ఆనంద నిలయం
✍️ తటవర్తి భద్రిరాజు
కథ
ఆ ఊరి పేరు పాలవెల్లి. పచ్చటి వరిచేలు, ఊరి చివరన గలగలపారే కృష్ణా నది ఉపనది, పాతకాలపు పెంకుటిళ్లు... కాలం అక్కడ కాసేపు ఆగి విశ్రాంతి తీసుకుంటుందేమో అనిపించేంత ప్రశాంతత ఆ ఊరి సొంతం. ఆ ఊరిలోనే ఉంది ‘ఆనంద నిలయం’. అది చుట్టుపక్కల ముప్పై గ్రామాల్లో పేరుగాంచిన ఒక పెద్ద దొరవారి ఇల్లు. విశాలమైన ముంగిలి, ఎత్తైన నల్లరాతి స్తంభాలు, ఇరవై గదుల ఆ పాత బంగళాకు ఒక ఘనమైన చరిత్ర ఉంది.
ఆ ఇంట్లోనే ఇప్పుడు నలుగురు తోబుట్టువులు దిగారు. పెద్దవాడు శ్రీధర్—బాధ్యత తెలిసిన పద్దెనిమిదేళ్ల కుర్రాడు. ఆ తర్వాత చదువుల్లో చురుకైన పదిహేనేళ్ల శారద. మూడోవాడు కాస్త అల్లరి, ముఖం మీద ఎప్పుడూ ఒక వెటకారపు నవ్వుండే పదకొండేళ్ల మాధవ్. అందరికంటే చిన్నది, అమాయకత్వమే రూపంగా మారిన ఎనిమిదేళ్ల చిన్ని. నగరంలో అల్లర్లు, తండ్రికి ఉద్యోగరీత్యా వచ్చిన బదిలీల వల్ల, పిల్లల చదువులకు ఇబ్బంది కలగకూడదని వారి తాతగారైన విశ్రాంత సంస్కృత ఆచార్యులు రామశాస్త్రి గారి దగ్గరకు పంపించారు తల్లిదండ్రులు.
రామశాస్త్రి గారు తెల్లటి జుట్టు, ముఖాన విభూతి రేఖలు, కళ్లజోడు వెనుక ఎప్పుడూ ఏదో ఆలోచించే కళ్లతో, నిగూఢమైన మనిషిలా కనిపిస్తారు. ఆయన ఎక్కువ మాట్లాడరు, రోజంతా ఆ పెద్ద బంగళాలోని ఉత్తరపు వైపు ఉన్న తన గ్రంథాలయంలోనే గడుపుతుంటారు.
"పిల్లలూ, ఇల్లు చాలా పెద్దది. ఏ గదిలోనైనా ఆడుకోండి. కానీ ఆ ఉత్తరపు వైపు ఉన్న గ్రంథాలయం వైపు మాత్రం వెళ్లకండి. అక్కడ పాత తాళపత్ర గ్రంథాలు, విలువైన పుస్తకాలు ఉన్నాయి," అని మొదటి రోజే హెచ్చరించారు తాతగారు.
కానీ, పిల్లల మనసును వద్దన్నదే కదా ఎక్కువగా ఆకర్షిస్తుంది?
ఆరోజు బయట భారీ వర్షం కురుస్తోంది. ఆకాశం నల్లటి మేఘాలతో కమ్ముకుని, ఉరుములు, మెరుపులతో పాలవెల్లి గ్రామాన్ని వణికించేస్తోంది. బయటకు వెళ్లి ఆడుకునే పరిస్థితి లేదు. టీవీ లేదు, ఇంటర్నెట్ అంతకన్నా లేదు. బోర్ కొట్టిన పిల్లలంతా దాగుడుమూతలు ఆడుకోవాలని నిశ్చయించుకున్నారు.
"నేను దొంగను!" అంటూ శ్రీధర్ కళ్లు మూసుకుని ఒకటి నుంచి వంద వరకు లెక్కపెట్టడం ప్రారంభించాడు.
శారద, మాధవ్ మెట్ల పైకి పరిగెత్తారు. చిన్ని తన చిన్న కాళ్లతో కింది అంతస్తులోనే ఎక్కడ దాక్కోవాలా అని వెతుకుతోంది. నడవా దాటి, ఎవరూ లేని పడమటి వైపు గదుల్లోకి వెళ్ళింది. అక్కడ ఒక గది తలుపులు సగం తెరిచి ఉన్నాయి. ఉత్సుకతతో లోపలికి అడుగుపెట్టింది.
ఆ గది చాలా ఖాళీగా ఉంది. కేవలం ఒక మూలన, దుమ్ము పట్టి ఉన్న ఒక పాతకాలపు టేకుwood (టేకు చెక్క) అల్మారా ఉంది. దాని మీద అద్భుతమైన నగిషీలు చెక్కి ఉన్నాయి—సింహాల తలలు, ఏనుగుల బొమ్మలు, లతలు, పుష్పాలు ఆ చెక్కడంలో ప్రాణం పోసుకున్నట్టు ఉన్నాయి.
శ్రీధర్ "యాభై... అరవై..." అని అరుస్తున్న శబ్దం వినిపించింది.
