నిశ్శబ్ద తుఫాను – అలసిపోయిన అన్నయ్య
సాయంత్రం ఏడు గంటలు దాటింది. నగరంలోని ట్రాఫిక్ రణగొణ ధ్వనుల మధ్య, ఆఫీసు పని ఒత్తిడితో అలసిపోయి ఇంటి తలుపు తెరిచాడు మాధవ్. బూట్లు విప్పుతూ హాల్లోకి అడుగుపెట్టిన అతనికి అక్కడ కనిపించిన దృశ్యం ఏమీ కొత్తది కాదు. సోఫా చివర ఒదిగి కూర్చుని చీర కొంగుతో కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటున్న చెల్లెలు పావని, ఆమె పక్కనే బిక్కుబిక్కుమంటూ కూర్చున్న పదేళ్ల కొడుకు బంటి, ఎనిమిదేళ్ల కూతురు పింకీ. అటు వంటింట్లో నుంచి పాత్రలను బలంగా కింద పెడుతూ, గరిటెల చప్పుడుతో తన లోపలి తీవ్ర నిరసనను నిశ్శబ్దంగా తెలియజేస్తున్న భార్య శారద.
మధ్యతరగతి కాపురాల్లో అప్పుడప్పుడు అలకలు, చిన్నపాటి మనస్పర్థలు రావడం చాలా సహజం. కానీ పావని విషయంలో అది గత రెండేళ్లుగా వారానికో ముచ్చటగా మారింది. భర్త రమేష్‌తో ఏ చిన్న మాటపట్టింపు వచ్చినా, ఇంట్లో పప్పులో ఉప్పు ఎక్కువైందని గొడవ జరిగినా సరే, వెంటనే బట్టల సంచీ సర్దుకుని, పిల్లలను లాక్కుంటూ అన్నయ్య ఇంటి గుమ్మం ముందు వాలిపోవడం ఆమెకు ఒక అలవాటుగా మారిపోయింది.
మాధవ్ ఒక ప్రైవేట్ లిమిటెడ్ కంపెనీలో సీనియర్ మేనేజర్‌గా పనిచేస్తున్నాడు. బయటకు మేనేజర్ హోదా హుందాగా కనిపించినప్పటికీ, పెరిగిన నిత్యావసరాల ధరలు, ఇంటి ఈఎంఐలు, తన ఇద్దరు పిల్లల కాన్వెంట్ ఫీజులు, వృద్ధాప్యంలో ఉన్న తల్లిదండ్రుల వైద్య ఖర్చులు తీర్చడానికే అతని నెల జీతం సరిగ్గా సరిపోక తలప్రాణం తోకకు వస్తోంది. అలాంటి క్లిష్ట పరిస్థితుల్లో, పావని ప్రతి చిన్న విషయానికి ఇక్కడికి పారిపోయి రావడం, ఆమె పిల్లల ప్రైవేట్ స్కూల్ ఫీజుల భారం కూడా క్రమంగా తన భుజాలపైనే పడటం ఇప్పుడు ఆ సంసారంలో ఒక నివురుగప్పిన నిప్పులా మారింది.
"పుట్టింటి భరోసా ఆడపిల్లకు ఆత్మవిశ్వాసాన్ని ఇచ్చే ఆయుధం కావాలి కానీ, అత్తింటి బాధ్యతల నుంచి పారిపోయే వెసులుబాటు కాకూడదు."
మూలాలు – అతి భరోసా తెచ్చిన బాధ్యతారాహిత్యం
పావని భర్త రమేష్ పట్టణంలో ఒక మధ్యస్థాయి కిరాణా దుకాణం నడుపుతుండేవాడు. నిజానికి అతని వ్యాపార సంపాదన కుటుంబానికి తక్కువేమీ కాదు. కానీ, అత్యాశకు పోయి, అతి త్వరగా కోటీశ్వరుడు అయిపోవాలనే ఆవేశంలో రమేష్ కొన్ని రియల్ ఎస్టేట్ వెంచర్లలో, అనధికార చిట్టీలలో తప్పుడు పెట్టుబడులు పెట్టాడు. ఫలితంగా తీవ్రమైన నష్టాలు వచ్చి, మార్కెట్లో భారీగా అప్పులపాలయ్యాడు. వ్యాపారంలో ఒత్తిడి, అప్పులవాళ్ల నిత్య వేధింపులు రమేష్ మానసిక స్థితిని చిన్నాభిన్నం చేశాయి. దాంతో అతను ఇంట్లో ఎప్పుడూ చిరాగ్గా, విసుగ్గా ఉండేవాడు.
