మగవాడు మనిషే | Telugu story

 

"నాన్నంటే ఏంటి?" అని అడిగితే ఐదో తరగతి పిల్లాడు "ఏటీఎం మెషిన్" అని తడుముకోకుండా సమాధానం చెప్పే రోజులివి. ఆ జవాబులో అమాయకత్వం ఉండొచ్చు, కానీ అందులో ఒక చేదు నిజం దాగి ఉంది. ఆ నిజం పేరు - రఘురామ్.

రఘురామ్ వయసు నలభై ఐదు. ఒక ప్రైవేట్ కంపెనీలో జోనల్ మేనేజర్. చూడటానికి హుందాగా ఉంటాడు. ఉదయం 8 గంటలకు ఇస్త్రీ నలగని చొక్కా, ముఖం మీద చెరగని చిరునవ్వుతో బయలుదేరతాడు.

ఆ చిరునవ్వు అతని అలంకారం కాదు, అది అతని ఆయుధం. లోపల ఉన్న అలజడి బయటపడకుండా కాపాడే కవచం.

ఆ రోజు సోమవారం. ఉదయం నుంచే రఘురామ్ గుండెల్లో ఏదో తెలియని బరువు.

డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర కూర్చుని ఇడ్లీ తింటున్నాడు.

భార్య శారద వంటింట్లో నుంచి అరిచింది.

"ఏవండీ! గ్యాస్ అయిపోయేలా ఉంది, బుక్ చేశారా? ఈ నెల కరెంట్ బిల్లు కట్టలేదు, మెసేజ్ వచ్చింది చూడండి."

రఘురామ్ ఫోన్ తీశాడు. కరెంట్ బిల్లు మెసేజ్ పక్కనే, క్రెడిట్ కార్డ్ ఈఎంఐ డ్యూ డేట్ మెసేజ్ ఎర్రగా మెరుస్తోంది.

అంతలో కొడుకు వరుణ్ వచ్చాడు. వాడు ఇంటర్మీడియట్.

"డాడీ! కాలేజ్ ఫీజు లాస్ట్ డేట్ రేపే. ఫ్రెండ్స్ అందరూ కట్టేశారు. నేను ఇంకా కట్టలేదని లెక్చరర్ అడిగాడు," అని తలదించుకుని చెప్పాడు.

వాడి గొంతులో భయం, సిగ్గు రఘురామ్ కి అర్థమయ్యాయి.

"రేపు కట్టేద్దాంలే నాన్నా, నువ్వేం కంగారు పడకు," అని నవ్వాడు రఘురామ్.

ఆ నవ్వు వెనుక ఉన్న లెక్కలు ఎవరికీ తెలియవు. అకౌంట్లో ఉన్న బ్యాలెన్స్ పది వేలు. కట్టాల్సిన ఫీజు ముప్పై వేలు.

శారద కాఫీ తెచ్చిచ్చింది. "ఏవండీ, అమ్మకి కంటి ఆపరేషన్ అని చెప్పాను కదా? రేపు ఊరు వెళ్దామా?"

రఘురామ్ కాఫీ సిప్ చేస్తూ, "ఆ.. వెళ్దాం శారదా. టికెట్స్ చూస్తాను," అన్నాడు.

అన్నీ "సరే", "చూస్తాను", "చేస్తాను".

రఘురామ్ డిక్షనరీలో "లేదు", "కాదు", "నా వల్ల కాదు" అనే పదాలు లేవు.

కుటుంబం అనే నౌకకి కెప్టెన్ తనే. కెప్టెన్ భయపడితే ప్రయాణికులు ఏమైపోతారు? అందుకే భయాన్ని దిగమింగుకున్నాడు.

ఆఫీసులో అడుగుపెట్టగానే బాస్ క్యాబిన్ నుంచి పిలుపు వచ్చింది.

"రఘు! ఏంటిది? ఈ క్వార్టర్ టార్గెట్స్ ఇంకా రీచ్ అవ్వలేదు? నీ కింద పని చేసేవాళ్ళు ఏం చేస్తున్నారు? ఇలాగే ఉంటే మేనేజ్మెంట్ సీరియస్ అవుతుంది.

నీ జాబ్ కూడా రిస్క్ లో పడొచ్చు జాగ్రత్త!" బాస్ గొంతులో హెచ్చరిక.

రఘురామ్ తలవంచుకుని విన్నాడు. బాస్ కి ఎదురు చెప్పలేడు. అలాగని తన కింద పని చేసే కుర్రాళ్ళ మీద అరవలేడు.

వాళ్ళకీ కష్టాలు ఉంటాయి. అందరి ఒత్తిడిని స్పాంజిలా పీల్చుకోవడం అతనికి అలవాటైపోయింది.

సాయంత్రం 6 గంటలు.