చిన్ని ఇంకేం ఆలోచించకుండా ఆ అల్మారా తలుపులు తెరిచింది. లోపల పాత పట్టుచీరలు, పెద్దల శాలువాలు, నల్లటి కంబళ్లు వేలాడుతున్నాయి. వాటి వెనుక దాక్కుంటే శ్రీధర్ తనను అస్సలు కనిపెట్టలేడని భావించి, ఆమె లోపలికి దూరి, తలుపును దగ్గరగా లాక్కుంది.
ఆ పాత బట్టల సువాసన, కర్పూరం వాసన ఆమె ముక్కుకు తగిలాయి. ఆమె బట్టలను పక్కకు నెట్టుకుంటూ అల్మారా లోపలికి ఇంకా ఇంకా వెళ్లసాగింది. సాధారణంగా ఒక అల్మారా రెండు అడుగుల లోతు ఉంటుంది. కానీ చిన్ని నడుస్తూనే ఉంది. బట్టల స్పర్శ క్రమంగా మారిపోయింది. మెత్తటి పట్టుచీరలకు బదులు గరుకైన, చల్లటి చెట్ల కొమ్మలు ఆమె చేతులకు తగలడం ప్రారంభించాయి.
ఆమె పాదాల కింద ఉన్న చెక్క నేల మాయమై, ఏదో మెత్తటి, చల్లటి పదార్థం తగిలింది. కిందకు చూసింది. చీకటిగా లేదు. ఎక్కడి నుంచో తెల్లటి వెలుతురు వస్తోంది. అది మంచు!
అవును, ఆమె కాళ్ల కింద తెల్లటి మంచు పరచుకుని ఉంది. ఆశ్చర్యంతో వెనక్కి తిరిగి చూసింది. అల్మారా తలుపులు ఇంకా దూరంలో తెరిచే ఉన్నాయి, ఆ తలుపుల గుండా ఆనంద నిలయం గది కనిపిస్తోంది. కానీ ముందు వైపు మాత్రం... ఒక అనంతమైన శీతల అరణ్యం ఉంది.
చిన్ని అడుగులు ముందుకు వేసింది.
భువనగిరి మరియు శరభుడు
అది టాలీవుడ్ గ్రాఫిక్స్ సినిమాను తలపించేలా ఉంది, కానీ అంతకంటే నిజంగా ఉంది. చుట్టూ ఎత్తైన దేవదారు వృక్షాలు. వాటి కొమ్మల మీద ముత్యాల్లా మెరుస్తున్న మంచు. ఆకాశం నుంచి నిశ్శబ్దంగా మంచు కురుస్తోంది. ఆ చలికి చిన్ని శరీరం వణికింది. ఆమె పట్టుకున్న బట్టల అంచుల్లో ఒక నల్లటి శాలువా తన చేతికి తగలడంతో, దాన్ని ఒంటిపై కప్పుకుని ముందుకు నడిచింది.
కొంతదూరం వెళ్లేసరికి, ఆ అడవి మధ్యలో ఒక వింతైన దృశ్యం కనిపించింది. ఒక ఇత్తడి స్తంభం పైనుంచి పాతకాలపు గ్యాస్ దీపంలా కాకుండా, ఒక ప్రమిదలో వెలుగుతున్న నిరంతర జ్యోతిలాంటి వెలుతురు వస్తోంది. ఆ దీపపు వెలుగులో చుట్టూ ఉన్న మంచు వెండిలా మెరుస్తోంది.
ఆమె ఆ దీపం వైపు వెళ్తుండగా, పొదల వెనుక నుంచి ఒక శబ్దం వచ్చింది.
చిన్ని భయంతో ఆగిపోయింది. పొదల మధ్య నుండి ఒక వింత జీవి బయటకు వచ్చింది. నడుము పైభాగం అంతా ఒక మనిషిలా, కాకపోతే తలపై రెండు చిన్న కొమ్ములు, నుదుటన తిలకం ఉన్నాయి. నడుము కింది భాగం మాత్రం ఒక జింకలా, నాలుగు కాళ్లతో ఉంది. అతని చేతిలో ఒక రాగి చెంబు, కొన్ని పూజా ద్రవ్యాలు, ఒక తాటి ఆకుల గొడుగు ఉన్నాయి. ఆ గొడుగుతో మంచు పడకుండా కప్పుకుంటూ నడుస్తున్నాడు.
చిన్నిని చూడగానే ఆ జీవి చేతిలోని వస్తువులన్నీ కిందపడిపోయాయి. "అమ్మో! నరమానవులా? అదీ ఒక చిన్న పాప!" అని అరిచాడు తెలుగులోనే, కాకపోతే ఆ యాస చాలా పాతకాలపు గ్రాంధికంలా ఉంది.
"ఎవరు మీరు?" చిన్ని అడిగింది, భయాన్ని నలుచుకుంటూ.
"నేను శరభుడుని. ఈ వనంలో నివసించే యక్షుడిని. మరి నువ్వు? నువ్వు ఏ లోకం నుండి వచ్చావు? దేవకన్యవా?"
"కాదు, నా పేరు చిన్ని. నేను మా తాతగారి ఇంట్లో అల్మారాలో దాక్కుంటూ ఇక్కడికి వచ్చాను."
