వారసుడు అంటే... ఇంటి పని కేవలం ఆడదానిదేనా? 'సీత' వేసిన ప్రశ్న.. మారిన తండ్రీకొడుకుల మనస్తత్వం!

 

 

ఆ సాయంత్రం ఆకాశం చిల్లులు పడినట్లుగా వర్షం కురుస్తోంది. కిటికీ అద్దాల మీద నీటి చుక్కలు కిందకు జారుతుంటే, వంటింట్లో ఆవిరి పట్టిన గోడల మధ్య కూర్చున్న సీత కళ్ళలో కూడా అవే నీటి చుక్కలు నిశ్శబ్దంగా సుడి తిరుగుతున్నాయి. ఆమె చేతులు పిండితో ముద్దగా ఉన్నాయి, నుదుటి మీద చెమట చుక్కలు వంటింట్లోని వేడికి కరిగి కళ్లలోకి దిగుతున్నాయి. వయసు యాభై దాటినా, ఆమె బాధ్యతలకు మాత్రం రిటైర్మెంట్ దొరకలేదు.

హాల్లో నుంచి టివి శబ్దం, అప్పుడప్పుడు రాఘవ గారి గంభీరమైన గొంతు వినిపిస్తున్నాయి. ముప్పై ఏళ్లుగా ఆ ఇంట్లో వినబడే శబ్దాలు ఇవే. సీత గొంతు మాత్రం ఆ గోడల మధ్యే గూడుకట్టుకుని, వంటింటి పోపుల శబ్దంలో కలిసిపోయింది.

"సీతా.. కాఫీ పట్టుకురామ్మా! పంచదార కాస్త తక్కువ వేయి" రాఘవ గారి కేక.

"అమ్మ.. నాకు ఆకలిగా ఉంది, స్నాక్స్ ఏవైనా రెడీగా ఉన్నాయా?" పద్దెనిమిదేళ్ల అజయ్ ఆర్డర్.

సీత నిట్టూర్చింది. ఆమె ఆ రోజంతా గడిపిన తీరు ఒక యుద్ధం లాంటిది. తెల్లవారుజామున ఐదింటికి లేచి, ఇల్లు ఊడ్చి, అందరికీ ఇష్టమైన టిఫిన్లు చేసి, క్యారేజీలు సర్ది, తను కూడా ఆఫీసుకి వెళ్లి వచ్చి.. మళ్ళీ సాయంత్రం ఈ వంటింట్లో బందీ అయిపోయింది. మెల్లగా కాఫీ కప్పులు ట్రేలో పెట్టుకుని హాల్లోకి వచ్చింది.

రాఘవ గారు సోఫాలో కాలు మీద కాలు వేసుకుని పేపర్ చదువుతున్నారు. అజయ్ ల్యాప్‌టాప్‌లో ఏదో గేమ్ ఆడుతున్నాడు. సీత కాఫీ కప్పులు టీపాయ్ మీద పెట్టి, అక్కడే ఉన్న కుర్చీలో చతికిలబడింది. 

ఆమె కాళ్ళలో వాపు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

రాఘవ గారు కాఫీ సిప్ చేస్తూ, "అజయ్.. ఆ ల్యాప్‌టాప్ పక్కన పెట్టు. నీకు పెళ్లి సంబంధాలు ఆలోచిస్తున్నాను. కాస్త బాధ్యత నేర్చుకో నాన్న. 

రేపు ఒక ఇంటికి యజమానివి అవ్వాలి" అన్నారు గర్వంగా.

సీత చూపు ఒక్కసారిగా రాఘవ గారి వైపు మళ్లింది. "యజమాని అంటే ఏంటి రాఘవ గారు?" ఆమె గొంతులో ఒక రకమైన తీక్షణత ఉంది.

రాఘవ గారు ఆశ్చర్యంగా చూశారు. "ఏముంది సీతా.. కుటుంబాన్ని పోషించేవాడు, బయట పనులు చూసుకునేవాడు.. వాడే యజమాని, వాడే వారసుడు."

సీత మెల్లగా లేచి అజయ్ దగ్గరకు వెళ్లింది. "నాన్నా అజయ్.. రేపు నీకు పెళ్లైతే, నీ భార్య కూడా నాలాగే ఆఫీసుకి వెళ్లి వచ్చి, అలసిపోయి వంటింట్లో పడి ఉంటే.. నువ్వు కూడా మీ నాన్నలాగే సోఫాలో కూర్చుని కాఫీ ఆర్డర్ వేస్తావా?"

అజయ్ తేలికగా నవ్వేశాడు. "అమ్మ.. అదేం ప్రశ్న? తను ఆడపిల్ల కదా! వంట చేయడం తన పని. 