హైదరాబాద్ ట్రాఫిక్ నరకంలా ఉంది. కారులో కూర్చున్న రఘురామ్ కి ఊపిరి ఆడటం లేదు. ఏసీ ఆన్ లోనే ఉంది కానీ చెమటలు పడుతున్నాయి.

రేపు పొద్దున్నే కొడుకు ఫీజు కట్టాలి. అత్తగారి ఆపరేషన్ కి డబ్బులు సర్దాలి. ఈఎంఐ బౌన్స్ అవ్వకూడదు. బాస్ కి సమాధానం చెప్పాలి.

ఆలోచనలు తేనెటీగల్లా ముసురుకున్నాయి. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.

"నేను అలసిపోయాను... నాకు కాస్త విశ్రాంతి కావాలి..." అని మనసు ఆర్తనాదం చేసింది.

కానీ బుర్ర హెచ్చరించింది. "నువ్వు మగవాడివి. నీకు బాధ్యతలు ఉన్నాయి. అలసిపోయే హక్కు నీకు లేదు."

ఆలోచనల్లో ఉండగానే ఛాతీలో ఏదో గునపంతో పొడిచినట్లు నొప్పి.

స్టీరింగ్ మీద చెయ్యి జారిపోయింది. కళ్ళు బైర్లు కమ్మాయి. కారుని పక్కకి ఆపడానికి ప్రయత్నిస్తూనే రఘురామ్ స్పృహ కోల్పోయాడు.

కళ్ళు తెరిచేసరికి తెల్లని గోడలు. ముక్కుకి ఆక్సిజన్ మాస్క్. చేతికి సెలైన్ బాటిల్.

ఇది ఆసుపత్రి అని అర్థం చేసుకోవడానికి రఘురామ్ కి నిమిషం పట్టింది.

పక్కనే శారద కూర్చుని ఉంది. ఆమె కళ్ళు ఏడ్చి ఏడ్చి ఎర్రగా ఉన్నాయి. వరుణ్, కూతురు సిరి మూలగా నిలబడి భయంగా చూస్తున్నారు.

డాక్టర్ గారు లోపలికి వచ్చారు. ఆయన పేరు డాక్టర్ మూర్తి. సీనియర్ కార్డియాలజిస్ట్.

రఘురామ్ ని చూసి చిరునవ్వు నవ్వారు.

"వెల్కమ్ బ్యాక్ మిస్టర్ రఘురామ్. ప్రాణాపాయం ఏమీ లేదు. జస్ట్ ఏ మైల్డ్ ఎటాక్."

రఘురామ్ లేవబోయాడు.

"డాక్టర్... నాకేం కాలేదు కదా? రేపు ఆఫీస్ కి వెళ్ళాలి... చాలా పనులు..."

శారద కోపంగా, అంతకంటే ఆవేదనగా చూసింది.

"ఇంకా ఆఫీస్ గోలేనా? ప్రాణం మీదికి వచ్చింది."

డాక్టర్ మూర్తి రఘురామ్ రిపోర్ట్స్ ని పక్కన పెట్టి, కుర్చీ లాక్కుని దగ్గరగా కూర్చున్నారు.

"రఘురామ్ గారూ... మీ గుండె భౌతికంగా (Physically) బాగానే ఉంది. బ్లాక్స్ పెద్దగా లేవు. కానీ మీ మనసులో మాత్రం చాలా పెద్ద బ్లాక్స్ ఉన్నాయి."

రఘురామ్ అర్థం కానట్లు చూశాడు.

"దీన్ని స్ట్రెస్ కార్డియోమయోపతి (Stress Cardiomyopathy) లేదా బ్రోకెన్ హార్ట్ సిండ్రోమ్ అంటారు. ఇది పని ఒత్తిడి వల్ల రాలేదు రఘురామ్ గారూ. ఎప్పటి నుంచో దాచుకున్న ఎమోషన్స్, బయటకు చెప్పుకోలేని బాధలు, భయాలు... ఇవన్నీ కలిసి మీ గుండెను పిండేశాయి.

గ్యాస్ సిలిండర్ నిండా గాలి నింపి మూత బిగించి ఉంచితే ఏమవుతుంది? ఏదో ఒక రోజు పేలుతుంది. ఇదీ అంతే."

డాక్టర్ శారద వైపు తిరిగారు.

"అమ్మా... మీ ఆయనకి మందులు తక్కువ, మాటలు ఎక్కువ అవసరం.