శరభుడు తన కళ్లను నమ్మలేనట్టు చూశాడు. "అల్మారా? అంటే నువ్వు ఆవలి ప్రపంచం నుండి వచ్చావా? రాజాధిరాజులు ఏలిన కాలం నుండి వచ్చిన పురాణ పురుషుల గురించి విన్నాను కానీ... సరే, ఇక్కడ చలి చాలా ఎక్కువగా ఉంది. నీ పెదవులు నీలం రంగులోకి మారుతున్నాయి. మా గుహ ఇక్కడే దగ్గరలో ఉంది, కాస్త అల్లం తేనీరు తాగి ప్రాణం కుదుటపరుచుకో," అన్నాడు ఆప్యాయంగా.
చిన్ని అతని వెనుక నడిచింది. ఒక కొండ రాయిని పక్కకు జరపగా లోపల ఒక వెచ్చని గుహ కనిపించింది. లోపల కట్టెల పొయ్యి వెలుగుతోంది. గోడల మీద పురాతన శిల్పాలు చెక్కి ఉన్నాయి. శరభుడు ఆమెకు వేడి వేడి అల్లం కషాయం, తియ్యటి జేనెపాయసం ఇచ్చాడు. అవి తింటుంటే చిన్నికి ప్రాణం లేచి వచ్చినట్లయింది.
"శరభగారూ! ఇక్కడ ఎప్పుడూ ఇంతే చలిగా ఉంటుందా? మీ ఊరి పేరు ఏంటి?" చిన్ని అడిగింది.
శరభుడు ఒక దీర్ఘ శ్వాస విడిచాడు. అతని కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. "ఈ లోకం పేరు 'భువనగిరి'. ఒకప్పుడు ఇది పచ్చటి చెట్లతో, పక్షుల కిలకిలరావాలతో, నవధాన్యాలతో కలకలలాడుతుండేది. కానీ, ఇప్పుడు ఇక్కడ ఎప్పుడూ శీతాకాలమే. గడిచిన వందేళ్లుగా ఇక్కడ వసంత కాలం అనేది రాలేదు. ఉగాది పండుగ జరుపుకుని శతాబ్ద కాలం అయిపోయింది."
"ఎందుకు? ఎవరు అలా చేశారు?"
"ఆమె... మాయావిని భైరవి దేవి!" శరభుడు గొంతు తగ్గించి, భయంతో చుట్టూ చూస్తూ అన్నాడు. "ఆమె ఒక దుష్ట మాంత్రికురాలు. తన నల్లటి మంత్రదండంతో ఈ భువనగిరిని తన వశం చేసుకుంది. ఆమెను ఎదిరించిన వారిని రాతి విగ్రహాలుగా మార్చేస్తుంది. ఈ అడవిలో తిరిగే తోడేళ్లు, క్రూర జంతువులు అన్నీ ఆమెకు గూఢచారులు. ఆమె పాలనలో ఇక్కడ సూర్యుడు కూడా సరిగ్గా ఉదయించడు."
చిన్ని ఆశ్చర్యంగా వింటోంది.
శరభుడు అకస్మాత్తుగా ఏడవడం ప్రారంభించాడు. "నన్ను క్షమించు చిన్నతల్లీ! నేను చాలా పాపం చేస్తున్నాను. భైరవి దేవి ఆజ్ఞ ప్రకారం... ఈ లోకంలోకి ఏ నరమానవుడు వచ్చినా, వారిని బంధించి ఆమెకు అప్పగించాలి. లేదంటే నా కుటుంబానికి ముప్పు వస్తుంది. కానీ నీ అమాయకత్వం చూశాక నా మనసు ఒప్పుకోవడం లేదు. నువ్వు వెంటనే వెళ్ళిపో. వచ్చిన దారినే ఆ అల్మారా దాటి నీ లోకానికి వెళ్ళిపో!"
చిన్ని భయపడి లేచింది. శరభుడు ఆమెను తిరిగి ఆ ఇత్తడి దీపస్తంభం దగ్గరకు తీసుకువచ్చాడు. "త్వరగా వెళ్ళు చిన్ని! ఎవరికైనా తెలిస్తే ప్రమాదం."
చిన్ని ఆ పొదల గుండా పరిగెత్తి, బట్టల వెనుక నుండి దూరి, ఒక్క ఉదుటున ఆనంద నిలయం గదిలోకి పడింది.
నమ్మని తోబుట్టువులు
గదిలోకి రాగానే చిన్ని గట్టిగా అరిచింది, "నేను వచ్చేసాను! శ్రీధర్, శారద... నేను దొరికేసాను!"
గది బయట నిలబడి ఉన్న శ్రీధర్ నవ్వుతూ లోపలికి వచ్చాడు. "ఏంటమ్మా చిన్ని, అంత గట్టిగా అరుస్తున్నావు? నువ్వు అల్మారాలో దాక్కుని కనీసం ఒక నిమిషం కూడా కాలేదు, అప్పుడే బయటకు వచ్చేసావా?"