మా నాన్న ఎప్పుడైనా గరిటె పట్టారా ఏంటి? ఆయన ఎంత కష్టపడి మనల్ని చూసుకుంటున్నారు!"

ఆ మాట సీత గుండెల్లో ఒక పదునైన కత్తిలా దిగబడింది. తను పెంచి పెద్ద చేసిన కొడుకు మనస్తత్వంలో ఇంతటి పితృస్వామ్య భావజాలం పాతుకుపోయిందని ఆమె ఊహించలేదు.

"చూశారా రాఘవ గారు.. మీ వారసుడికి మీరు ఇచ్చిన అతిపెద్ద ఆస్తి ఏంటో? ఆడది అంటే సేవకురాలు అని మీరు చెప్పకనే చెప్పారు. సంపాదన ఒక్కటే మగతనం అనుకునేలా పెంచారు. 

ఇది బాధ్యత కాదు, ఇది ఒక అహంకారపు వారసత్వం!" సీత గొంతు పెరిగింది.

రాఘవ గారు పేపర్ విసిరేసి, "ఏంటి సీతా.. ఇవాళ ఎందుకు ఇంత ఆవేశపడుతున్నావు? వాడు మగపిల్లాడు. 

వాడికి వంటా వార్పూ ఎందుకు? రేపు వాడు తన భార్యని మహారాణిలా చూసుకుంటాడు. కావలసినవన్నీ కొనిపెడతాడు" అన్నారు విసుగ్గా.

"మహారాణిలా చూడటం అంటే బంగారు గొలుసులు వేయడం కాదు రాఘవ గారు.. ఆమె పడే శ్రమలో సగం పంచుకోవడం. నేను ఆఫీసుకి వెళ్తున్నాను, మీరు వెళ్తున్నారు. కానీ ఇంటికి రాగానే మీకు అలసట కనిపిస్తుంది, నాకు పని కనిపిస్తుంది. నాది ఒళ్లు కాదా? నా కండరాలు నొప్పి పుట్టవా? ఈ ముప్పై ఏళ్లలో ఒక్క రోజైనా, ఒక్కటంటే ఒక్క రోజైనా.. 'సీతా, ఇవాళ నువ్వు రెస్ట్ తీసుకో, వంట నేను చేస్తాను' అని అన్నారా?" సీత కళ్లలో నీళ్లు ఆగిపోలేదు, బుగ్గల మీద నుంచి కారి కింద పడుతున్నాయి.

"వంట చేయడం అంటే కేవలం ఆకలి తీర్చడం కాదు రాఘవ గారు.. అది ఒక మనిషి మరొక మనిషి పట్ల చూపే కారుణ్యం. కానీ మీరు నా కొడుకుని ఒక రాతి విగ్రహంలా తయారు చేస్తున్నారు. తన ఆకలిని తాను తీర్చుకోలేని వాడు, రేపు ఒక కుటుంబానికి భారం కాడా?"

సీత అజయ్ వైపు తిరిగి, అతని చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది. "నాన్నా.. వంటింట్లోకి రా. ఇవాళ నుంచి వంట నువ్వే చేయాలి."

"అమ్మా.. నాకేం రాదు.. పౌడర్ డబ్బా కూడా ఎక్కడుంటుందో నాకు తెలియదు" అన్నాడు అజయ్ అసహనంగా.

"తెలియదు అనకు. నేర్చుకోలేదు అని చెప్పు. ఈ ముప్పై ఏళ్లుగా నేను నిన్ను 'అరిటాకులో పెట్టి' పెంచాను. కానీ అదే నీకు శాపమైంది. నువ్వు సంపాదించే లక్షల కంటే, నువ్వు వండే ఒక ముద్ద అన్నం నీ భార్యకు ఎక్కువ సంతోషాన్ని ఇస్తుంది. ఎందుకంటే ఆ అన్నంలో నీ ప్రేమ ఉంటుంది, నీ శ్రమ ఉంటుంది."

రాఘవ గారు కోపంతో ఊగిపోతూ, "సీతా! ఏం మాట్లాడుతున్నావు? నా కొడుకుని వంటింట్లో ఉంచుతానంటే నేను ఒప్పుకోను. రేపు సమాజం ఏమనుకుంటుంది? వాడు ఆడంగిలా వంటింట్లో ఉన్నాడని నవ్వుతారు" అన్నారు.

సీత గట్టిగా నవ్వింది. ఆ నవ్వులో ముప్పై ఏళ్ల వేదన ఉంది. "సమాజమా? తన భార్య అలసిపోయి ఉంటే పట్టించుకోని మగాణ్ణి చూసి సమాజం నవ్వదు రాఘవ గారు.. కానీ సాయం చేసే మగాణ్ణి చూసి నవ్వుతుందా? అయితే ఆ సమాజం మారాలి. నా కొడుకు ఒక యంత్రంలా కాదు, ఒక మనిషిలా ఉండాలి. ఆడదాని కన్నీళ్లు తుడిచేవాడు కాదు, ఆమె కళ్ళలో నీళ్లు రాకుండా శ్రమను పంచుకునేవాడే అసలైన మగాడు."