అయితే, పావని ఆలోచనా తీరు మొదటి నుంచీ విచిత్రంగా ఉండేది. పెళ్లికి ముందు నుంచే ఆమెకు అన్నయ్య మాధవ్ అంటే ప్రాణం, అంతకంటే మిన్నగా ఒక రకమైన అపరిమితమైన అతి భరోసా. "నా వెనుక నా అన్నయ్య ఉన్నాడు, నాకేం లోటు రానివ్వడు" అనే నమ్మకం ఆమెలో నిలకడను ఇవ్వాల్సింది పోయి, విపరీతమైన బాధ్యతారాహిత్యాన్ని నూరిపోసింది. రమేష్ వ్యాపారంలో ఒడిదుడుకులు వచ్చి, పిల్లల స్కూల్ ఫీజుల గడువు దాటిపోతున్నప్పుడు, పావని తన భర్త పక్కన కూర్చుని సమస్యను ఎలా పరిష్కరించుకోవాలో ఆలోచించలేదు. బడ్జెట్ తగ్గించుకోవడమో, ఖర్చులు నియంత్రించుకోవడమో చేయలేదు. నేరుగా మాధవ్ దగ్గరకు వచ్చి ఏడుస్తూ నిలబడింది.
మాధవ్ కూడా పుట్టింటి ఆత్మీయతతో, చెల్లెలి కన్నీళ్లు చూడలేక మొదటిసారి పిల్లల ఇద్దరి ఫీజులు తానే స్వయంగా కట్టేశాడు. సరిగ్గా అక్కడే అసలు ముప్పు మొదలైంది. అది పావనికి ఒక శాశ్వతమైన వెసులుబాటుగా మారిపోయింది. రమేష్ ఇంట్లో ఏ చిన్న మాట అన్నా, "నువ్వు చేతకానివాడివి! నిన్ను నమ్ముకుంటే నా పిల్లలు రోడ్డున పడేవారు. నా అన్నయ్య ఉన్నాడు కాబట్టే నా పిల్లలు పెద్ద స్కూల్లో చదువుతున్నారు! నన్ను నిలదీసే హక్కు నీకు లేదు" అంటూ భర్త పురుషాహంకారాన్ని, ఆత్మగౌరవాన్ని బహిరంగంగా దెబ్బతీయడం మొదలుపెట్టింది.
"భర్త అసమర్థతను ఎత్తిచూపుతూ పుట్టింటి సంపదతో హేళన చేసే భార్య, తన చేతులతో తానే తన మాంగల్య సౌభాగ్యాన్ని నాశనం చేసుకుంటుంది."
భార్య నోటి దురుసుతనానికి రమేష్ క్రమంగా మొండివాడిగా మారిపోయాడు. "నీ పిల్లల చదువు మీ అన్నయ్యే చూసుకుంటున్నప్పుడు, వాళ్లకు తిండి కూడా అక్కడే పెట్టించుకో! నా సంపాదనతో నీకు పనేముంది?" అంటూ అతను కూడా బాధ్యతల నుంచి క్రమంగా తప్పుకోవడం ప్రారంభించాడు. పావని తన కాపురాన్ని చక్కదిద్దుకోవాల్సింది పోయి, ప్రతి చిన్న సమస్యకు అన్నయ్యను అడ్డుపెట్టుకుని తప్పించుకునే మార్గాన్ని ఎంచుకుంది. ఆ ఆశ్రిత బుద్ధే ఆమెను, ఆమె పిల్లలను పూర్తిగా అన్నయ్య సంపాదనపై ఆధారపడేలా చేసింది.