"ఒక నిమిషమా?" చిన్ని కళ్లు పెద్దవి చేసింది. "నేను అక్కడ గంటల తరబడి ఉన్నాను. ఒక పెద్ద అడవి, మంచు, శరభుడు అనే జింక మనిషి, జేనెపాయసం..." అంటూ ఊపిరి సలపకుండా చెప్పసాగింది.
మెట్ల పైనుంచి దిగివచ్చిన శారద, మాధవ్ ఆమె మాటలు విని నవ్వడం ప్రారంభించారు.
"బాగా కథలు అల్లుతున్నావే చిన్ని! తాతగారి పుస్తకాలు చదివి నీకు కూడా కవిత్వం వచ్చేసిందా?" అని మాధవ్ ఎగతాళి చేశాడు.
"నిజం అన్నయ్యా! కావాలంటే చూడండి!" అంటూ చిన్ని అల్మారా తలుపులు పూర్తిగా తెరిచింది. కానీ లోపల కేవలం పాత బట్టలు, చెక్క గోడ మాత్రమే ఉన్నాయి. ఎంత నొక్కి చూసినా వెనుక ఏమీ లేదు.
"చూసావా? నువ్వు పగటికలలు కంటున్నావు. పద, అమ్మమ్మ ఉప్మా చేసింది, తిందాం," అని శ్రీధర్ ఆమెను తీసుకువెళ్లాడు. కానీ చిన్ని ముఖం చిన్నబోయింది. తను చూసింది అబద్ధం కాదు.
ఆ తర్వాత కొన్ని రోజులు గడిచాయి. మాధవ్కు చిన్ని ప్రవర్తన మీద అనుమానం వచ్చింది. ఆమె తరచూ ఆ పడమటి గది వైపు వెళ్తూ, ఆ అల్మారా వంక చూస్తూ ఉంటోంది. ఒకరోజు మధ్యాహ్నం, అందరూ నిద్రిస్తున్న సమయంలో, చిన్ని మళ్లీ ఆ గదిలోకి వెళ్లడం మాధవ్ గమనించాడు. ఆమె అల్మారా లోపలికి వెళ్లడం చూసి, ఆమె గుట్టు రట్టు చేయాలని తను కూడా నిశ్శబ్దంగా అల్మారాలోకి దూరాడు.
బట్టల వెనుక దాక్కున్న చిన్నిని పట్టుకుందామని చేయి చాచాడు. కానీ అతని చేతికి తగిలింది బట్టలు కావు... చల్లటి, పదునైన ఆకులు!
మాధవ్ కళ్లు తెరిచాడు. చుట్టూ తెల్లటి మంచు అరణ్యం!
"ఒరేయ్ నా సామిరంగా! ఇది నిజమేనా?" అని నోరు వెళ్లబెట్టాడు మాధవ్. చలి గిర్రున చుట్టేసింది. చిన్ని ఎటు వైపు వెళ్లిందో చూద్దామని ముందుకు నడిచాడు. కానీ దారి తప్పి మరో వైపుకు వెళ్లాడు.
నడుస్తుండగా... అతనికి ఒక గలగల శబ్దం వినిపించింది. ఒక పెద్ద వెండి రథం, దానికి నాలుగు తెల్లటి గుర్రాలు కట్టి ఉన్నాయి. ఆ రథంపై ఒక స్త్రీ కూర్చుని ఉంది. ఆమె తెల్లటి పట్టుచీర కట్టుకుంది, కానీ ఆమె కళ్లు క్రూరంగా, ముఖం దయ్యంలా తెల్లగా ఉంది. ఆమె చేతిలో ఒక నల్లటి రాతి మంత్రదండం ఉంది. ఆమె చుట్టూ తోడేళ్లు నడుస్తున్నాయి.
ఆమె భువనగిరి పాలకురాలు... భైరవి దేవి!
రథం మాధవ్ ముందు ఆగింది. "ఎవరు నువ్వు? ఈ వనంలో మానవ రక్తం వాసన వస్తోందేమిటి?" ఆమె గర్జించింది.
మాధవ్ భయంతో వణుకుతూ, "నా పేరు మాధవ్... మా చెల్లి చిన్ని ఇక్కడికి వచ్చింది, తన కోసం వెతుకుతున్నాను," అన్నాడు.
'చిన్ని' అనే పేరు వినగానే భైరవి దేవి కళ్లలో ఒక వింత మెరుపు మెరిసింది. పురాణాల ప్రకారం నలుగురు మానవ సంతతి పిల్లలు వచ్చి తనను అంతం చేస్తారనే భయం ఆమెకు ఉంది. ఆమె వెంటనే తన ముఖాన్ని మార్చుకుని, నకిలీ ప్రేమను నటిస్తూ, "ఓహో! నువ్వు ఆవలి లోకం నుండి వచ్చావా? రా బాబూ, నా రథం ఎక్కు. నీకు చాలా ఆకలిగా ఉన్నట్టుంది," అంది.