ఆయనలో ఉన్న సమస్య ఏంటంటే... ఆయన ఒక మగవాడు. చిన్నప్పటి నుంచి మగపిల్లలకి ఒక ట్రైనింగ్ ఇస్తారు. 'దెబ్బ తగిలిందా? ఏడవకు.. నువ్వు మగపిల్లాడివి', 'భయమేస్తోందా? ధైర్యంగా ఉండు.. నువ్వు మగవాడివి'. ఇలా చెప్పి చెప్పి, వాళ్ళకి ఏడుపు అనేది ఒక బలహీనత అని నూరిపోస్తారు. అందుకే వాళ్ళు ఏడుపుని, భయాన్ని, బాధని లోపలే దాచుకుంటారు. ఆ దాచుకున్న విషమే ఇప్పుడు ఈయన గుండెకి ముప్పు తెచ్చింది."

డాక్టర్ వెళ్లిపోయారు. పిల్లల్ని ఇంటికి పంపించేసింది శారద.

రూమ్ లో నిశ్శబ్దం.

రఘురామ్ కిటికీ వైపు చూస్తున్నాడు. అతనికి సిగ్గుగా ఉంది. కుటుంబానికి అండగా ఉండాల్సిన వాడు, ఇలా ఆసుపత్రి పాలయ్యానని గిల్టీగా ఫీలవుతున్నాడు.

శారద వచ్చి మంచం మీద కూర్చుంది. రఘురామ్ చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుంది. ఆ స్పర్శలో భార్య ప్రేమ కంటే, ఒక స్నేహితురాలి భరోసా ఉంది.

"ఏవండీ..." అని పిలిచింది.

రఘురామ్ పలకలేదు. కన్నీళ్లు వస్తాయేమో అని భయం. కనురెప్పలు గట్టిగా మూసుకున్నాడు.

"ఎందుకు? ఎందుకీ శిక్ష వేసుకుంటున్నారు?" శారద గొంతులో ఆర్ద్రత.

"నేను బానే ఉన్నాను శారదా. ఏదో చిన్న పని ఒత్తిడి అంతే," రఘురామ్ ఇంకా నటిస్తూనే ఉన్నాడు.

"అబద్ధం!" శారద గట్టిగా అంది.

"పదిహేనేళ్లుగా చూస్తున్నాను. అమ్మ చనిపోయినప్పుడు మీరు ఏడవలేదు. నాన్నకి పక్షవాతం వచ్చినప్పుడు మీరు ఏడవలేదు. ఆఫీస్ లో ప్రమోషన్ ఆగిపోయినప్పుడు మీరు ఏడవలేదు. ఎప్పుడూ ఆ నవ్వు ముసుగు వేసుకునే తిరిగారు.

మీరు మనిషి కాదా అండీ? మీకు బాధ ఉండదా? మీకు భయం ఉండదా?"

రఘురామ్ గొంతు పూడుకుపోయింది. "నేను ఇంటి పెద్దని శారదా. నేను ఏడిస్తే మీరు ఏమైపోతారు? నేను భయపడితే మీకు ధైర్యం ఎవరు చెప్తారు?"

శారద నవ్వింది. ఆ నవ్వులో ఎంతో పరిపక్వత ఉంది.

"మీరు ఏడిస్తే మేము ఏమైపోము. మీరు మనిషే అని అర్థం చేసుకుంటాం. మీరు పంచుకుంటే బాధ తగ్గుతుంది కానీ, మీ విలువ తగ్గదు రఘు."

ఆమె రఘురామ్ తల నిమిరింది. "రాముడు అంతటి వాడే సీత కోసం ఏడ్చాడు. ధర్మరాజు అంతటి వాడే బాధపడ్డాడు. కృష్ణుడు కూడా కంటతడి పెట్టాడు. వాళ్ళకంటే మీరు గొప్పవారా? లేక వాళ్ళకంటే మీరు బలవంతులా?"

ఆ మాట... "వాళ్ళకంటే గొప్పవారా?" అన్న ఆ ఒక్క మాట రఘురామ్ గుండెను తాకింది.

ఇన్నాళ్లు కట్టుకున్న ఆనకట్ట బద్దలయ్యింది.

రఘురామ్ కళ్ళలోంచి నీళ్లు ఉబికి వచ్చాయి. మొదట చిన్నగా, తర్వాత ధారగా.

అతను శారద భుజం మీద తల పెట్టుకుని చిన్న పిల్లాడిలా ఏడ్చేశాడు. వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు.

బాస్ తిట్టిన మాటలు, ఫీజు కట్టలేకపోతున్నానన్న బాధ, ఈఎంఐల భయం, భవిష్యత్తు బెంగ... అన్నీ కన్నీళ్ల రూపంలో బయటకు వచ్చేశాయి.

ఆ గదిలో ఆ ఏడుపు శబ్దం... ఒక ఓటమికి చిహ్నం కాదు. అది ఒక మనిషి తిరిగి ప్రాణం పోసుకుంటున్న శబ్దం. అది ఒక విడుదల. ఒక స్వేచ్ఛ.

ఒక అరగంట తర్వాత...