అన్నయ్య ఆవేశం – వదిన శారద అంతర్మథనం
ఆ రాత్రి భోజనాలు ముగిశాక ఇల్లంతా నిశ్శబ్దంగా మారింది. పిల్లలు నిద్రలోకి జారుకున్నారు. మాధవ్ హాల్లో కూర్చుని ఉన్న పావనిని దగ్గరకు పిలిచాడు. అతని కళ్లల్లో చెల్లెలి పరిస్థితిని చూసి కలుగుతున్న బాధ స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
"పావనీ, ఎన్నాళ్లిలా అమ్మాయ్? రమేష్‌తో మాట్లాడి రాజీ చేద్దామని నేను ఎన్నిసార్లు ఫోన్ చేసినా అతను లిఫ్ట్ చేయడం లేదు. మీ ఆయన దగ్గర అప్పులు ఉంటే ఉండవచ్చు, కానీ నువ్వు ఇలా ప్రతి చిన్న గొడవకూ పిల్లల్ని తీసుకుని ఇక్కడికి వచ్చేస్తే మీ సంసారం ఏమవ్వాలి? సమాజం ఏమనుకుంటుంది?" అన్నాడు మాధవ్ ఎంతో అనునయంగా.
పావని ఒక్కసారిగా బావురుమంది. "నాకు ఆ ఇంట్లో ఉండబుద్ధి కావడం లేదు అన్నయ్యా! పొద్దున్న లేస్తే అప్పులవాళ్ల గొడవలు, రాత్రి అయితే ఆయన తాగి వచ్చి చేసే అరుపులు. పిల్లల స్కూల్ ఫీజుల కట్టమంటే మొహమ్మీదే మీ అన్నయ్యని అడుక్కో పో అంటాడు. నాకు ఆ నరకం చూసి విసుగొచ్చేసింది అన్నయ్యా... నేను ఆ ఇంటి గుమ్మం ఇక తొక్కను! నువ్వు నన్ను నీ ఇంట్లోనే ఉంచుకో... నువ్వు పెట్టే నాలుగు ముద్దలు తిని, నీ పిల్లలతో పాటే నా పిల్లలనూ ఇక్కడే ఏదో ఒక ప్రభుత్వ బడిలో చదివించుకుంటాను. నన్ను మాత్రం అక్కడికి వెళ్లమనకు!" అంటూ ఏడుస్తూ అన్నయ్య చేతులు పట్టుకుంది.
చెల్లెలి కన్నీళ్లను చూడగానే మాధవ్‌లోని అన్నయ్య హృదయం ద్రవించిపోయింది. ఆవేశం కట్టలు తెంచుకుంది. వంటింట్లో పనులు ముగించుకుని హాల్లోకి వస్తున్న భార్య శారద వైపు చూస్తూ, పౌరుషంగా గట్టిగా అన్నాడు:
"చూడు పావనీ, నువ్వు ఎక్కడికీ వెళ్లాల్సిన పనిలేదు! నా సొంత చెల్లెల్ని, నా మేనల్లుళ్లను పోషించే స్తోమత, దమ్ము ఈ అన్నయ్యకు ఇంకా ఉన్నాయి. నువ్వు శాశ్వతంగా ఇక్కడే మా ఇంట్లోనే ఉండిపో!"
ఆ మాట వినగానే వంటింటి గుమ్మం దగ్గర ఉన్న శారద చేతిలోని మంచినీళ్ల గ్లాసు కిందపడింది. 'టంగ్' మంటూ ఆ శబ్దం హాలంతా ప్రతిధ్వనించింది. శారద నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ హాల్లోకి వచ్చింది. ఆమె కళ్ళల్లో ఎలాంటి ఆవేశం గానీ, పిచ్చి కోపం గానీ లేవు; కానీ ఒక మధ్యతరగతి ఇల్లాలికి ఉండే అపారమైన వాస్తవికత, అనుభవంతో కూడిన తీవ్ర ఆవేదన, స్పష్టత ఉన్నాయి.
శారద కౌన్సిలింగ్ – నిష్ఠుర సత్యాల ఆవిష్కరణ
శారద ప్రశాంతమైన, కానీ గంభీరమైన గొంతుతో మొదలుపెట్టింది: "మాధవ్ గారూ... భావోద్వేగాల్లో మాట ఇవ్వడం చాలా సులభం. కానీ ఈ ఆధునిక మధ్యతరగతి జీవితంలో ఆ ఒక్క మాటను నిలబెట్టుకోవడానికి ప్రతి నెలా రక్తం కన్నీరుగా మార్చాల్సి వస్తుంది."