ఆమె తన మంత్రదండంతో మంచును తాకగానే, అక్కడ ఒక వెండి పళ్లెంలో వేడి వేడి, నెయ్యి కారుతున్న మైసూరుపాక్ ముక్కలు ప్రత్యక్షమయ్యాయి. మాధవ్కు మిఠాయిలంటే ప్రాణం. వణుకుతూనే ఒక ముక్క నోట్లో పెట్టుకున్నాడు. అది అమృతంలా ఉంది. ఒక్కొక్క ముక్క తింటుంటే, అతని మనసు భైరవి దేవికి దాసోహమైపోయింది. ఆ మిఠాయిలో ఉన్న మంత్రశక్తి అతన్ని లొంగిపోయేలా చేసింది.
"మాధవ్... నీకు ఇంకా ఇలాంటి తినుబండారాలు, రాజభోగాలు కావాలంటే... నీ అన్నను, అక్కను, చెల్లిని కూడా నా కోటకి తీసుకురా. నా కోట ఆ తూర్పు కొండల వెనుక ఉంది. నువ్వు వారిని తీసుకువస్తే, నిన్ను ఈ దేశానికి రాజును చేస్తాను," అని ఆశ చూపింది.
"అలాగే దేవి! రేపే తీసుకువస్తాను," అన్నాడు మాధవ్ మైకంలో.
ఆమె అతన్ని దీపస్తంభం దగ్గర దింపి వెళ్లిపోయింది. అక్కడే అతనికి చిన్ని కనిపించింది. "అన్నయ్యా! నువ్వు కూడా వచ్చావా? చూశావా నేను చెప్పింది నిజమే!" అని సంతోషంగా అరిచింది.
కానీ మాధవ్ మనసంతా మైసూరుపాక్, రాజపదవి మీదే ఉన్నాయి. "ఆ... నిజమేలే, పద ఇంటికి వెళ్దాం," అన్నాడు ముభావంగా.
తిరిగి ఆనంద నిలయంలోకి వచ్చాక, చిన్ని సంతోషంగా శ్రీధర్, శారదలకు చెప్పింది, "మాధవ్ అన్నయ్య కూడా వచ్చాడు, తనే సాక్ష్యం!" అని.
కానీ మాధవ్ దుష్టబుద్ధితో, "ఏమో! చిన్ని ఏడుస్తుంటే తను చెప్పిన అడవి కథ నిజమేనని ఊ కొట్టాను కానీ, అక్కడ అల్మారాలో బట్టలు తప్ప ఏమున్నాయి?" అని అబద్ధం చెప్పాడు.
చిన్ని ఏడుస్తూ అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయింది. శ్రీధర్, శారదలకు ఏం చేయాలో పాలుపోలేదు.
నలుగురి ప్రయాణం మరియు సింహ గర్జన
మరుసటి రోజు, ఆ పాత ఇంట్లో ఒక వింత జరిగింది. తాతగారు ఎవరినో కలవడానికి పక్క ఊరికి వెళ్లారు. అమ్మమ్మ వంటగదిలో ఉంది. పిల్లలు నలుగురు హాల్లో ఆడుకుంటుండగా, పొరపాటున మాధవ్ విసిరిన బంతి వెళ్లి ఒక పాత చైనా పింగాణీ కుండకు తగిలి అది పగిలిపోయింది. ఆ శబ్దానికి అమ్మమ్మ వస్తే తిడుతుందని భయపడి, నలుగురూ దాక్కోవడానికి పడమటి గదిలోకి పరిగెత్తారు.
అమ్మమ్మ అడుగుల చప్పుడు దగ్గరవుతుండటంతో, శ్రీధర్ "అందరూ ఈ అల్మారాలో దూరండి!" అన్నాడు.
నలుగురూ ఒకరి వెనుక ఒకరు అల్మారాలోకి దూరి, తలుపులు గట్టిగా మూసేశారు. క్షణాల్లో... చలి గాలి వారిని తాకింది. శారద, శ్రీధర్లు ఆశ్చర్యంతో నోరు వెళ్లబెట్టారు. వారి ముందు అనంతమైన మంచు అడవి ఉంది!
"చిన్ని! మమ్మల్ని క్షమించు, నువ్వు చెప్పింది అక్షరాలా నిజం!" అన్నాడు శ్రీధర్.
చిన్ని నవ్వి, వారిని శరభుడు గుహ వైపు తీసుకువెళ్లింది. కానీ అక్కడ గుహ తలుపులు విరగ్గొట్టి ఉన్నాయి. లోపల వస్తువులన్నీ ధ్వంసమై ఉన్నాయి. అక్కడ ఒక తోడేలు అడుగుజాడలు ఉన్నాయి.
"అయ్యో! శరభగారిని ఆ మాంత్రికురాలు బంధించినట్టుంది. నన్ను కాపాడినందుకు ఆయన్ను శిక్షించింది," అని చిన్ని ఏడవడం ప్రారంభించింది.
అక్కడే చెట్టుపై ఉన్న ఒక చిలుక (ఆ లోకంలో మాట్లాడే పక్షులు ఉంటాయి) పలికింది: "పిల్లలూ! భయపడకండి. భువనగిరి అసలు సిసలైన పాలకుడు, ధర్మ స్వరూపుడు అయిన 'సింహేంద్రుడు' (అసలాన్ స్థానంలో) వచ్చేశాడు. ఆయన తూర్పున ఉన్న సూర్య తటాకం దగ్గర తన సైన్యంతో విడిది చేశారు. ఆయన వస్తుండటంతోనే మంచు కరగడం ప్రారంభమైంది. మీరు వెంటనే ఆయన దగ్గరకు వెళ్లండి."