రఘురామ్ మనసు తేలికపడింది. గుండె మీద ఉన్న బండరాయి దిగిపోయినట్లు ఉంది.

శారద కర్చీఫ్ తో అతని మొహం తుడిచింది. "ఇప్పుడు ఎలా ఉంది?" అని అడిగింది.

రఘురామ్ నిజంగా నవ్వాడు. ఈసారి ఆ నవ్వు పెదవుల మీద నుంచి రాలేదు, మనసులోంచి వచ్చింది. "హాయిగా ఉంది శారదా. చాలా హాయిగా ఉంది."

మరుసటి రోజు డిశ్చార్జ్ అయ్యి ఇంటికి వెళ్తుండగా, కారులో శారదతో అన్నాడు.

"శారదా, వరుణ్ ఫీజు గురించి మా ఫ్రెండ్ ని అడిగాను, ఇస్తానన్నాడు. వచ్చే నెల బోనస్ రాగానే ఇచ్చేయొచ్చు. అమ్మ ఆపరేషన్ గవర్నమెంట్ స్కీమ్ లో చేయిద్దాం, కార్పొరేట్ హాస్పిటల్ అవసరం లేదు."

శారద సంతోషంగా చూసింది.

సమస్యలు అలాగే ఉన్నాయి. కానీ వాటిని చూసే రఘురామ్ దృష్టి మారింది. ఇన్నాళ్లు "నేనొక్కడినే మోయాలి" అనుకున్నాడు. ఇప్పుడు "కలిసి పరిష్కరించుకుందాం" అనుకుంటున్నాడు.

ఇంటికి వెళ్ళాక రఘురామ్ వరుణ్ ని పిలిచాడు.

"నాన్నా వరుణ్.. సారీ రా. ఈ సారి ఫీజు లేట్ అవుతుంది. కానీ కట్టేస్తాను. డాడీ దగ్గర ప్రస్తుతానికి డబ్బులు సర్దుబాటు కాలేదు," అని నిజం చెప్పేశాడు.

వరుణ్ ఒక్కక్షణం ఆశ్చర్యపోయాడు. వాడికి వాళ్ళ నాన్న ఎప్పుడూ "సూపర్ మ్యాన్" లా కనిపించేవాడు. కానీ ఈ రోజు "మనిషి"లా కనిపించాడు.

"పర్లేదు డాడీ. నేను ప్రిన్సిపాల్ సార్ తో మాట్లాడతాను. లేట్ ఫీ పర్మిషన్ అడుగుతాను. మీరు టెన్షన్ పడకండి," అన్నాడు వరుణ్. ఆ మాటలో వరుణ్ బాధ్యత తీసుకోవడం కనిపించింది.

రఘురామ్ కి అప్పుడు అర్థమైంది.

మగవాడు అంటే బండరాయిలా ఉండటం కాదు.

మగవాడు అంటే బాధను దిగమింగడం కాదు.

అవసరమైనప్పుడు ఏడవడం, అలసిపోయినప్పుడు విశ్రాంతి తీసుకోవడం, భయమేసినప్పుడు "భయంగా ఉంది" అని భార్య చేతిని పట్టుకోవడం... ఇదీ అసలైన మగతనం.

ఎందుకంటే, లింగభేదం శరీరానికే కానీ, కన్నీళ్ళకు కాదు.

గుండె మగదైనా, ఆడదైనా... దానికి గాయమవుతుంది. దానికి ఓదార్పు కావాలి.

ఆ రోజు రాత్రి రఘురామ్ గాఢంగా నిద్రపోయాడు. ఏ పీడకలలూ లేకుండా, ఏ ఉలిక్కిపాటు లేకుండా పడుకున్నాడు .

సమాజం దృష్టిలో మగవాడు అంటే రక్షకుడు (Protector). కానీ రక్షకుడికి కూడా రక్షణ అవసరం అని మనం మర్చిపోతుంటాం.

మీ ఇంట్లో నాన్న ఉన్నారా? భర్త ఉన్నాడా? అన్నయ్య ఉన్నాడా?

ఒక్కసారి వాళ్ళ కళ్ళలోకి చూడండి. "అన్నీ బాగున్నాయా?" అని కాకుండా "నువ్వు బాగున్నావా?" అని అడగండి.

"ఏం పర్లేదు, ఏడవాలనిపిస్తే ఏడు.." అని భుజం తట్టండి.

ఆ చిన్న భరోసా, వాళ్ళ ఆయుష్షును పదేళ్లు పెంచుతుంది.

నిజమే కదా... ఏడిస్తే కరిగిపోయేది కన్నీరు మాత్రమే, మగతనం కాదు!

-తటవర్తి భద్రిరాజు

ఈ కథలు కూడా చదవండి

గడపదాటని గెలుపు

సమతుల్యత