అనంతరం ఆమె పావని వైపు తిరిగి, నేలపై ఆమె పక్కనే కూర్చుంది. ఎంతో వాత్సల్యంతో పావని చేతులను తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది. శారద కళ్లల్లో కరుణ వెల్లివిరిసింది.
"పావనీ... నువ్వు కేవలం నా భర్త చెల్లెలివి మాత్రమే కాదు, నాకు తోబుట్టువు లాంటిదానివి. నువ్వు జీవితాంతం ఇక్కడే ఉంటానంటే నీకు, నీ పిల్లలకు నాలుగు ముద్దలు వండి పెట్టడానికి నేను ఏనాడూ విసుక్కోను. కానీ, నువ్వు తీసుకుంటున్న ఈ నిర్ణయం నీ జీవితాన్ని, నీ భర్త భవిష్యత్తును, ముఖ్యంగా నీ ఇద్దరు పిల్లల జీవితాలను ఎంత అంధకారంలోకి నెడుతుందో ఒక్క క్షణం స్థిరంగా ఆలోచించావా?" అని అడిగింది.
పావని తలదించుకుని బిక్కమొహం వేస్తూ, "నేనేం తప్పు చేశాను వదినా? ఆయన నన్ను సరిగ్గా చూసుకోవడం లేదు... నన్ను కష్టపెడుతున్నాడు..." అని గొణిగింది.
"పావనీ, నీ సంసారంలోకి మూడో వ్యక్తిని రానివ్వడమే నువ్వు చేసిన మొదటి మహాపాపం! ఆ మూడో వ్యక్తి సొంత అన్నయ్య అయినా సరే! భార్యాభర్తల మధ్య విభేదాలు వస్తే నాలుగు గోడల మధ్య కూర్చుని తేల్చుకోవాలి. నువ్వు ప్రతిదానికీ పుట్టింటికి పారిరావడం వల్ల రమేష్‌లో నీ పట్ల గౌరవం చచ్చిపోయింది, మీ అన్నయ్య మీద శత్రుత్వం పెరిగింది. 'నేను లేకపోయినా నా భార్యను, పిల్లలను పోషించడానికి వాళ్ల అన్న ఉన్నాడు కదా' అనే నిర్లక్ష్యాన్ని నీ భర్తలో పెంచి పోషించింది నువ్వే!"
పావని ఆ మాటలకు నిర్ఘాంతపోయింది. శారద ఇంకా ఆపలేదు. ఆమె స్వరంలో కఠినమైన వాస్తవాలు కదంతొక్కాయి:
"ఇక రెండో తప్పు... పిల్లల చదువుల భారం. రమేష్ వ్యాపారంలో నష్టాల్లో కూరుకుపోయినప్పుడు ఒక ఇల్లాలుగా నువ్వు అతనికి చేదోడువాదోడుగా నిలబడాలి. ఇంటి ఖర్చులు తగ్గించి అతనికి మనశ్శాంతిని ఇవ్వాలి. కానీ అన్నయ్య ఫీజులు కట్టగానే నువ్వు నిశ్చింతగా నిద్రపోయావు. ఒక తండ్రిగా తన పిల్లల పట్ల ఉండాల్సిన కనీస బాధ్యతను నువ్వే అతని చేతులారా దూరం చేశావు! సరే, ఇప్పుడు మీ అన్నయ్య పంచన ఉండిపోతావు... మరి రేపు పిల్లలు పెద్దవుతారు. ఉన్నత చదువులు వస్తాయి, ఇంజనీరింగ్, మెడిసిన్ ఫీజులుంటాయి, రేపు వాళ్ల పెళ్లిళ్లు చేయాలి... వీటన్నింటికీ మీ అన్నయ్య మీద ఆధారపడగలవా?"