శ్రీధర్ పెద్దవాడిగా బాధ్యత తీసుకున్నాడు. "మనం ఆ సింహేంద్రుడిని కలిసి శరభను కాపాడాలి."
కానీ వారు నడుస్తుండగా, మాధవ్ నెమ్మదిగా వెనుకకు జరిగాడు. భైరవి దేవి చెప్పిన రాజపదవి గుర్తుకు వచ్చి, ఎవరికీ చెప్పకుండా భైరవి దేవి కోట వైపు పరిగెత్తాడు.
మాధవ్ కోటకు చేరుకునేసరికి, అక్కడ వాతావరణం భయంకరంగా ఉంది. కోట గోడలన్నీ నల్లటి రాళ్లతో, చుట్టూ రాతి విగ్రహాలుగా మారిన వింత జీవులతో ఉంది. భైరవి దేవి సింహాసనంపై కూర్చుని ఉంది.
"దేవీ! నేను వచ్చాను, నా అన్నయ్య వాళ్లు కూడా ఈ లోకంలోనే ఉన్నారు. నాకు మైసూరుపాక్ ఇస్తారా?" అన్నాడు మాధవ్.
ఆమె వికటాట్టహాసం చేసింది. "ఓరి మూర్ఖుడా! నలుగురు పిల్లలు వస్తే నా సింహాసనానికి ముప్పు. ముగ్గురిని వదిలేసి ఒంటరిగా వచ్చావా? వీడిని తీసుకెళ్లి కారాగారంలో పడేయండి. ఆ సింహేంద్రుడిని ఎలా ఎదుర్కోవాలో నాకు తెలుసు," అని అరిచింది.
తోడేళ్లు మాధవ్ను ఈడ్చుకెళ్లాయి. అక్కడ చీకటి గదిలో శరభుడు కూడా బంధించబడి ఉన్నాడు. అప్పుడు కానీ మాధవ్కు తను చేసిన తప్పు తెలియలేదు. దురాశ ఎంతటి ప్రమాదానికి దారితీసిందో గ్రహించి ఏడ్చాడు.
సూర్య తటాకం మరియు త్యాగం
ఇటు వైపు శ్రీధర్, శారద, చిన్ని... చిలుక చూపిన దారిన నడుస్తూ తూర్పు దిక్కుకు చేరుకున్నారు. వారు ముందుకు సాగుతున్న కొద్దీ ఒక అద్భుతం జరిగింది. మంచు కరుగుతోంది! ఎండిపోయిన చెట్లకు చిగుళ్లు వస్తున్నాయి. కోకిలలు కూస్తున్నాయి. వసంత కాలపు గాలి వీస్తోంది.
చివరకు వారు 'సూర్య తటాకం' చేరుకున్నారు. అక్కడ బంగారు రంగు నీరున్న ఒక పెద్ద సరస్సు ఉంది. దాని చుట్టూ ఎందరో యోధులు—కొందరు మనుషులు, కొందరు వింత జీవులు, గరుడ పక్షులు ఉన్నారు.
అందరి మధ్యలో... ఒక ఎత్తైన రాతి పీఠంపై ఆయన కూర్చుని ఉన్నారు. 'సింహేంద్రుడు'. ఆయన ఒక సాధారణ జంతువు కాదు. బంగారు రంగు జూలు, సూర్య కాంతితో మెరుస్తున్న కళ్లు, గంభీరమైన రూపం గల ఒక దివ్య సింహం. ఆయనను చూడగానే భయం కాదు, భక్తి, గౌరవం కలిగాయి.
పిల్లలు ఆయన ముందు మోకాళ్లపై నిలబడ్డారు.
"రండి, నా బిడ్డలారా!" సింహేంద్రుడి గొంతు గంభీరమైన కంచుఘంటలా మోగింది. "కాలచక్రం తిరిగింది. పురాణ వచనం ప్రకారం పాలవెల్లి నుండి వచ్చిన నలుగురు పాలకులు ఈ భువనగిరిని రక్షించవలసి ఉంది. కానీ నాల్గవ వాడు ఎక్కడ?"
శ్రీధర్ తలదించుకుని, "మా తమ్ముడు మాధవ్... దారి తప్పి ఆ మాంత్రికురాలి దగ్గరకు వెళ్లాడు. దయచేసి వాడిని రక్షించండి," అని ప్రార్థించాడు.
సింహేంద్రుడు కాసేపు కళ్లు మూసుకుని ఆలోచించాడు. "ద్రోహం చేసిన వాడికి ఈ లోకపు చట్టాల ప్రకారం మరణశిక్ష తప్పదు. కానీ, వాడు అజ్ఞానంతో చేశాడు."
