" అంటూ రైతులంతా ఏకతాటిపైకి వచ్చి తిరగబడేసరికి ఆ దుర్మార్గులు భయంతో వెనక్కి తగ్గక తప్పలేదు. ఆ రోజుతో ఊరిలో దళారీల వ్యవస్థ పూర్తిగా అంతమైపోయింది.

 ఆదర్శ గ్రామం – గ్రామ దేవత

కొద్ది రోజుల్లోనే ఆ ఊరి పేరు రాష్ట్రవ్యాప్తంగా మారుమోగిపోయింది. దళారీ రహిత లీన్ ఫార్మింగ్ మోడల్‌ను, ఆర్గానిక్ సప్లై చైన్‌ను పరిశీలించడానికి ప్రభుత్వ ఉన్నతాధికారులు, వ్యవసాయ శాస్త్రవేత్తలు, మీడియా ప్రతినిధులు ఊరికి రావడం ప్రారంభించారు. 

ఆ పల్లెటూరు రాష్ట్రంలోనే ఒక "ఆదర్శ గ్రామంగా" (Model Village) గుర్తింపు పొందింది. శృతి చేసిన కృషికి జాతీయ స్థాయిలో అవార్డులు కూడా ప్రకటించారు.


ఒకరోజు ఉదయం, ఊరి మధ్యలో ఉన్న పెద్ద చింతచెట్టు కింద గ్రామ సభ జరిగింది. ఊరి పెద్దలంతా కలిసి శృతిని, శివను గౌరవపూర్వకంగా వేదికపైకి ఆహ్వానించారు.

రాములయ్య తాత చేతిలో ఒక పట్టు శాలువా, ఊరి సంస్కృతికి మరియు గౌరవానికి సూచికమైన వెండి కర్ర ఉన్నాయి. 

ఆయన వణుకుతున్న చేతులతో శృతికి శాలువా కప్పి, కళ్లల్లో ఆనందబాష్పాలు నిండుతుండగా గద్గద స్వరంతో అన్నాడు:

"తల్లి! ఇన్నాళ్లూ ఈ ఊరికి మగవాళ్లే పెద్దలుగా ఉండి నడిపించారు. కానీ ఈరోజు నుండి మా ఊరి భవిష్యత్తును, మా తలరాతలను మార్చిన నువ్వే మా ఊరి పెద్దవు. నువ్వు పట్నం నుండి వచ్చినప్పుడు నిన్ను ఒక పరాయిదానిలా, వింతగా చూశాం. కానీ నువ్వు మా ఆకలిని ఎరిగి, మా బ్రతుకులకు ప్రాణం పోశావు. ఈ మట్టి ఉన్నంతవరకు, ఈ ఊరు ఉన్నంతవరకు నిన్ను మా గుండెల్లో పెట్టుకుని పూజిస్తాం తల్లి" అన్నాడు.

ఆ మాటలు వినగానే హాలంతా చప్పట్లతో, జైత్రయాత్ర నినాదాలతో, శృతిపై ఉన్న అభిమాన నినాదాలతో మారుమోగిపోయింది. 

శృతి స్టేజ్ కింద నిలబడి గర్వంగా, కళ్లల్లో అంతులేని ప్రేమతో చూస్తున్న తన భర్త శివ వైపు చూసింది. ఆమె కళ్లల్లోంచి ఆనంద కన్నీళ్లు గండస్థలాన్ని తడుపుతూ జారిపడ్డాయి.

సభ ముగిశాక, సాయంత్రం వేళ శృతి నిశ్శబ్దంగా పొలానికి వెళ్లింది. గాలికి ఊగుతున్న ఆ పచ్చటి వరి పైరును ఎంతో ప్రేమగా తాకుతూ, కిందకు వంగి ఆ పవిత్రమైన మట్టిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది. పక్కనే వచ్చి నిలబడిన శివ భుజంపై మెల్లగా తల వాల్చింది.


"శివా! పట్నంలో ఆ ఏసీ గదుల్లో, కంప్యూటర్ స్క్రీన్ల ముందు నా మూలాలను, మానవత్వాన్ని పూర్తిగా మర్చిపోయి ఒక రోబోలా బతికాను. 

కానీ ఈరోజు ఈ మట్టి వాసనలో, ఈ పల్లెటూరి బంధాల ఆర్ద్రతలో నాకు నిజమైన జీవితం అంటే ఏంటో తెలిసింది. కార్పొరేట్ కంపెనీలలో చేతినిండా వచ్చే లక్షల జీతం కంటే, మనల్ని నమ్ముకున్న ఒక రైతు మొహంలో కనిపించే ఈ నిష్కల్మషమైన నవ్వు ఇచ్చే తృప్తి... కోట్లిచ్చినా దొరకదు శివా" అంది ఎంతో హృదయపూర్వకంగా.


కాంక్రీట్ వనాన్ని వదిలి మట్టిని నమ్ముకున్న ఆ చదువుకున్న అమ్మాయి, ఈరోజు కేవలం ఒక రైతు భార్యగా మాత్రమే మిగిలిపోలేదు... ఆ ఊరి వందలాది మంది రైతుల జీవితాల్లో శాశ్వత వెలుగులు నింపిన నిజమైన గ్రామ దేవతగా మారి, ఆ మట్టిలోనే తన సార్థకతను వెతుక్కుంది!