"మీ అన్నయ్య సంపాదన ఎంత పావనీ? మన ఇంట్లో మన పిల్లల భవిష్యత్తు కోసమే మనం పర్సనల్ లోన్లు, ఈఎంఐలతో నెట్టుకొస్తున్నాం. అలాంటిది నీ ఇద్దరు పిల్లల భారంతో పాటు, రేపు వాళ్ల జీవితాల బాధ్యత కూడా మీ అన్నయ్య మోయాలంటే... ఆయన ఆరోగ్యం ఏమవ్వాలి? ఈ ఇల్లు ఎలా నిలబడాలి? ఆలోచించావా?"
శారద మాటల్లోని పచ్చి నిజాలు మాధవ్ హృదయంలో బలంగా నాటుకున్నాయి. తను కేవలం చెల్లెలిపై ఉన్న గుడ్డి మమకారంతో మాట్లాడాడే తప్ప, భవిష్యత్తులోని ఆర్థిక, సామాజిక సంక్షోభాన్ని గుర్తించలేకపోయాడని అతనికి బోధపడింది.
ఆత్మపరిశీలన – పిల్లల మనస్తత్వాలు
శారద పావని గడ్డం పట్టుకుని తన వైపు తిప్పుకుంది. ఆమె కళ్లల్లో నీళ్లు తిరుగుతున్నాయి. "పావనీ, నువ్వు డిగ్రీ చదివినదానివి. లోకం తెలిసినదానివి. ఆడది తలచుకుంటే నిప్పుల కొలిమి లాంటి కాపురాన్ని కూడా నందనవనంగా మార్చుకోగలదు. సమస్యలు రాగానే పుట్టింటికో, అన్నయ్య ఇంటికో పారిపోవడం పరిష్కారం కాదు, అది ముమ్మాటికీ పిరికితనం!"
"నువ్వు ఇక్కడే ఉండిపోతే కొన్నాళ్లు బాగానే ఉంటుంది. కానీ రేపు ఆ పిల్లల మనసులు ఎంతగా కుచించుకుపోతాయో తెలుసా? 'మా నాన్న చేతకానివాడు, మేము మా మేనమామ దయాదాక్షిణ్యాల మీద బతుకుతున్నాం' అనే న్యూనతాభావం వాళ్ల రక్తంలోకి ఇంకిపోతుంది. ఆ ఆత్మన్యూనతా భావంతో పెరిగే పిల్లలు రేపు సమాజంలో తలెత్తుకుని బతకలేరు!"
"నీ భర్త రమేష్ వ్యసనపరుడు కాదు, దుర్మార్గుడు కాదు. కేవలం వ్యాపార పరిస్థితుల వల్ల అప్పుల ఊబిలో చిక్కుకుని తీవ్ర మానసిక ఒత్తిడిలో ఉన్నాడు. ఆ ఒత్తిడిని పంచుకుని, అతనికి వెన్నెముకలా నిలబడాల్సిన భార్యవే నువ్వు పారిపోతే, అతను పూర్తిగా ఒంటరివాడై, మరింత మద్యానికి బానిసై సర్వనాశనం అయిపోతాడు. అప్పుడు నీ పిల్లలకు తండ్రి లేకుండా పోతాడు. అది నీకు ఇష్టమేనా?" అని నిలదీసింది శారద.
శారద సంధించిన ప్రతి అక్షరం పావని గుండెల్లో సూటిగా గుచ్చుకుంది. ఆమె కళ్ల ముందు గత రెండేళ్ల సంఘటనలు సినిమా రీలులా తిరిగాయి. అన్నయ్య ఉన్నాడన్న గర్వంతో భర్తను ఎంత చులకనగా చూసిందో, అతని ఆత్మగౌరవాన్ని ఎన్నిసార్లు ముక్కలు చేసిందో గుర్తొచ్చి ఆమె శరీరం వణికిపోయింది. తన స్వార్థం కోసం అన్నయ్య కుటుంబాన్ని కూడా ఎంతటి ఆర్థిక క్షోభకు గురిచేసిందో అర్థమై పశ్చాత్తాపంతో కుమిలిపోయింది.