అదే సమయంలో, భైరవి దేవి ఒక తెల్లటి జెండాతో (సంధి కోసం) అక్కడికి వచ్చింది. ఆమె ముఖంలో క్రూరమైన నవ్వు ఉంది. "సింహేంద్రా! విశ్వ నియమాల ప్రకారం ద్రోహి అయిన మాధవ్ రక్తం నా నల్లటి రాతి బలిపీఠంపై పడాలి. వాడు నా సొత్తు. వాడిని విడిపించాలంటే... దానికి బదులుగా సమానమైన ప్రాణాన్ని బలి ఇవ్వాలి. నువ్వు ఇస్తావా?" అంది సవాల్ చేస్తూ.
సింహేంద్రుడు శాంతంగా, "సరే, మాధవ్ను విడిచిపెట్టు. ఈ రాత్రికి నేనే నీ బలిపీఠం దగ్గరకు వస్తాను," అన్నాడు.
పిల్లలు వద్దు వద్దని ఏడ్చారు. కానీ సింహేంద్రుడు నవ్వి, "ధర్మ రక్షణ కోసం కొన్ని త్యాగాలు తప్పవు," అన్నాడు.
ఆ రాత్రి, భైరవి దేవి కోట వెనుక ఉన్న రాతి పీఠం దగ్గరకు సింహేంద్రుడు ఒంటరిగా వెళ్లాడు. దుష్ట శక్తులన్నీ చుట్టూ చేరి అరిచాయి. భైరవి దేవి తన రాతి కత్తితో సింహేంద్రుడిని బలి ఇచ్చింది. ఆ మహా సింహం కళ్లు మూసింది. భూమి కంపించింది. దూరం నుండి ఇదంతా చూస్తున్న శారద, చిన్ని గుండెలు పగిలేలా ఏడ్చారు. భైరవి దేవి తన సైన్యంతో పిల్లలపై దాడి చేయడానికి సిద్ధమైంది.
పునరుత్థానం మరియు ధర్మ యుద్ధం
సూర్యోదయ సమయం అయ్యింది. ఏడుస్తూ సింహేంద్రుడి శరీరం దగ్గర కూర్చున్న శారద, చిన్నిలకు ఒక వింత శబ్దం వినిపించింది.
*పటపట...* మంత్ర బలిపీఠం రెండు ముక్కలుగా విరిగిపోయింది!
అక్కడున్న సింహేంద్రుడి శరీరం మాయమై, అంతకంటే పదిరెట్లు ఎక్కువ కాంతితో, సూర్యుడిలా మెరుస్తూ సింహేంద్రుడు సజీవంగా లేచి నిలబడ్డాడు!
"సింహేంద్రుడా!" పిల్లలు సంతోషంతో అరిచారు.
"అవును బిడ్డలారా!" ఆయన గర్జించాడు. "ఏ పాపమూ ఎరుగని ఒక అమాయక ప్రాణం, ఇతరుల ద్రోహాన్ని తనపై వేసుకుని స్వచ్ఛందంగా బలి అయితే... ఆ మంత్రపీఠం విరిగిపోతుంది, మరణం కూడా వెనక్కి తగ్గుతుంది అనే ప్రాచీన ధర్మం ఆ భైరవికి తెలియదు!"
"ఇక ఆలస్యం వద్దు. యుద్ధానికి సమయం ఆసన్నమైంది!"
సింహేంద్రుడి వెనుక పిల్లలు, విముక్తి పొందిన మాధవ్, శరభుడు మరియు యావత్ భువనగిరి సైన్యం నడిచింది. భువనగిరి మైదానంలో ఇరు సైన్యాలు తలపడ్డాయి.
శ్రీధర్ ఒక బంగారు ఖడ్గాన్ని చేతబూని తోడేళ్ల సైన్యాన్ని చీల్చుకుంటూ వెళ్లాడు. శారద తన విలువిద్యతో శత్రువులను ముంచెత్తింది. మాధవ్ తన తప్పును తెలుసుకుని, ప్రాణాలకు తెగించి శరభను కాపాడుతూ పోరాడాడు. చిన్ని తన దగ్గరున్న సంజీవని లాంటి మూలికా రసంతో గాయపడిన సైనికులను బ్రతికించసాగింది.
యుద్ధం తీవ్ర రూపం దాల్చింది. భైరవి దేవి తన మంత్రదండంతో అందరినీ రాళ్లుగా మార్చడానికి ప్రయత్నిస్తోంది. అది గమనించిన సింహేంద్రుడు ఒక్క ఉదుటున ఆమెపైకి లంఘించాడు. ఆయన నోటి నుండి వచ్చిన మహా గర్జనకు ఆకాశం బద్దలైంది. ఆయన తన పంజాతో ఆమె మంత్రదండాన్ని ముక్కలు ముక్కలు చేశాడు.
మంత్రదండం విరిగిపోగానే, భైరవి దేవి శరీరం కాలి బూడిదైపోయింది. ఆమె మరణించడంతో, అంతవరకు రాతి విగ్రహాలుగా ఉన్న వందలాది మంది సైనికులు, అమాయకులు మళ్లీ బ్రతికి సాధారణ మనుషులుగా మారారు.
మైదానం అంతా "జయహో సింహేంద్ర! జయహో పాలవెల్లి పాలకులు!" అనే నినాదాలతో మారుమోగిపోయింది.