ఆమె మాటలు రాఘవ గారి గుండెలో ఎక్కడో తగిలాయి. ఆమె కేవలం వంట గురించి మాట్లాడటం లేదు.. తన జీవితకాలపు అశ్రద్ధ గురించి మాట్లాడుతోందని ఆయనకు అప్పుడు అర్థమైంది.

"సీతా.. నేను ఎప్పుడూ అనుకోలేదు.. నీకు ఇంత బాధ ఉందని" రాఘవ గారు మెల్లగా అన్నారు.

"బాధ పంచుకోవడానికి మనుషులు ఉండాలి రాఘవ గారు. మీరు ఎప్పుడూ పేపరు వెనుక, టివి వెనుక దాక్కున్నారు. నా వాయిస్ మీకు కేవలం ఆకలి వేసినప్పుడు లేదా కాఫీ కావాల్సినప్పుడు మాత్రమే గుర్తొచ్చేది. కానీ నా కొడుకు అలా ఉండకూడదు. నా కోడలు ఈ ఇంట్లోకి ఒక 'మనిషి'లా అడుగు పెట్టాలి, ఒక బానిసలా కాదు."

అజయ్ తన తల్లి కళ్లలోకి చూశాడు. ఎప్పుడూ ఓపికగా ఉండే అమ్మలో ఇంతటి అగ్ని పర్వతం ఉందని అతనికి తెలీదు. మెల్లగా లేచి అమ్మ భుజం చుట్టూ చేయి వేశాడు.

"క్షమించు అమ్మ. నాకు ఆఫీసు పని ఒక్కటే కష్టం అనుకున్నాను. వంటింట్లో నువ్వు పడే కష్టం కంటికి కనిపించలేదు. నాన్నలాగే నేను కూడా బాధ్యత అంటే కేవలం సంపాదించడం అనుకున్నాను. కానీ బాధ్యత అంటే 'పంచుకోవడం' అని ఇవాళ అర్థమైంది. పద.. ఇవాళ వంట నేను చేస్తాను. నాకు నేర్పించు" అన్నాడు అజయ్ కళ్ళలో నీళ్లతో.

రాఘవ గారు నిశ్శబ్దంగా కుర్చీలో కూర్చుని తన చేతులను చూసుకున్నారు. ఇన్నేళ్లలో ఆ చేతులతో తను పెన్నూ, పేపరూ తప్ప గరిటె పట్టి ఎరుగడు. తన భార్య పడే కష్టంలో తను భాగస్వామి కాలేకపోయాడు.

"సీతా.. అజయ్ ఒక్కడే కాదు.. నేను కూడా వస్తాను. నీకు కాఫీ చేయడం మాత్రమే వచ్చు నాకు.. కానీ ఇవాళ నుంచి నీ భారాన్ని పంచుకోవడం నేర్చుకుంటాను. నీకు సెలవు లేని ఈ పనిలో, నేనూ ఒక కార్మికుడిని అవుతాను" అన్నారు రాఘవ గారు.

ఆ రాత్రి ఆ వంటింట్లో ఒక అద్భుతం జరిగింది. ముగ్గురూ కలిసి వంట చేశారు. గరిటెలు తగులుతున్న శబ్దం, ఉల్లిపాయలు కోస్తున్న చప్పుడు.. ఆ ఇంట్లో ఎప్పుడూ లేని ఒక కొత్త సంగీతం వినిపించింది. సీతకు అలిసిపోయిన శరీరంలో ఒక రకమైన ఊరట లభించింది. అది పని తగ్గడం వల్ల వచ్చిన ఊరట కాదు.. తన మనుషులు తనను అర్థం చేసుకున్నారన్న తృప్తి.

బయట వర్షం వెలిసింది. ఆకాశం నిర్మలంగా ఉంది. పారిజాత చెట్టు కింద పూలు తెల్లగా పరిచినట్లు ఉన్నాయి.

వారసుడు అంటే ఆస్తిని అనుభవించేవాడు కాదు, బాధ్యతను పంచుకునేవాడు. మగపిల్లలకి చిన్నప్పటి నుంచే అన్ని పనులు నేర్పించడం వారిని తక్కువ చేయడం కాదు, వారిని పరిపూర్ణమైన మనుషులుగా తీర్చిదిద్దడం. ఇంటి పని ఆడదాని డ్యూటీ కాదు, అది అందరి బాధ్యత.

- ✍ భద్రిరాజు తటవర్తి