మాధవ్ నెమ్మదిగా వచ్చి శారద భుజంపై చేయి వేశాడు. "శారద చెప్పిన దాంట్లో నూటికి నూరుపాళ్ళు నిజముంది పావనీ. నీకు ఏ కష్టం వచ్చినా అండగా ఉండటానికి నేను ఎప్పుడూ సిద్ధంగా ఉంటాను. కానీ నీ కాపురం చక్కబడాల్సింది నీ భర్త పంచన మాత్రమే. నువ్వు ఇక్కడే ఉండిపోతే నీ చేతులతో నీ సంసారాన్ని నువ్వే నిలువునా తగులబెట్టుకున్నదానివి అవుతావు," అన్నాడు స్థిరంగా.
పావని కళ్ల నుంచి ధారాపాతంగా కన్నీళ్లు కారి శారద పాదాలను తడిపాయి. "వదినా... నన్ను క్షమించు! ఎంతటి మహాపరాధం చేశానో నాకు ఇప్పుడే బోధపడింది. నా వెర్రి అహంకారంతో నా భర్తను నరకంలోకి నెట్టాను, మీ సంసారంలో నిప్పులు పోశాను. నన్ను క్షమించండి వదినా..." అంటూ శారదను పట్టుకుని రోదించింది.
శారద ఆమెను ఆప్యాయంగా పైకి లేపి, కన్నీళ్లు తుడిచింది. "పిచ్చిదానా... ఏమీ మించిపోలేదు. రేపు ఉదయమే పిల్లలను తీసుకుని నీ ఇంటికి వెళ్ళు. రమేష్‌కు ధైర్యం చెప్పు. అప్పుల పరిస్థితి ఏంటో ఇద్దరూ కూర్చుని లెక్కలు తేల్చండి. నువ్వు డిగ్రీ చేశావు కదా, ఇంట్లోనే పదిమంది పిల్లలకు ట్యూషన్లు చెప్పు లేదా దగ్గర్లోని స్కూల్లో టీచర్‌గా చేరి అతనికి చేదోడుగా ఉండు. ఇద్దరి కష్టార్జితంతో పిల్లల ఫీజులు కట్టుకోండి. ఆ స్వావలంబనలో ఉండే ఆత్మగౌరవమే వేరు. ఒకవేళ రమేష్ మారకుండా నిన్ను అనవసరంగా హింసిస్తే, అప్పుడు నీ వెనుక నీ అన్నయ్య ఉంటాడు, నేను ఉంటాను. కానీ యుద్ధం చేయకుండానే రణరంగం నుంచి పారిపోవద్దు!" అని కొండంత ధైర్యాన్ని నూరిపోసింది.
ఒక సరికొత్త వేకువ – సంసార పునర్నిర్మాణం
మరుసటి రోజు ఉదయం ఆరు గంటలు. సూర్యకిరణాలు రామపురం వీధులను తాకుతున్నాయి. పావని ముఖంలో మునుపెన్నడూ లేని ఒక అపురూపమైన ప్రశాంతత, అచంచలమైన ఆత్మవిశ్వాసం కొలువుదీరాయి. ఆమె కళ్లల్లో అభద్రత స్థానంలో ఒక దృఢ సంకల్పం వెలుగొందుతోంది. పిల్లల బట్టల సంచులు సర్దుకుని వచ్చి వదిన కాళ్లకు భక్తితో నమస్కరించింది.
"వదినా... నా కళ్లకు కట్టిన అజ్ఞానపు పొరలను తొలగించి, నన్ను అసలైన ఇల్లాలిగా నిలబెట్టావు. నా సంసారాన్ని నేనే నిలబెట్టుకుంటాను," అంది కృతజ్ఞతగా. మాధవ్ చెల్లెలిని, పిల్లలను తీసుకువెళ్లి బస్సు ఎక్కించాడు.
రెండు గంటల ప్రయాణం తర్వాత పావని తన అత్తింటి గడప తొక్కింది. హాల్లో చిందరవందరగా పడి ఉన్న వస్తువుల మధ్య, తలపట్టుకుని కూర్చుని ఉన్న రమేష్ భార్యను, పిల్లలను చూడగానే ఉలిక్కిపడ్డాడు. మళ్లీ ఏ కొత్త గొడవ పడటానికి వచ్చిందో, అన్నయ్యతో కలిసి తనను ఏమని నిందించబోతోందోనని ముఖం మాడ్చుకుని లేచి నిలబడ్డాడు.