పట్టాభిషేకం మరియు తిరుగు ప్రయాణం
భువనగిరి రాజధాని అయిన 'కనకదుర్గ మహల్' లో ఒక వైభవమైన వేడుక జరిగింది. సింహేంద్రుడు స్వయంగా నలుగురు పిల్లల తలపై రత్నాల కిరీటాలు ఉంచాడు.
"ఈ రోజు నుండి శ్రీధర్ మహారాజుగా, శారద, చిన్ని మహారాణులుగా, మాధవ్ యువరాజుగా ఈ లోకాన్ని ధర్మబద్ధంగా పాలిస్తారు," అని ప్రకటించాడు.
ఆ తర్వాత చాలా ఏళ్లు గడిచాయి. నలుగురు పిల్లలు పెద్దవారయ్యారు. శ్రీధర్ న్యాయమైన రాజుగా, శారద విద్యావంతురాలైన రాణిగా, మాధవ్ పరాక్రమవంతుడైన సైన్యాధిపతిగా, చిన్ని కరుణామయిగా పేరు తెచ్చుకున్నారు. భువనగిరిలో ఎప్పుడూ పంటలు పండుతూ, పండుగలతో కలకలలాడింది. వారు తమ పాత లోకాన్ని, ఆనంద నిలయాన్ని దాదాపు మర్చిపోయారు.
ఒకరోజు, నలుగురూ కలిసి వేట కోసం అదే పాత అడవిలోకి గుర్రాలపై వెళ్లారు. అక్కడ వారికి చాలా ఏళ్ల క్రితం చూసిన ఆ ఇత్తడి దీపస్తంభం కనిపించింది.
"అన్నయ్యా! ఇది మనం చిన్నప్పుడు చూసిన దీపం కదా?" అంది చిన్ని, ఇప్పుడు ఆమె గంభీరమైన రాణి.
"అవును, దీని వెనుక ఏదో మర్మం ఉంది," అన్నాడు శ్రీధర్.
వారు గుర్రాలు దిగి, ఆ పొదల గుండా ముందుకు నడిచారు. కొమ్మలను పక్కకు నెడుతుంటే... హఠాత్తుగా చెట్ల కొమ్మలు కాస్తా పట్టుచీరలుగా, కంబళ్లుగా మారిపోయాయి. వారి ఒంటిపై ఉన్న రాజవస్త్రాలు మాయమైపోయాయి. వారి ఎత్తైన రూపాలు మళ్లీ చిన్న పిల్లల రూపాలుగా మారిపోయాయి.
ఒక్క ఉదుటున నలుగురూ ఆ పాత టేకు అల్మారా నుండి బయటకు పడ్డారు!
గదిలో ఇంకా వర్షం పడుతూనే ఉంది. గోడ గడియారం టిక్ టిక్ మంటోంది. శ్రీధర్ కళ్లు తెరిచి చూశాడు. తాము అల్మారాలోకి దూరి కనీసం ఐదు నిమిషాలు కూడా కాలేదు! అక్కడ దశాబ్దాల కాలం గడిచినా, ఇక్కడ మాత్రం కొన్ని నిమిషాలే అయ్యింది.
అదే సమయంలో గది తలుపులు తెరిచి తాతగారు రామశాస్త్రి గారు లోపలికి వచ్చారు. పిల్లలు నలుగురూ అల్మారా ముందు నిలబడి ఆశ్చర్యంగా చూడటం గమనించాడు. ఆయన కళ్లజోడు వెనుక ఒక చిన్న నవ్వు మెరిసింది.
"ఏంటి పిల్లలూ... అల్మారా లోపల భువనగిరి విశేషాలు ఎలా ఉన్నాయి? సింహేంద్రుడు క్షేమంగానే ఉన్నాడా?" అని అడిగారు శాంతంగా.
పిల్లలు నలుగురూ నోరు వెళ్లబెట్టారు. "తాతగారూ! మీకు ఈ విషయం ముందే తెలుసా?"
రామశాస్త్రి గారు శ్రీధర్ భుజం తట్టి, "ఆ అల్మారా సాదాసీదాది కాదు. అది మన పూర్వీకులు కాలచక్రాన్ని బంధించి చేసిన అల్మారా. ఒక వయసులో నేను కూడా అక్కడికి వెళ్లి వచ్చినవాడినే. కానీ, ఆ లోకం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండదు. ఒకసారి వెళ్లిన వారు మళ్లీ అదే దారిన వెళ్లలేరు. కానీ భువనగిరిలో మీరు నేర్చుకున్న ధర్మం, త్యాగం, అన్నదమ్ముల అనుబంధం... ఈ నిజ జీవితంలో మీకు ఎప్పుడూ తోడుగా ఉంటాయి. పదండి, అమ్మమ్మ వడియాలు వేయించింది, తిందాం," అంటూ నడిచారు.
నలుగురు తోబుట్టువులు ఒకరినొకరు చూసుకుని నవ్వుకున్నారు. కిరీటాలు పోయినా, వారి మనసుల్లో భువనగిరి రాకుమారులు, రాకుమార్తెలనే గర్వం, పరస్పర ప్రేమ ఎప్పటికీ నిలిచిపోయాయి.
సర్దుకు కోవడమే సంస్కారమా ?
Post a Comment