కానీ పావని మౌనంగా వంటింట్లోకి వెళ్లింది. వేడివేడిగా అల్లం కాఫీ కలిపి కప్పుతో తెచ్చి భర్త చేతుల్లో పెట్టింది. అనంతరం నేలపై అతని కాళ్ల దగ్గర కూర్చుంది. ఆమె కళ్లల్లో నీళ్లు తిరుగుతున్నాయి.
"ఏవండీ... నా వల్ల జరిగిన తప్పులకు నన్ను మనస్ఫూర్తిగా క్షమించండి. పుట్టింటి అహంకారంతో మీ ఆత్మగౌరవాన్ని ఎన్నిసార్లు కాలరాశానో వదిన నా కళ్లు తెరిపించాక తెలిసింది. కష్టమైనా సుఖమైనా మీ పక్కన నడవాల్సిన అర్ధాంగిని నేను. అప్పులున్నాయా? ఇద్దరం కలిసి శ్రమిద్దాం, పైసా పైసా తీరుద్దాం. రేపటి నుంచే నేను ప్రైవేట్ స్కూల్లో టీచర్‌గా చేరుతున్నాను. మన పిల్లల ఫీజులు మన చెమటతోనే కడదాం. ఎవరి ముందూ తలదించుకోవద్దు. మన కాపురాన్ని మనమే నిలబెట్టుకుందాం!"
రమేష్ ఒక్క క్షణం నిర్ఘాంతపోయాడు. నిరంతరం తనను హేళన చేసే భార్య నోట ఇంతటి అనురాగపూరితమైన, బాధ్యతాయుతమైన మాటలు వినేసరికి అతని గుండె కరిగి నీరైపోయింది. గత కొన్ని నెలలుగా అప్పుల భయంతో, అవమానాలతో రగిలిపోతున్న అతని కళ్ల వెంట ఆనంద భాష్పాలు రాలాయి. అతను పావనిని పైకి లేపి గుండెలకు హత్తుకున్నాడు.
"పావనీ... ఇంతకంటే నాకేం కావాలి? నా కష్టాన్ని అర్థం చేసుకునే భార్య నా పక్కనుంటే ఎన్ని కోట్ల అప్పులనైనా అవలీలగా తీర్చేస్తాను! ఈ రోజు నుంచి మన సంసారం కొత్తగా మొదలవుతుంది," అన్నాడు గద్గద స్వరంతో.
అటు నగరంలో... కిటికీలో నుంచి పచ్చని ప్రకృతిని చూస్తూ శారద చిరునవ్వు నవ్వింది. పక్కనే వచ్చి నిలబడిన భర్త మాధవ్ ఆమె చేతిని కృతజ్ఞతగా పట్టుకున్నాడు. రక్తసంబంధాలు ఎన్ని ఉన్నా, సరిహద్దులు ఎక్కడ విధించాలో తెలిసిన వివేకవంతమైన ఇల్లాలు ఇంట్లో ఉన్నప్పుడే కుటుంబాలు కలకాలం నిలబడతాయని ఆ ఇంటి ప్రశాంతతే సాక్ష్యంగా నిలిచింది.
"ఆశ్రితత్వం బంధాలను బలహీనపరుస్తుంది – స్వావలంబనే సంసారానికి శ్రీరామరక్ష"
భార్యాభర్తల మధ్య విభేదాలు వచ్చినప్పుడు మూడో వ్యక్తి ప్రమేయం, పుట్టింటి అతి భరోసా సంసారాలను కూల్చేస్తాయి. భర్త కష్టాల్లో ఉన్నప్పుడు పక్కన నిలబడి పోరాడే ఇల్లాలు, రక్తసంబంధాల మధ్య హద్దులు గీసే వివేకంగల కోడలు ఉన్న ఇల్లు ఎన్నటికీ ఓడిపోదు. సమస్యలను ఎదుర్కొని ఇద్దరూ కలిసి సంపాదించుకోవడంలోనే నిజమైన దాంపత్య తృప్తి దాగి ఉంది.
Post a Comment